Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα post rock. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα post rock. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Πέμπτη 8 Δεκεμβρίου 2022
Κυριακή 7 Οκτωβρίου 2018
Πέμπτη 4 Σεπτεμβρίου 2014
Maybeshewill - 'Fair Youth' (2014)
.jpg)
Οι Maybeshewill σχηματίστηκαν το 2005 στο Leicester από τους συμφοιτητές στο πανεπιστήμιο Robin Southby και John Helps και η ορχηστρική post-rock μουσική τους χαρακτηρίζεται από τη χρήση ηλεκτρονικών samples μαζί με κιθάρες, μπάσο και drums. Από τότε, προέκυψαν πολλές αλλαγές στη σύνθεσή τους ενώ κυκλοφόρησαν 3 LPs (“Not for Want of Trying”, “Sing The Word Hope In Four-Part Harmony”, “I Was Here for a Moment, Then I Was Gone”) και ένα EP (“Japanese Spy Transcript”) και είχαν έντονη συναυλιακή παρουσία σε μεγάλα festivals αλλά και στη χώρα μας.
Το φετινό Μάρτιο, ανακοίνωσαν την κυκλοφορία του 4ου LP τους “Fair Youth” από τη γερμανική Superball Music που τελικά κυκλοφόρησε στις 25 Αυγούστου. Το “Fair Youth” είναι ένα υπέρμετρα θετικό άλμπουμ που βρίσκει τους Maybeshewill να υπερβάλλουν εαυτούς και να αποδεικνύουν ότι η ορχηστρική μουσική μπορεί να βγάλει συναίσθημα με μια αέναη διερεύνηση των οργάνων τους, επιδέξια συνδυασμένες μελωδίες και ρυθμούς και μια αλά 65daysofstatic αισθητική και εμμονή στα άλλοτε σκοτεινά και άλλοτε χορευτικά synths.
Η εισαγωγή δεν φέρει τίτλο αλλά σε προϊδεάζει για τα 50 λεπτά ορχηστρικής απόλαυσης που θα ακολουθήσουν. Στο βασικό single του άλμπουμ ‘In Amber’, το piano line λειτουργεί ιδανικά ανάμεσα στις κιθάρες και το βαθύ μπάσο ενώ στο πιο μακροσκελές σε διάρκεια ‘You and Me and Everything In Between’ παραδίδουν μαθήματα πως μπορείς να συνδυάσεις ένα ντελικάτο piano με ηλεκτρονική μουσική. Το ομώνυμο track πετυχαίνει να μοιράσει ισόποσα τα ηλεκτρονικά στοιχεία με τη μελωδικότητα αλλά και με σκοτεινά και rock στοιχεία και τα ‘All Things Transient’ και ‘Permanence’ κατευθύνονται απόλυτα από τα drums του James Collins.
Το ’Asiatic’ είναι το πιο ήρεμο τραγούδι και σε κάνει να αποδράσεις και το ’Waking Life’ έχει τις κλασσικές εναλλαγές στο ρυθμό που οδηγούν σε ένα εκρηκτικό outro με σαγηνευτικά synths. Το ‘In the Blind’ βγάζει μια δυναμική που παραπέμπει στο παλιότερό τους ‘He Films the Clouds, Pt 2’ και με το ’Volga’ κλείνουν το άλμπουμ με ένα τελευταίο crescendo με ελάχιστα φωνητικά και μια επαναλαμβανόμενη μελωδία και ντελικάτες κιθάρες.
Το ‘Fair Youth’ λειτουργεί καθαρτικά με μια απίστευτη ωριμότητα και απλότητα αλλά και το πάθος που πάντα τους χαρακτηρίζει. Οι Maybeshewill, τελικά, καταφέρνουν να μεταλλάσουν τη σύγχρονη μουσική σε κάτι πιο εκλεπτυσμένο και διαρκές αποδεικνύοντας ότι δε φέρουν άδικα τον τίτλο της καλύτερης instrumental rock μπάντας στο μεγάλο νησί.
Το φετινό Μάρτιο, ανακοίνωσαν την κυκλοφορία του 4ου LP τους “Fair Youth” από τη γερμανική Superball Music που τελικά κυκλοφόρησε στις 25 Αυγούστου. Το “Fair Youth” είναι ένα υπέρμετρα θετικό άλμπουμ που βρίσκει τους Maybeshewill να υπερβάλλουν εαυτούς και να αποδεικνύουν ότι η ορχηστρική μουσική μπορεί να βγάλει συναίσθημα με μια αέναη διερεύνηση των οργάνων τους, επιδέξια συνδυασμένες μελωδίες και ρυθμούς και μια αλά 65daysofstatic αισθητική και εμμονή στα άλλοτε σκοτεινά και άλλοτε χορευτικά synths.
Η εισαγωγή δεν φέρει τίτλο αλλά σε προϊδεάζει για τα 50 λεπτά ορχηστρικής απόλαυσης που θα ακολουθήσουν. Στο βασικό single του άλμπουμ ‘In Amber’, το piano line λειτουργεί ιδανικά ανάμεσα στις κιθάρες και το βαθύ μπάσο ενώ στο πιο μακροσκελές σε διάρκεια ‘You and Me and Everything In Between’ παραδίδουν μαθήματα πως μπορείς να συνδυάσεις ένα ντελικάτο piano με ηλεκτρονική μουσική. Το ομώνυμο track πετυχαίνει να μοιράσει ισόποσα τα ηλεκτρονικά στοιχεία με τη μελωδικότητα αλλά και με σκοτεινά και rock στοιχεία και τα ‘All Things Transient’ και ‘Permanence’ κατευθύνονται απόλυτα από τα drums του James Collins.
Το ’Asiatic’ είναι το πιο ήρεμο τραγούδι και σε κάνει να αποδράσεις και το ’Waking Life’ έχει τις κλασσικές εναλλαγές στο ρυθμό που οδηγούν σε ένα εκρηκτικό outro με σαγηνευτικά synths. Το ‘In the Blind’ βγάζει μια δυναμική που παραπέμπει στο παλιότερό τους ‘He Films the Clouds, Pt 2’ και με το ’Volga’ κλείνουν το άλμπουμ με ένα τελευταίο crescendo με ελάχιστα φωνητικά και μια επαναλαμβανόμενη μελωδία και ντελικάτες κιθάρες.
Το ‘Fair Youth’ λειτουργεί καθαρτικά με μια απίστευτη ωριμότητα και απλότητα αλλά και το πάθος που πάντα τους χαρακτηρίζει. Οι Maybeshewill, τελικά, καταφέρνουν να μεταλλάσουν τη σύγχρονη μουσική σε κάτι πιο εκλεπτυσμένο και διαρκές αποδεικνύοντας ότι δε φέρουν άδικα τον τίτλο της καλύτερης instrumental rock μπάντας στο μεγάλο νησί.
Tracklist:
1. …
2. In Amber
3. You and Me and Everything in Between
4. Fair Youth
5. All Things Transient
6. Sanctuary
7. Asiatic
8. Waking Life
9. Permanence
10. In the Blind
11. Volga
2. In Amber
3. You and Me and Everything in Between
4. Fair Youth
5. All Things Transient
6. Sanctuary
7. Asiatic
8. Waking Life
9. Permanence
10. In the Blind
11. Volga
Official site:
Κυριακή 8 Ιουνίου 2014
High Magic - 'Elemental' [EP] (2014)
.jpg)
Οι High Magic είναι ένα τρίο από το Αρκάνσας (Wade Ogle-τραγούδι, κιθάρες, όργανο, Nate Higgins-τύμπανα, φωνητικά, Kate Knox-μπάσο, κιθάρα, synth).
Πέρυσι κυκλοφόρησαν το ντεμπούτο ΕΡ τους με τίτλο 'The Joy Of Existence'.
Και φέτος, τον περασμένο μήνα έδωσαν στην κυκλοφορία το δεύτερο τους ΕΡ με τίτλο “Elemental”. Ακούγοντάς το πρώτη φορά έχεις την εντύπωση ότι ακούς κάποιο ξεχασμένο ΕΡ του Nick Cave….
Οι High Magic έχουν ένα πολύ εντυπωσιακό ήχο που κινείται στο post-punk , αλλά με μια απολαυστική έμφαση στο hard rock . Τα φωνητικά του Wade Ogle είναι μοναδικά – μοιάζουν πολύ στον Nick Cave, τον Scott Walker, και στον Samuel Herring των Future Islands - στο ότι η βαθιά φαρέτρα τους και οι μελωδικές ιδιοσυγκρασίες συμβάλλουν πάρα πολύ στο μοναδικό, ροκ στυλ τους.
Το πρώτο κομμάτι του δίσκου “The Ghost of Evermore” είναι άκρως εντυπωσιακό. Μια κιθάρα - μπάσο οδηγεί την εισαγωγή σε βουητά εφέ με μια μικρή γεύση synth, καταλήγοντας, με βροντερά κιθαριστικά riffs του και άγρια ντραμς , αλλά με ενθουσιασμό παρ' όλα αυτά. Οι High Magic είναι σε θέση να ενσωματώσουν το άγριο πάθος με την απόλυτη στιλιστική μαγεία . Τόσο το post-punk όσο και το hard rock είναι μορφές στις οποίες είναι δύσκολο να δημιουργήσει κάποιος κάτι άμεσα προσιτό, όμως οι High Magic είναι σε θέση να το πετύχουν αυτό με επιτυχία, κάτι που φαίνεται και στα "The Ghost of Evermore " και " Lonesome Tower". Οι High Magic ακούγονται εξαιρετικά ελπιδοφόροι , σε σημείο που λέμε το υποθετικό "αν οι Queens of the Stone Age επηρεάζονταν περισσότερο από το post-punk "…..
Πέρυσι κυκλοφόρησαν το ντεμπούτο ΕΡ τους με τίτλο 'The Joy Of Existence'.
Και φέτος, τον περασμένο μήνα έδωσαν στην κυκλοφορία το δεύτερο τους ΕΡ με τίτλο “Elemental”. Ακούγοντάς το πρώτη φορά έχεις την εντύπωση ότι ακούς κάποιο ξεχασμένο ΕΡ του Nick Cave….
Οι High Magic έχουν ένα πολύ εντυπωσιακό ήχο που κινείται στο post-punk , αλλά με μια απολαυστική έμφαση στο hard rock . Τα φωνητικά του Wade Ogle είναι μοναδικά – μοιάζουν πολύ στον Nick Cave, τον Scott Walker, και στον Samuel Herring των Future Islands - στο ότι η βαθιά φαρέτρα τους και οι μελωδικές ιδιοσυγκρασίες συμβάλλουν πάρα πολύ στο μοναδικό, ροκ στυλ τους.
Το πρώτο κομμάτι του δίσκου “The Ghost of Evermore” είναι άκρως εντυπωσιακό. Μια κιθάρα - μπάσο οδηγεί την εισαγωγή σε βουητά εφέ με μια μικρή γεύση synth, καταλήγοντας, με βροντερά κιθαριστικά riffs του και άγρια ντραμς , αλλά με ενθουσιασμό παρ' όλα αυτά. Οι High Magic είναι σε θέση να ενσωματώσουν το άγριο πάθος με την απόλυτη στιλιστική μαγεία . Τόσο το post-punk όσο και το hard rock είναι μορφές στις οποίες είναι δύσκολο να δημιουργήσει κάποιος κάτι άμεσα προσιτό, όμως οι High Magic είναι σε θέση να το πετύχουν αυτό με επιτυχία, κάτι που φαίνεται και στα "The Ghost of Evermore " και " Lonesome Tower". Οι High Magic ακούγονται εξαιρετικά ελπιδοφόροι , σε σημείο που λέμε το υποθετικό "αν οι Queens of the Stone Age επηρεάζονταν περισσότερο από το post-punk "…..
Tracklist
01 The Ghost Of Evermore
02 Lonesome Tower
03 Where Is My Love?
04 Godmother
05 Deep In The Woods
Πέμπτη 29 Μαΐου 2014
Comet Control - 'Comet Control' (2014)
.jpg)
Οι Comet Control είναι μια psych rock μπάντα από το Τορόντο αποτελούμενη από πρώην μέλη των Quest for Fire, [Chad Ross ( φωνητικά / κιθάρα ) Andrew Moszyński ( κιθάρα ) Nicole Howell ( μπάσο ) Jay Anderson ( τύμπανα) και Christopher Sandes ( πλήκτρα )] .
Οι Comet Control κυκλοφόρησαν το ομότιτλο ντεμπούτο στις 20 Μαΐου μέσω της Tee Pee Records . Η ηχογράφηση έγινε στο Candle Recording του Τορόντο ( Fucked Up , Sebastien Grainger ) και το mastering από τον Carl Saff ( Bass Drum of Death , Earthless ).
Οι Comet Control με τις σκοτεινές (με εκρήξεις post-rock) κιθάρες, το μεγαλοπρεπές μπάσο και τα φωτεινά φωνητικά, δημιουργούν ένα άλμπουμ που υπερβαίνει τις προσδοκίες. Ταυτόχρονα hard και soft, οι Comet Control βρίσκονται στο προσκήνιο της σημερινής dark psych σκηνής και μας παραδίδουν ένα θριαμβευτικό ντεμπούτο.
Το πρώτο κομμάτι έχει τίτλο "Blast Magic" και είναι ένα ιδανικό ξεκίνημα για τον δίσκο, (δυνατές κιθάρες, με μια ψυχεδελική ομίχλη με ένταση πάνω από οκτώ λεπτά) θέτοντας τις βάσεις για το μουσικό ταξίδι που ο ακροατής είναι έτοιμος να ξεκινήσει. Ο αργός, παλλόμενος ρυθμός και το σόλο κιθάρας φέρνει στο νου κάτι από "Yellow and Green" των Baroness. Οι Comet Control ανεβάζουν ρυθμό με το δεύτερο κομμάτι, "Future Forever ", με ρυθμικές βαριές fuzzy κιθάρες που θυμίζουν τα καλύτερα των Black Rebel Motorcycle Club. Το trippy ταξιδάκι συνεχίζεται με shuffle ρυθμό στο "Ultra Bright" και το το "Soft Parade". Ο δίσκος μαλακώνει στην συνέχεια με bluesy, αργά σε tempo κομμάτια όπως τα Century, Hats Off To Life, Fear the Haze και Master.
Οι Comet Control κυκλοφόρησαν το ομότιτλο ντεμπούτο στις 20 Μαΐου μέσω της Tee Pee Records . Η ηχογράφηση έγινε στο Candle Recording του Τορόντο ( Fucked Up , Sebastien Grainger ) και το mastering από τον Carl Saff ( Bass Drum of Death , Earthless ).
Οι Comet Control με τις σκοτεινές (με εκρήξεις post-rock) κιθάρες, το μεγαλοπρεπές μπάσο και τα φωτεινά φωνητικά, δημιουργούν ένα άλμπουμ που υπερβαίνει τις προσδοκίες. Ταυτόχρονα hard και soft, οι Comet Control βρίσκονται στο προσκήνιο της σημερινής dark psych σκηνής και μας παραδίδουν ένα θριαμβευτικό ντεμπούτο.
Το πρώτο κομμάτι έχει τίτλο "Blast Magic" και είναι ένα ιδανικό ξεκίνημα για τον δίσκο, (δυνατές κιθάρες, με μια ψυχεδελική ομίχλη με ένταση πάνω από οκτώ λεπτά) θέτοντας τις βάσεις για το μουσικό ταξίδι που ο ακροατής είναι έτοιμος να ξεκινήσει. Ο αργός, παλλόμενος ρυθμός και το σόλο κιθάρας φέρνει στο νου κάτι από "Yellow and Green" των Baroness. Οι Comet Control ανεβάζουν ρυθμό με το δεύτερο κομμάτι, "Future Forever ", με ρυθμικές βαριές fuzzy κιθάρες που θυμίζουν τα καλύτερα των Black Rebel Motorcycle Club. Το trippy ταξιδάκι συνεχίζεται με shuffle ρυθμό στο "Ultra Bright" και το το "Soft Parade". Ο δίσκος μαλακώνει στην συνέχεια με bluesy, αργά σε tempo κομμάτια όπως τα Century, Hats Off To Life, Fear the Haze και Master.
Tracklist:
1. Blast Magic
2. Future Forever
3. Ultra Bright
4. The Soft Parade
5. Century
6. Hats Off to Life
7. Fear the Haze
8. Master
1. Blast Magic
2. Future Forever
3. Ultra Bright
4. The Soft Parade
5. Century
6. Hats Off to Life
7. Fear the Haze
8. Master
Τρίτη 21 Ιανουαρίου 2014
Caspian/ When Oceans Align @ 8ball Thessaloniki 16.01.14 (review)
Η κλασσική τετράδα φίλων που δε χάνουμε συναυλίες του συγκεκριμένου είδους εδώ και καιρό αυτή την φορά ήταν τριάδα (για οικογενειακούς και άκρως ευχάριστους λόγους η μοναδική απουσία...) και η κλασσική κουβέντα περί συναυλιακών κυρίως αλλά και παντός επιστητού γενικά καθυστέρησε για λίγο την είσοδο μας στο 8ball με αποτέλεσμα να χάσουμε τα πρώτα λεπτά από την εμφάνιση των When Oceans Align που άνοιξαν τη συναυλία ανεβαίνοντας στη σκηνή λίγο μετά τις 9μισι.
Οι When Oceans Align σχηματίστηκαν στη Θεσσαλονίκη μόλις φέτος- παρόλα αυτά αυτό δεν φάνηκε καθόλου στη σκηνή με την πενταμελή μπάντα να ξεδιπλώνει τις ιδιαίτερες επιρροές της τόσο από την “κλασσική” post-rock όσο και από το grunge αλλα και το post- metal. Για περίπου 45 λεπτά, μας παρουσίασαν ένα χορταστικό σετ με το "Tighten Up" να είναι το πιο γνωστό αλλά και με πολλές άλλες νέες συνθέσεις, ξεσηκώνοντας το αρκετά μεγάλο κοινό που είχε ήδη συρρεύσει. Αναμφίβολα, ήταν μια πολύ καλή επιλογή για να ανοίξουν συναυλιακά τους Αμερικανούς post-rockers και μας άφησαν όλους με την προσμονή να τους δούμε πλέον και δισκογραφικά.
Η ώρα είχε πάει 11 παρά 10 με το 8ball να έχει σχεδόν γεμίσει όταν η μπάντα από τη Μασαχουσέτη έκανε την πολυαναμενόμενη εμφάνιση της on stage. Με ένα ισορροπημένο setlist (το ίδιο περίπου σε όλη την περιοδεία τους με κάποιες προσθαφαιρέσεις...) ανάμεσα στις πιο παλιές δουλειές τους και το φετινό τους "Waking Season'' μας κράτησαν κυριολεκτικά στην τσίτα για κάτι παραπάνω από μία ώρα. To ξεκίνημα ήταν κυριολεκτικά εκρηκτικό με το "Fire Made Flesh" να το διαδέχονται τα εξίσου καταιγιστικά "Of Foam and Wave" και "The Heart That Fed" με το κοινό να ζεσταίνεται και να νοιώθει τα μυαλά του να τινάζονται στον αέρα από το ανελέητο κιθαριστικό "σφυροκόπημα".
Γενικά, το setlist ήταν τόσο σύντομο σε τραγούδια (χωρούσε σε μέγεθος απόδειξης που ευγενικά μου παραχώρησε ο ηχολήπτης...) και περιελάμβανε συνολικά 7 τραγούδια μαζί με το encore – αν και μια μέρα πριν στην Αθήνα έπαιξαν επιπλέον 2 τραγούδια - χωρίς καμιά διάθεση να βγάλουμε κόμπλεξ έναντι της πρωτεύουσας! Με το “Gone In Bloom And Bough” τίμησαν το τελευταίο τους άλμπουμ για να κλείσουν το κύριο setlist τους με το παλιότερο "ASA" και το 8ball να παίρνει πραγματικά φωτιά με το κοινό να συμμετέχει με ατέλειωτο headbanging και το ίδιο πάθος που είχε και η μπάντα.
Οι When Oceans Align σχηματίστηκαν στη Θεσσαλονίκη μόλις φέτος- παρόλα αυτά αυτό δεν φάνηκε καθόλου στη σκηνή με την πενταμελή μπάντα να ξεδιπλώνει τις ιδιαίτερες επιρροές της τόσο από την “κλασσική” post-rock όσο και από το grunge αλλα και το post- metal. Για περίπου 45 λεπτά, μας παρουσίασαν ένα χορταστικό σετ με το "Tighten Up" να είναι το πιο γνωστό αλλά και με πολλές άλλες νέες συνθέσεις, ξεσηκώνοντας το αρκετά μεγάλο κοινό που είχε ήδη συρρεύσει. Αναμφίβολα, ήταν μια πολύ καλή επιλογή για να ανοίξουν συναυλιακά τους Αμερικανούς post-rockers και μας άφησαν όλους με την προσμονή να τους δούμε πλέον και δισκογραφικά.
Η ώρα είχε πάει 11 παρά 10 με το 8ball να έχει σχεδόν γεμίσει όταν η μπάντα από τη Μασαχουσέτη έκανε την πολυαναμενόμενη εμφάνιση της on stage. Με ένα ισορροπημένο setlist (το ίδιο περίπου σε όλη την περιοδεία τους με κάποιες προσθαφαιρέσεις...) ανάμεσα στις πιο παλιές δουλειές τους και το φετινό τους "Waking Season'' μας κράτησαν κυριολεκτικά στην τσίτα για κάτι παραπάνω από μία ώρα. To ξεκίνημα ήταν κυριολεκτικά εκρηκτικό με το "Fire Made Flesh" να το διαδέχονται τα εξίσου καταιγιστικά "Of Foam and Wave" και "The Heart That Fed" με το κοινό να ζεσταίνεται και να νοιώθει τα μυαλά του να τινάζονται στον αέρα από το ανελέητο κιθαριστικό "σφυροκόπημα".
Γενικά, το setlist ήταν τόσο σύντομο σε τραγούδια (χωρούσε σε μέγεθος απόδειξης που ευγενικά μου παραχώρησε ο ηχολήπτης...) και περιελάμβανε συνολικά 7 τραγούδια μαζί με το encore – αν και μια μέρα πριν στην Αθήνα έπαιξαν επιπλέον 2 τραγούδια - χωρίς καμιά διάθεση να βγάλουμε κόμπλεξ έναντι της πρωτεύουσας! Με το “Gone In Bloom And Bough” τίμησαν το τελευταίο τους άλμπουμ για να κλείσουν το κύριο setlist τους με το παλιότερο "ASA" και το 8ball να παίρνει πραγματικά φωτιά με το κοινό να συμμετέχει με ατέλειωτο headbanging και το ίδιο πάθος που είχε και η μπάντα.
Στο encore που ακολούθησε – μετά από μια δίλεπτη διακοπή και κατόπιν παρότρυνσης του κόσμου- επέλεξαν κάτι από τα παλιότερά τους - τα ''Halls of the Summer'' και ''Sycamore''. Ειδικά, το κλείσιμο ήταν εντυπωσιακό και με τους πέντε τους να έχουν πάρει τις μπαγκέτες και να χτυπιούνται στα κρουστά και να εγκαταλείπουν οριστικά τη σκηνή αφήνοντας και την τελευταία ικμάδα ενέργειάς τους.
Σχετικά λιγομίλητοι αλλά απόλυτοι επαγγελματίες- δε μίλησε παρά μόνο ο Philip Jamieson ευχαριστώντας το κοινό και κάνοντας αναφορά στην προηγούμενη παρουσία τους στην πόλη μας το 2010 - οι Caspian ήταν μάλλον το ιδανικό συναυλιακό ξεκίνημα για το 2014 (πάντα προσωπικά μιλώντας μιας και ήταν η πρώτη μου συναυλία για φέτος!). Η ανυπομονησία και ο ενθουσιασμός μου με την αναγγελία της ζωντανής εμφάνισής τους στη χώρα μας τελικά δικαιώθηκαν με το ίδιο να ισχύει και για το κοινό της Θεσσαλονίκης που με την αθρώα προσέλευση του (δεδομένου και των δύσκολων οικονομικών συγκυριών....) απέδειξε ότι τελικά το post-rock κοινό παραμένει δυναμικό και δικαιούται παρόμοια gigs και στο εγγύς μέλλον!!!
Για ακόμη μία φορά, θα ήθελα να ευχαριστήσω τον καλό φίλο Άκη Καλλόπουλο για το άψογο φωτογραφικό υλικό που ευγενικά μας παραχώρησε.
ΥΓ. Επειδή κατ' επανάληψη έχω γκρινιάξει και γραπτώς αλλά και δια ζώσης για την τήρηση του ωραρίου σε συναυλίες στην πόλη μας, οφείλω να ομολογήσω ότι στη συγκεκριμένη όπως και γενικά στις τελευταίες στο συγκεκριμένο συναυλιακό χώρο, άρχισε να τηρείται σχεδόν ευλαβικά το πρόγραμμα εμφάνισης οπότε δεν έχω παρά να απονείμω τα εύσημα στους διοργανωτές που αφουγκράστηκαν τα όποια παράπονα του συναυλιακού κοινού...τελικά, οι συναυλίες ίσως και να είναι το μοναδικό πράγμα που θα γνωρίσει άνθηση μέσα στο 2014!
Σχετικά λιγομίλητοι αλλά απόλυτοι επαγγελματίες- δε μίλησε παρά μόνο ο Philip Jamieson ευχαριστώντας το κοινό και κάνοντας αναφορά στην προηγούμενη παρουσία τους στην πόλη μας το 2010 - οι Caspian ήταν μάλλον το ιδανικό συναυλιακό ξεκίνημα για το 2014 (πάντα προσωπικά μιλώντας μιας και ήταν η πρώτη μου συναυλία για φέτος!). Η ανυπομονησία και ο ενθουσιασμός μου με την αναγγελία της ζωντανής εμφάνισής τους στη χώρα μας τελικά δικαιώθηκαν με το ίδιο να ισχύει και για το κοινό της Θεσσαλονίκης που με την αθρώα προσέλευση του (δεδομένου και των δύσκολων οικονομικών συγκυριών....) απέδειξε ότι τελικά το post-rock κοινό παραμένει δυναμικό και δικαιούται παρόμοια gigs και στο εγγύς μέλλον!!!
Για ακόμη μία φορά, θα ήθελα να ευχαριστήσω τον καλό φίλο Άκη Καλλόπουλο για το άψογο φωτογραφικό υλικό που ευγενικά μας παραχώρησε.
ΥΓ. Επειδή κατ' επανάληψη έχω γκρινιάξει και γραπτώς αλλά και δια ζώσης για την τήρηση του ωραρίου σε συναυλίες στην πόλη μας, οφείλω να ομολογήσω ότι στη συγκεκριμένη όπως και γενικά στις τελευταίες στο συγκεκριμένο συναυλιακό χώρο, άρχισε να τηρείται σχεδόν ευλαβικά το πρόγραμμα εμφάνισης οπότε δεν έχω παρά να απονείμω τα εύσημα στους διοργανωτές που αφουγκράστηκαν τα όποια παράπονα του συναυλιακού κοινού...τελικά, οι συναυλίες ίσως και να είναι το μοναδικό πράγμα που θα γνωρίσει άνθηση μέσα στο 2014!
Setlist
1. Fire Made Flesh
2. Of Foam and Wave
3. The Heart That Fed
4. Gone In Bloom And Bough
5. ASA
Encore:
6. Halls of the Summer
7. Sycamore
1. Fire Made Flesh
2. Of Foam and Wave
3. The Heart That Fed
4. Gone In Bloom And Bough
5. ASA
Encore:
6. Halls of the Summer
7. Sycamore
Δευτέρα 23 Δεκεμβρίου 2013
Mogwai - 'Rave Tapes' (2013)
.jpg)
Τρία χρόνια μετά την κυκλοφορία του “Hardcore Will Never Die, But You Will” και μετά και το soundtrack της γαλλικής ταινίας “Les Revenants”, οι Mogwai επιστρέφουν δισκογραφικά με το “Rave Tapes”, που αναμένεται να κυκλοφορήσει στις 21 Ιανουαρίου στις ΗΠΑ από τη Sub Pop και στις 20 Ιανουαρίου στη Μεγάλη Βρετανία από τη δική τους Rock Action label.
Η ηχογράφηση έγινε το περασμένο καλοκαίρι στα δικά τους studios Castle Of Doom στη Γλασκώβη και στην παραγωγή του άλμπουμ συνεργάστηκαν με τον Paul Savage (είχαν ξανασυνεργαστεί στο παρελθόν στο “Young Team”). Με χρονική διάρκεια λιγότερη από 50 λεπτά και 10 τραγούδια, είναι το απόσταγμα όλων των προηγούμενων τους άλμπουμς εμπλουτισμένο με κάποια ambient ηλεκτρονικά beats και με ελάχιστα φωνητικά χωρίς προφανείς λόγους.
Οι ξεχωριστές κιθάρες με τις αργόσυρτες εκρήξεις τους όπως τις γνωρίζουμε μεταξύ άλλων και από το “Auto Rock” και τους έκαναν διάσημους, παραμένουν και στο μεγαλύτερο μέρος και αυτής της δισκογραφικής τους δουλειάς και εκδηλώνονται από το εναρκτήριο “Heard About You Last Night” και το ηχητικό μοιρολόι του “Hexon Bogon”. Ειδικά στο τελευταίο, οι κιθάρες είναι λαμπερές και στο τέλος εκρηκτικές ενώ στα επόμενα τραγούδια γίνεται μια επίδειξη εμφατικών κρουστών και drone μπάσου με αρκετή παραμόρφωση μαζί με επιδέξια solos και εκκεντρικά synthesizers. Ενα μυστήριο υπάρχει στον τίτλο του “Repelish” με μια αφήγηση για το πασίγνωστο “Stairway to Heaven” των Led Zeppelin μιλώντας για το πιο δημοφιλές τραγούδι στην ιστορία της rock μουσικής για να συνεχίσει αναφέροντας τα σατανιστικά μηνύματα που ακούγονται σε δίσκους αν παιχτούν ανάποδα- όλα αυτά με μια μελωδία που μόνο σατανιστική δεν τη λες βέβαια!!!
Μια κυκλοφορία των Mogwai δεν αποτελεί είδηση μόνο για το post- rock κοινό αλλά συνολικά για όλο το rock κοινό και όχι μόνο! Για μια ακόμη φορά, οι Mogwai αποδεικνύουν ότι κάτι τέτοιο το αξίζουν δικαιωματικά...
Η ηχογράφηση έγινε το περασμένο καλοκαίρι στα δικά τους studios Castle Of Doom στη Γλασκώβη και στην παραγωγή του άλμπουμ συνεργάστηκαν με τον Paul Savage (είχαν ξανασυνεργαστεί στο παρελθόν στο “Young Team”). Με χρονική διάρκεια λιγότερη από 50 λεπτά και 10 τραγούδια, είναι το απόσταγμα όλων των προηγούμενων τους άλμπουμς εμπλουτισμένο με κάποια ambient ηλεκτρονικά beats και με ελάχιστα φωνητικά χωρίς προφανείς λόγους.
Οι ξεχωριστές κιθάρες με τις αργόσυρτες εκρήξεις τους όπως τις γνωρίζουμε μεταξύ άλλων και από το “Auto Rock” και τους έκαναν διάσημους, παραμένουν και στο μεγαλύτερο μέρος και αυτής της δισκογραφικής τους δουλειάς και εκδηλώνονται από το εναρκτήριο “Heard About You Last Night” και το ηχητικό μοιρολόι του “Hexon Bogon”. Ειδικά στο τελευταίο, οι κιθάρες είναι λαμπερές και στο τέλος εκρηκτικές ενώ στα επόμενα τραγούδια γίνεται μια επίδειξη εμφατικών κρουστών και drone μπάσου με αρκετή παραμόρφωση μαζί με επιδέξια solos και εκκεντρικά synthesizers. Ενα μυστήριο υπάρχει στον τίτλο του “Repelish” με μια αφήγηση για το πασίγνωστο “Stairway to Heaven” των Led Zeppelin μιλώντας για το πιο δημοφιλές τραγούδι στην ιστορία της rock μουσικής για να συνεχίσει αναφέροντας τα σατανιστικά μηνύματα που ακούγονται σε δίσκους αν παιχτούν ανάποδα- όλα αυτά με μια μελωδία που μόνο σατανιστική δεν τη λες βέβαια!!!
Μια κυκλοφορία των Mogwai δεν αποτελεί είδηση μόνο για το post- rock κοινό αλλά συνολικά για όλο το rock κοινό και όχι μόνο! Για μια ακόμη φορά, οι Mogwai αποδεικνύουν ότι κάτι τέτοιο το αξίζουν δικαιωματικά...
Tracklist:
01 Heard About You Last Night
02 Simon Ferocious
03 Remurdered
04 Hexon Bogon
05 Repelish
06 Master Card
07 Deesh
08 Blues Hour
09 No Medecine For Regret
10 The Lord Is Out Of Control
02 Simon Ferocious
03 Remurdered
04 Hexon Bogon
05 Repelish
06 Master Card
07 Deesh
08 Blues Hour
09 No Medecine For Regret
10 The Lord Is Out Of Control
Links:
Τετάρτη 16 Οκτωβρίου 2013
Russian Circles – 'Memorial' (2013)
.jpg)
Οι Russian Circles είναι μια Post-Rock/Post-Metal μπάντα από το Chicago και Seattle και με την τωρινή τους σύνθεση να απαρτίζεται από τους: Dave Turncrantz, Mike Sullivan και Brian Cook. Μαζί με τους Pelican είναι τα μεγαλύτερα ονόματα στο Instrumental Rock εδώ και 9 χρόνια με το τελευταίο τους άλμπουμ “Empros” του 2011 να αποσπά διθυραμβικές κριτικές από το σύνολο του μουσικού τύπου.
Το πέμπτο τους LP ακούει στον τίτλο “Memorial” και θα κυκλοφορήσει στις 29 Οκτωβρίου από τη Sargent House και θα είναι διαθέσιμο μαζί με ένα poster, T-shirt και σε χρωματιστό βινύλιο ή CD με ένα εξωφυλλο που αντικατοπτρίζει το πάθος και τη διάθεση του. Αν και στις προηγούμενες τέσσερις δισκογραφικές τους απόπειρες, φάνηκε να εξάντλησαν τα όρια του συγκεκριμένου μουσικού είδους, πειραματίζονται και πάλι με τον ήχο τους και ενσωματώνουν διαφορετικούς ήχους και ιδέες στο “Memorial”.
Το “Memorial” περιλαμβάνει 8 τραγούδια με τους Russian Circles πιο δυνατούς και δημιουργικούς από ποτέ. Η ισορροπία ανάμεσα στις δυναμικές και στις πιο ήρεμες Post-Rock μελωδίες χαρακτηρίζεται ιδανική με μοναδικές εναλλαγές Post-Metal κιθαριστικών riffs.
Το εναρκτήριο “Memoriam” κρύβει μια απίστευτη post-rock δυναμική αναδεικνύοντας τη σπουδαιότητα των συνθέσεων τους ενώ το “Deficit”, οι Russian Circles επανέρχονται στα γνωστά τους επικά riffs μαζί με δυναμικά drums αλλά με μια πιο δραματική προσέγγιση στη μουσική τους. Στις εκπλήξεις που επιφυλάσσουν στο άλμπουμ τους είναι σίγουρα τα εξαιρετικά “1777”, “Burial” και “Lebaron”. Ειδικά, στο “1777” υπάρχει μια διαχέουσα αίσθηση κινδύνου που σε κρατά σε εγρήγορση μέχρι το τέλος του. Παρόλα αυτά, το καλύτερο το έχουν κρατήσει για το τέλος του άλμπουμ: στο ομώνυμο τραγούδι στα φωνητικά συμμετέχει η Chelsea Wolfe. Πρόκειται μάλλον για ένα από τα καλύτερα τραγούδια που έγραψαν ποτέ με την φωνή της Chelsea να το απογειώνει πραγματικά.
Χωρίς αμφιβολία, το “Memorial” βάζει σοβαρή υποψηφιότητα για το καλύτερο instrumental rock άλμπουμ του 2013.
Το πέμπτο τους LP ακούει στον τίτλο “Memorial” και θα κυκλοφορήσει στις 29 Οκτωβρίου από τη Sargent House και θα είναι διαθέσιμο μαζί με ένα poster, T-shirt και σε χρωματιστό βινύλιο ή CD με ένα εξωφυλλο που αντικατοπτρίζει το πάθος και τη διάθεση του. Αν και στις προηγούμενες τέσσερις δισκογραφικές τους απόπειρες, φάνηκε να εξάντλησαν τα όρια του συγκεκριμένου μουσικού είδους, πειραματίζονται και πάλι με τον ήχο τους και ενσωματώνουν διαφορετικούς ήχους και ιδέες στο “Memorial”.
Το “Memorial” περιλαμβάνει 8 τραγούδια με τους Russian Circles πιο δυνατούς και δημιουργικούς από ποτέ. Η ισορροπία ανάμεσα στις δυναμικές και στις πιο ήρεμες Post-Rock μελωδίες χαρακτηρίζεται ιδανική με μοναδικές εναλλαγές Post-Metal κιθαριστικών riffs.
Το εναρκτήριο “Memoriam” κρύβει μια απίστευτη post-rock δυναμική αναδεικνύοντας τη σπουδαιότητα των συνθέσεων τους ενώ το “Deficit”, οι Russian Circles επανέρχονται στα γνωστά τους επικά riffs μαζί με δυναμικά drums αλλά με μια πιο δραματική προσέγγιση στη μουσική τους. Στις εκπλήξεις που επιφυλάσσουν στο άλμπουμ τους είναι σίγουρα τα εξαιρετικά “1777”, “Burial” και “Lebaron”. Ειδικά, στο “1777” υπάρχει μια διαχέουσα αίσθηση κινδύνου που σε κρατά σε εγρήγορση μέχρι το τέλος του. Παρόλα αυτά, το καλύτερο το έχουν κρατήσει για το τέλος του άλμπουμ: στο ομώνυμο τραγούδι στα φωνητικά συμμετέχει η Chelsea Wolfe. Πρόκειται μάλλον για ένα από τα καλύτερα τραγούδια που έγραψαν ποτέ με την φωνή της Chelsea να το απογειώνει πραγματικά.
Χωρίς αμφιβολία, το “Memorial” βάζει σοβαρή υποψηφιότητα για το καλύτερο instrumental rock άλμπουμ του 2013.
Τracklist:
1. Memoriam
2. Deficit
3. 1777
4. Cheyenne
5. Burial
6. Ethel
7. Lebaron
8. Memorial
2. Deficit
3. 1777
4. Cheyenne
5. Burial
6. Ethel
7. Lebaron
8. Memorial
Links:
Πέμπτη 19 Σεπτεμβρίου 2013
65daysofstatic – "Wild Light" (2013)
.jpeg)
Έχει περάσει αρκετός καιρός από την τελευταία φορά που προσωπικά έγραψα κριτική για κάποιο post-rock άλμπουμ οπότε δε θα μπορούσε να παρουσιαστεί καλύτερη ευκαιρία από το νέο άλμπουμ των 65daysofstatic.
Το ‘Wild Light’ είναι το έκτο άλμπουμ της post-rock μπάντας από το Sheffield και έρχεται να ακολουθήσει το σε στυλ soundtrack ‘Silent Running’ του 2011. Είναι το ίδιο πειραματικό και “δύσκολο”, αλλά πιο επιδραστικό και κινηματογραφικό ταυτόχρονα. Οι 65daysofstatic αποδεικνύουν για μια φορά ακόμη ότι είναι μια μουσικά “ανήσυχη” μπάντα που ανακαλύπτει συνέχεια νέες διαστάσεις στον ήχο της χωρίς να μένει προσκολλημένη σε ένα μουσικό είδος, διευρύνοντας το κοινό τους και πέρα από τα στενά όρια του ορχηστρικού post- rock.
Η δυσδιάκριτη φωνή που ανοίγει το εναρκτήριο “Heat Death Infinity Splitter” θυμίζει το ξεκίνημα στο “The Fall of Math” με τη διαφορά ότι ακούγεται πιο αισιόδοξο με τις χαρακτηριστικές εκρήξεις να το κλείνουν ιδανικά. Το “Prisms” είναι δομημένο πάνω σε βαριά synths και μυστηριώδη breakbeats φέρνοντας πίσω την electronica που κάπου έχασαν στο “We Were Exploding Anyway” και το “The Undertow” το ακολουθεί ιδανικά με μια στοιχειωμένη και απόμακρη μελωδία με πιάνο και σκοτεινές κιθάρες. Το “Blackspots” παίρνει τη διεξοδική δομή του “Crash Tactics” και την επεκτείνει σε ένα οκτάλεπτο κρεσέντο γεμάτο ένταση και με ένα παραμορφωμένο synthesizer να εναλλάσσεται με “στριγγλίζουσες” κιθάρες.
Το ‘Wild Light’ είναι το έκτο άλμπουμ της post-rock μπάντας από το Sheffield και έρχεται να ακολουθήσει το σε στυλ soundtrack ‘Silent Running’ του 2011. Είναι το ίδιο πειραματικό και “δύσκολο”, αλλά πιο επιδραστικό και κινηματογραφικό ταυτόχρονα. Οι 65daysofstatic αποδεικνύουν για μια φορά ακόμη ότι είναι μια μουσικά “ανήσυχη” μπάντα που ανακαλύπτει συνέχεια νέες διαστάσεις στον ήχο της χωρίς να μένει προσκολλημένη σε ένα μουσικό είδος, διευρύνοντας το κοινό τους και πέρα από τα στενά όρια του ορχηστρικού post- rock.
Η δυσδιάκριτη φωνή που ανοίγει το εναρκτήριο “Heat Death Infinity Splitter” θυμίζει το ξεκίνημα στο “The Fall of Math” με τη διαφορά ότι ακούγεται πιο αισιόδοξο με τις χαρακτηριστικές εκρήξεις να το κλείνουν ιδανικά. Το “Prisms” είναι δομημένο πάνω σε βαριά synths και μυστηριώδη breakbeats φέρνοντας πίσω την electronica που κάπου έχασαν στο “We Were Exploding Anyway” και το “The Undertow” το ακολουθεί ιδανικά με μια στοιχειωμένη και απόμακρη μελωδία με πιάνο και σκοτεινές κιθάρες. Το “Blackspots” παίρνει τη διεξοδική δομή του “Crash Tactics” και την επεκτείνει σε ένα οκτάλεπτο κρεσέντο γεμάτο ένταση και με ένα παραμορφωμένο synthesizer να εναλλάσσεται με “στριγγλίζουσες” κιθάρες.
Το “Sleepwalk City” είναι ίσως η πιο συμβατική post-rock σύνθεση του άλμπουμ με το “Taipei” να το ακολουθεί έχοντας μια ονειρική ενορχήστρωση ειδικά στο πιάνο. Στο συγκεκριμένο κομμάτι, η μπάντα δείχνει μια έντονη τάση πειραματισμού με πιο ήπιες μουσικές δομές αλλά με ιδιαίτερη μουσική βαρύτητα που σε ανεβάζει στα ουράνια ακούγοντάς το. Πραγματικό αριστούργημα το “Unmake The Wild Light” με μια αρμονική συνύπαρξη μπάσου, τρεμούμενων κιθάρων και δυναμικού πιάνο. Στο τελευταίο “Safe Passage” αποκαλύπτουν πως θα είναι η νέα εποχή των 65daysofstatic με το “Radio Protector” της επόμενης γενιάς που αποδεικνύει ότι είναι μάλλον το πιο ζωντανό κύτταρο της συγκεκριμένης μουσική σκηνής.
Αναμφίβολα, οι 65daysofstatic αν και μετά από 5 LPs, αναρίθμητα Eps και πάνω από μια δεκαετία σαν μπάντα διατηρούν την ίδια σπίθα και όρεξη να μας παρουσιάζουν κάθε φορά και κάτι καινούργιο στον ήχο τους. Το “Wild Light” είναι ένα άλμπουμ που θέλει χρόνο και επαναλαμβανόμενες ακροάσεις για να μπορέσει να αντιληφθεί κάποιος τα πολλαπλά μουσικά του επίπεδα- η μουσική γίνεται και πάλι τέχνη και αυτό φαίνεται ότι το ξέρουν πολύ καλά οι 65daysofstatic.
Αναμφίβολα, οι 65daysofstatic αν και μετά από 5 LPs, αναρίθμητα Eps και πάνω από μια δεκαετία σαν μπάντα διατηρούν την ίδια σπίθα και όρεξη να μας παρουσιάζουν κάθε φορά και κάτι καινούργιο στον ήχο τους. Το “Wild Light” είναι ένα άλμπουμ που θέλει χρόνο και επαναλαμβανόμενες ακροάσεις για να μπορέσει να αντιληφθεί κάποιος τα πολλαπλά μουσικά του επίπεδα- η μουσική γίνεται και πάλι τέχνη και αυτό φαίνεται ότι το ξέρουν πολύ καλά οι 65daysofstatic.
Tracklist:
1. Heat Death Infinity Splitter
2. Prisms
3. The Undertow
4. Blackspots
5. Sleepwalk City
6. Taipei
7. Unmake The Wild Light
8. Safe Passage
1. Heat Death Infinity Splitter
2. Prisms
3. The Undertow
4. Blackspots
5. Sleepwalk City
6. Taipei
7. Unmake The Wild Light
8. Safe Passage
Official site:
Σάββατο 15 Ιουνίου 2013
Sigur Rós – 'Kveikur' (2013)
Οι Sigur Rós είναι μια Ισλανδική post-rock μπάντα που σχηματίστηκε στο Reykjavík το 1994. Το όνομα τους σημαίνει στα Ισλανδικά το τριαντάφυλλο νίκης και η μουσική τους έχει έντονα minimal, ambient και shoegaze χαρακτηριστικά με την ιδιαιτερότητα να χρησιμοποιούν τη μητρική τους γλώσσα που τους κάνει πραγματικά μοναδικούς.
Οι Sigur Rós επιστρέφουν δισκογραφικά ένα χρόνο μετά το “Valtari” με το “Kveikur” σε νέα δισκογραφική στέγη (XL Recordings) και με πιο “άγριες” διαθέσεις όπως μας είχαν προϊδεάσει ήδη από τον περασμένο Ιανουάριο. Μετά και την αποχώρηση του πολυοργανίστα Kjartan Sveinsson, στο “Kveikur” είναι σα να ακούς μια μπάντα να ξαναγεννιέται και να επαναπροσδιορίζει τον ήχο της πιο θορυβώδη αλλά το ίδιο μελωδικό και εύθραυστο με τα προηγούμενα τους.
Το εναρκτήριο ‘Brennisteinn’ έχει ένα ιδιαίτερο ρυθμό, παραμορφωμένες κιθάρες και συμπαγή δομή. Το ‘Ísjaki’ (δεύτερο single του άλμπουμ) έχει μια ανάλαφρη αλλά ευαίσθητη pop χροιά ενώ το ‘Bláþráður’ στην πεντάλεπτη διάρκειά του κρύβει ένα φρενήρη παλμό με στομφώδη κρουστά. Ο τρόπος σύνθεσης των τραγουδιών είναι δυναμικός και κανένα τους δεν ακούγεται σαν το επόμενο με την φωνή του Jón Þór Birgisson να μεταλλάσσεται σε καθένα από αυτά. Το “Kveikur” έχει προεκτάσεις πέρα από τα περισσότερα decibels – από τα περίεργα φωνητικά του 'Yfirborð' και τις πονεμένες εκφάνσεις του ομώνυμου τραγουδιού μέχρι τη μοχθηρότητα του τελευταίου ορχηστρικού 'Var'.
Με το “Kveikur”, οι Sigur Rós ξαναβγαίνουν στο μουσικό προσκήνιο μετά τις τηλεοπτικές διαφημίσεις και τις κινηματογραφικές ταινίες που “έντυσαν” με τις μουσικές τους. Από το “Takk” του 2005 και μετά, οι Sigur Rós συνέθεταν μουσική για μοναχικές και ιδιαίτερες γενικά στιγμές αλλά πλέον κάνουν την ανατροπή και μας παρουσιάζουν ένα πραγματικά “παθιασμένο” και “δυναμικό” άλμπουμ...
Οι Sigur Rós επιστρέφουν δισκογραφικά ένα χρόνο μετά το “Valtari” με το “Kveikur” σε νέα δισκογραφική στέγη (XL Recordings) και με πιο “άγριες” διαθέσεις όπως μας είχαν προϊδεάσει ήδη από τον περασμένο Ιανουάριο. Μετά και την αποχώρηση του πολυοργανίστα Kjartan Sveinsson, στο “Kveikur” είναι σα να ακούς μια μπάντα να ξαναγεννιέται και να επαναπροσδιορίζει τον ήχο της πιο θορυβώδη αλλά το ίδιο μελωδικό και εύθραυστο με τα προηγούμενα τους.
Το εναρκτήριο ‘Brennisteinn’ έχει ένα ιδιαίτερο ρυθμό, παραμορφωμένες κιθάρες και συμπαγή δομή. Το ‘Ísjaki’ (δεύτερο single του άλμπουμ) έχει μια ανάλαφρη αλλά ευαίσθητη pop χροιά ενώ το ‘Bláþráður’ στην πεντάλεπτη διάρκειά του κρύβει ένα φρενήρη παλμό με στομφώδη κρουστά. Ο τρόπος σύνθεσης των τραγουδιών είναι δυναμικός και κανένα τους δεν ακούγεται σαν το επόμενο με την φωνή του Jón Þór Birgisson να μεταλλάσσεται σε καθένα από αυτά. Το “Kveikur” έχει προεκτάσεις πέρα από τα περισσότερα decibels – από τα περίεργα φωνητικά του 'Yfirborð' και τις πονεμένες εκφάνσεις του ομώνυμου τραγουδιού μέχρι τη μοχθηρότητα του τελευταίου ορχηστρικού 'Var'.
Με το “Kveikur”, οι Sigur Rós ξαναβγαίνουν στο μουσικό προσκήνιο μετά τις τηλεοπτικές διαφημίσεις και τις κινηματογραφικές ταινίες που “έντυσαν” με τις μουσικές τους. Από το “Takk” του 2005 και μετά, οι Sigur Rós συνέθεταν μουσική για μοναχικές και ιδιαίτερες γενικά στιγμές αλλά πλέον κάνουν την ανατροπή και μας παρουσιάζουν ένα πραγματικά “παθιασμένο” και “δυναμικό” άλμπουμ...
Tracklist
01. Brennisteinn
02. Hrafntinna
03. Ísjaki
04. Yfirborð
05. Stormur
06. Kveikur
07. Rafstraumur
08. Bláþráður
09. Var
10. Hryggjarsula (Bonus Track)
11. Ofbirta (Bonus Track)
01. Brennisteinn
02. Hrafntinna
03. Ísjaki
04. Yfirborð
05. Stormur
06. Kveikur
07. Rafstraumur
08. Bláþráður
09. Var
10. Hryggjarsula (Bonus Track)
11. Ofbirta (Bonus Track)
Official site:
Δευτέρα 22 Απριλίου 2013
Οι Σουηδοί post rockers Dorena για πρώτη φορά στη Θεσσαλονίκη
Dorena(SE) + Lazy Aftershow(GR) + The Jesterdays(GR) Live @ Gaia 25/4/2013
Οι Σουηδοί post rockers Dorena για πρώτη φορά στη Θεσσαλονίκη την Πέμπτη 25 Απριλίου στο GAIA (Δόξης 5, Λαδάδικα)
μαζί τους οι Lazy Aftershow και οι The Jesterdays.
οι πόρτες ανοίγουν : 21.00
Facebook Event: http://www.facebook.com/events/279746388817464/?ref=22
Τιμές Εισιτήριων:
Προπώληση : 7€
Ταμείο : 10€
Σημεία προπώλησης:
Ticket House (Μητροπόλεως 102)
Stereodisc (Αριστοτέλους 4)
Lotus Records Store (Σκρα 7)
Nephilim Metal Store (Πατριάρχου Ιωακείμ 17)
Dorena :
http://dorenamusic.com/
http://www.facebook.com/dorenamusic
Οι Σουηδοί post rockers Dorena για πρώτη φορά στη Θεσσαλονίκη την Πέμπτη 25 Απριλίου στο GAIA (Δόξης 5, Λαδάδικα)
μαζί τους οι Lazy Aftershow και οι The Jesterdays.
οι πόρτες ανοίγουν : 21.00
Facebook Event: http://www.facebook.com/events/279746388817464/?ref=22
Τιμές Εισιτήριων:
Προπώληση : 7€
Ταμείο : 10€
Σημεία προπώλησης:
Ticket House (Μητροπόλεως 102)
Stereodisc (Αριστοτέλους 4)
Lotus Records Store (Σκρα 7)
Nephilim Metal Store (Πατριάρχου Ιωακείμ 17)
Dorena :
http://dorenamusic.com/
http://www.facebook.com/dorenamusic
Lazy Aftershow :
http://www.lazyaftershow.com/
https://www.facebook.com/LazyAftershow
https://soundcloud.com/lazyaftershow
The Jesterdays :
https://www.facebook.com/thejesterdays
https://soundcloud.com/the-jesterdays
http://www.lazyaftershow.com/
https://www.facebook.com/LazyAftershow
https://soundcloud.com/lazyaftershow
The Jesterdays :
https://www.facebook.com/thejesterdays
https://soundcloud.com/the-jesterdays
Τρίτη 15 Ιανουαρίου 2013
Oι MONO από την Ιαπωνία LIVE στην Ελλάδα
Thu - 07/03/2013 - Thessaloniki, Greece - Eightball Club
Fri - 08/03/2013 - Athens, Greece - Kyttaro Club
Έξι χρόνια έχουν περάσει από τη παρθενική εμφάνιση των ΜΟΝΟ και μία ιδιαίτερη σχέση φαίνεται να έχει δημιουργηθεί μεταξύ των Γιαπωνέζων experimental post-rockers και του ελληνικού κοινού.
Έχοντας σχεδόν 15 χρόνια ύπαρξης ως συγκρότημα, οι MONO θεωρούνται άξια, μία από τις σημαντικότερες μπάντες του post-rock ιδιώματος, με έντονη δισκογραφική δραστηριότητα και προσωπικό μουσικό ύφος, με τις καινοτομίες τους να μην περιορίζονται μονάχα στην εξωτική αύρα της μπάντας λόγω καταγωγής της. Η μουσική των MONO στο σύνολό της χαρακτηρίζεται ως απολύτως επιβλητική με μεγαλοπρεπείς μελωδίες και ρομαντική ατμόσφαιρα όπου τα κομμάτια τους ακούγονται σαν κεφάλαια από μια συναισθηματικά φορτισμένη επική διάσταση ενώ οι ορχηστρικές συνθέσεις τους εμπλουτίζονται από τη χρήση των incorporating strings, flutes, organ, piano, glockenspiel και tympani και την ηχογραφημένη αναλογικά παραγωγή του Steve Albini.
Μετά από τρεις εμφανίσεις στην Ελλάδα, η VENERATE INDUSTRIES καλωσορίζει για ακόμη μια φορά τους Ιάπωνες experimental post-rockers ΜΟΝΟ για δύο συναυλίες στις 7 Μαρτίου στο Eightball club και 8 Μαρτίου στο Κύτταρο Live, σε Θεσσαλονίκη και Αθήνα αντίστοιχα και αναμένουμε να μας καθηλώσουν με την πλέον γνώριμη στο ελληνικό κοινό εκρηκτική ζωντανή εμφάνισή τους.
Οι Ιάπωνες ΜΟΝΟ σχηματίστηκαν το 1999 ως experimental group, επιλέγοντας να μην χρησιμοποιήσουν φωνητικά και να ακολουθήσουν την ατμοσφαιρική πλευρά του πειραματικού rock ήχου. Η τετράδα των Tamaki (μπάσο, μοναδική γυναίκα της μπάντας), Yasunaori Takada (drums), Takaakira Goto και Υoda (κιθάρες), κυκλοφόρησαν το πρώτο τους full-length δίσκο “Under The Pipal Tree” το 2001 στην Tzadik Label του John Zorn. Το 2003 μεταπηδώντας στην Arena Rock Recording Company, οι ΜΟΝΟ κυκλοφόρησαν τo “One Step More And You Die”. Την ίδια χρονιά το 4ο album τους “Walking Cloud And Deep Red Sky, Flag Fluttered And The Sun Shined” ηχογραφήθηκε στο Chicago με παραγωγό τον μέγιστο Steve Albini και κυκλοφόρησε στη Temporary Residence. Ο Albini ξαναβρέθηκε στη θέση του παραγωγού στον δίσκο του 2006 με τίτλο “Υou Are There”, όπου την ίδια χρονιά κυκλοφόρησαν το “Palmless Prayer/Mass Murder Refrain”, μια μίξη μεταξύ κλασσικής και rock μουσικής ενώ η πετυχημένη συνεργασία τους ολοκληρώνεται στο εκπληκτικό concept album “Hymn to the Immortal Wind” του 2009, με την ανατριχιαστική του εκτέλεση σε ζωντανό περιβάλλον με τη συνοδεία ορχήστρας να είναι διαθέσιμη στο live cd/dvd “Holy Ground: NYC Live With The Wordless Music Orchestra”. Με τη τελευταία τους δουλειά με τίτλο “For my parents”, oι MONO μας προσφέρουν ένα ευαίσθητο άλμπουμ το οποίο σύμφωνα με δικές τους δηλώσεις θα μπορούσε να λειτουργήσει ως δώρο ενός παιδιού προς τους γονείς του, με τη Wordless Music Orchestra να δημιουργεί ηχοχρώματα συναισθηματικής κάθαρσης.
Έχοντας σχεδόν 15 χρόνια ύπαρξης ως συγκρότημα, οι MONO θεωρούνται άξια, μία από τις σημαντικότερες μπάντες του post-rock ιδιώματος, με έντονη δισκογραφική δραστηριότητα και προσωπικό μουσικό ύφος, με τις καινοτομίες τους να μην περιορίζονται μονάχα στην εξωτική αύρα της μπάντας λόγω καταγωγής της. Η μουσική των MONO στο σύνολό της χαρακτηρίζεται ως απολύτως επιβλητική με μεγαλοπρεπείς μελωδίες και ρομαντική ατμόσφαιρα όπου τα κομμάτια τους ακούγονται σαν κεφάλαια από μια συναισθηματικά φορτισμένη επική διάσταση ενώ οι ορχηστρικές συνθέσεις τους εμπλουτίζονται από τη χρήση των incorporating strings, flutes, organ, piano, glockenspiel και tympani και την ηχογραφημένη αναλογικά παραγωγή του Steve Albini.
Μετά από τρεις εμφανίσεις στην Ελλάδα, η VENERATE INDUSTRIES καλωσορίζει για ακόμη μια φορά τους Ιάπωνες experimental post-rockers ΜΟΝΟ για δύο συναυλίες στις 7 Μαρτίου στο Eightball club και 8 Μαρτίου στο Κύτταρο Live, σε Θεσσαλονίκη και Αθήνα αντίστοιχα και αναμένουμε να μας καθηλώσουν με την πλέον γνώριμη στο ελληνικό κοινό εκρηκτική ζωντανή εμφάνισή τους.
Οι Ιάπωνες ΜΟΝΟ σχηματίστηκαν το 1999 ως experimental group, επιλέγοντας να μην χρησιμοποιήσουν φωνητικά και να ακολουθήσουν την ατμοσφαιρική πλευρά του πειραματικού rock ήχου. Η τετράδα των Tamaki (μπάσο, μοναδική γυναίκα της μπάντας), Yasunaori Takada (drums), Takaakira Goto και Υoda (κιθάρες), κυκλοφόρησαν το πρώτο τους full-length δίσκο “Under The Pipal Tree” το 2001 στην Tzadik Label του John Zorn. Το 2003 μεταπηδώντας στην Arena Rock Recording Company, οι ΜΟΝΟ κυκλοφόρησαν τo “One Step More And You Die”. Την ίδια χρονιά το 4ο album τους “Walking Cloud And Deep Red Sky, Flag Fluttered And The Sun Shined” ηχογραφήθηκε στο Chicago με παραγωγό τον μέγιστο Steve Albini και κυκλοφόρησε στη Temporary Residence. Ο Albini ξαναβρέθηκε στη θέση του παραγωγού στον δίσκο του 2006 με τίτλο “Υou Are There”, όπου την ίδια χρονιά κυκλοφόρησαν το “Palmless Prayer/Mass Murder Refrain”, μια μίξη μεταξύ κλασσικής και rock μουσικής ενώ η πετυχημένη συνεργασία τους ολοκληρώνεται στο εκπληκτικό concept album “Hymn to the Immortal Wind” του 2009, με την ανατριχιαστική του εκτέλεση σε ζωντανό περιβάλλον με τη συνοδεία ορχήστρας να είναι διαθέσιμη στο live cd/dvd “Holy Ground: NYC Live With The Wordless Music Orchestra”. Με τη τελευταία τους δουλειά με τίτλο “For my parents”, oι MONO μας προσφέρουν ένα ευαίσθητο άλμπουμ το οποίο σύμφωνα με δικές τους δηλώσεις θα μπορούσε να λειτουργήσει ως δώρο ενός παιδιού προς τους γονείς του, με τη Wordless Music Orchestra να δημιουργεί ηχοχρώματα συναισθηματικής κάθαρσης.
TΙΜΗ ΕΙΣΙΤΗΡΙΟΥ
ΠΡΟΠΩΛΗΣΗ INTERNET: 15€
ΠΡΟΠΩΛΗΣΗ & ΠΡΟΠΩΛΗΣΗ INTERNET: 20€
ΠΡΟΠΩΛΗΣΗ ΕΙΣΙΤΗΡΙΩΝ
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ
TICKET HOUSE: Μητροπόλεως 102, τηλ. 2310264880
ΕΙΣΙΤΗΡΙΑ INTERNET - ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ: http://monothessaloniki2013.eventbrite.com/
Oι Πόρτες ανοίγουν στις 21:00 μμ / ‘Εναρξη 21:30 μμ
LINKS:
http://www.facebook.com/monoofjapan?fref=ts
http://www.facebook.com/venerateindustries
http://www.facebook.com/pages/PSYCHOGRANDMAMMAS/354322673855?fref=ts
Κυριακή 25 Νοεμβρίου 2012
Khoma - 'All Erodes' (2012)
Οι Khoma είναι μια σουηδική post-rock μπάντα από την Umeå και σχηματίστηκαν το 2003 με ιδρυτικά μέλη τους Jan Jämte, Fredrik Kihlberg και Johannes Persson, όλοι τους συμμαθητές στο κολλέγιο. Το ντεμπούτο άλμπουμ τους ‘Tsunami’ πούλησε αμέσως 2.000 αντίτυπα χωρίς καν να έχουν συμφωνήσει με δισκογραφική εταιρία.
Υπέγραψαν με τη Roadrunner Records το 2006 και το δεύτερο τους άλμπουμ "The Second Wave" γνώρισε ακόμη μεγαλύτερη αποδοχή και εκτός Σουηδίας. Μετά από μια σχετική αποχή κυκλοφόρησαν και το τρίτο "A Final Storm" από τη Selective Notes. Βασικό τους πρόβλημα είναι ότι δεν είχαν σταθερό line-up με τα εκάστοτε μέλη τους εκτός από τη μουσική να έχουν σαφείς ιδεολογικές απόψεις περί αναρχίας, φεμινισμού και σοσιαλισμού.
Το ‘All erodes’ συγκεντρώνει ανέκδοτα τραγούδια τους γραμμένα από το 2002 έως το 2012, που για διάφορους λόγους δε συμπεριλήφτηκαν στα τρία άλμπουμ τους. Ο ήχος του βγάζει ένα απίστευτο συναίσθημα και μία μίξη ακουσμάτων που θυμίζουν Deftones, Radiohead και Muse. Το εναρκτήριο ‘In ruins’ με το στοιχειωμένο πιάνο και την ήρεμη ατμόσφαιρα και το μουντό ‘Dead seas’ που μπλέκει τη μουσική αναζήτηση των Radiohead με το trip-hop των Massive Attack και τη μελωδικότητα των Anathema.
Το "Give it meaning" είναι σα metal εκτέλεση του ‘There, there’ των Radiohead ενώ το ‘Death Throes’ είναι ένα δυνατό mid-tempo τραγούδι με βαριές κιθάρες που εξασθενούν κάπως μετά το πρώτο του μισό. To ‘Armo’ είναι σκοτεινό και κάπως κλειστοφοβικό με τις συγκρίσεις με Sigur Ros και Massive Attack να είναι αναπόφευκτες. Το ‘Eyes to the sun’ είναι το ίδιο υπνωτικό, με μια μελωδία σιωπηλή και εσωστρεφή ενώ το τελευταίο ‘All like serpents’ είναι ένα remix, κάπως παράταιρο με τα προηγούμενα που σκιαγραφεί όμως μια πιθανή νέα στροφή για την μπάντα.
Γενικά, το ‘All erodes’ είναι ένα άλμπουμ που θα σου πάρει κάποιο χρόνο για να το συνηθίσεις. Σίγουρα, δε μοιάζει για μια συλλογή τραγουδιών μιας ολόκληρης δεκαετίας μιας και έχει μια απίστευτη συνοχή με ένα ήχο που δεν μπορείς εύκολα να το βάλεις σε μία συγκεκριμένη κατηγορία.
Υπέγραψαν με τη Roadrunner Records το 2006 και το δεύτερο τους άλμπουμ "The Second Wave" γνώρισε ακόμη μεγαλύτερη αποδοχή και εκτός Σουηδίας. Μετά από μια σχετική αποχή κυκλοφόρησαν και το τρίτο "A Final Storm" από τη Selective Notes. Βασικό τους πρόβλημα είναι ότι δεν είχαν σταθερό line-up με τα εκάστοτε μέλη τους εκτός από τη μουσική να έχουν σαφείς ιδεολογικές απόψεις περί αναρχίας, φεμινισμού και σοσιαλισμού.
Το ‘All erodes’ συγκεντρώνει ανέκδοτα τραγούδια τους γραμμένα από το 2002 έως το 2012, που για διάφορους λόγους δε συμπεριλήφτηκαν στα τρία άλμπουμ τους. Ο ήχος του βγάζει ένα απίστευτο συναίσθημα και μία μίξη ακουσμάτων που θυμίζουν Deftones, Radiohead και Muse. Το εναρκτήριο ‘In ruins’ με το στοιχειωμένο πιάνο και την ήρεμη ατμόσφαιρα και το μουντό ‘Dead seas’ που μπλέκει τη μουσική αναζήτηση των Radiohead με το trip-hop των Massive Attack και τη μελωδικότητα των Anathema.
Το "Give it meaning" είναι σα metal εκτέλεση του ‘There, there’ των Radiohead ενώ το ‘Death Throes’ είναι ένα δυνατό mid-tempo τραγούδι με βαριές κιθάρες που εξασθενούν κάπως μετά το πρώτο του μισό. To ‘Armo’ είναι σκοτεινό και κάπως κλειστοφοβικό με τις συγκρίσεις με Sigur Ros και Massive Attack να είναι αναπόφευκτες. Το ‘Eyes to the sun’ είναι το ίδιο υπνωτικό, με μια μελωδία σιωπηλή και εσωστρεφή ενώ το τελευταίο ‘All like serpents’ είναι ένα remix, κάπως παράταιρο με τα προηγούμενα που σκιαγραφεί όμως μια πιθανή νέα στροφή για την μπάντα.
Γενικά, το ‘All erodes’ είναι ένα άλμπουμ που θα σου πάρει κάποιο χρόνο για να το συνηθίσεις. Σίγουρα, δε μοιάζει για μια συλλογή τραγουδιών μιας ολόκληρης δεκαετίας μιας και έχει μια απίστευτη συνοχή με ένα ήχο που δεν μπορείς εύκολα να το βάλεις σε μία συγκεκριμένη κατηγορία.
Tracklist:
01 – In Ruins
02 – Just Another Host
03 – Dead Seas
04 – Give it Meaning
05 – Death Throes
06 – Winter Came Upon Us
07 – Armo
08 – Eyes to the Sun
09 – All Like Serpent (Remix)
links:
Πέμπτη 25 Οκτωβρίου 2012
Collapse under the Empire - 'Fragments of a Prayer' (2012)
.jpeg)
Οι Collapse Under The Empire είναι μία instrumental/post-rock μπάντα από το Αμβούργο αποτελούμενοι από τους Martin Grimm (κιθάρες και drums) και Chris Burda (πλήκτρα και drums). Σχηματίστηκαν το 2007 και κυκλοφόρησαν το ντεμπούτο άλμπουμ τους "Systembreakdown" σε ανεξάρτητη παραγωγή δύο χρόνια αργότερα αφού είχε μεσολαβήσει ήδη το πρώτο τους EP “Paintball“.
H μουσική τους έχει σαν κύριο χαρακτηριστικά τα electro-bleeps σε συνδυασμό με δυναμικές κιθαριστικές εκρήξεις με καθηλωτικό αλλά και "φασαριόζικο" τρόπο. Έχουν καταφέρει μέσα σε αυτή τη σχετικά σύντομη πορεία τους να κατοχυρώσουν το δικό τους μουσικό στυλ και αυτό επιβεβαιώνεται περίτρανα με το νέο τους εγχείρημα που ακούει στον τίτλο "Fragments of a Prayer".
Στο "Fragments of a Prayer", ο ήχος τους είναι μοναδικός και όχι τόσο προβλέψιμος σε σχέση με τις προηγούμενες δουλειές τους- για παράδειγμα, σε στιγμές που περιμένεις μία έκρηξη, αυτή τελικά δεν έρχεται ποτέ. Οι συνθέσεις τους είναι τώρα πιο συμφωνικές, κάποιες φορές κυνικές αλλά με πρωτότυπα μιξαρίσματα.
Το ‘Fragments of a Prayer’ δεν απευθύνεται μόνο σε λάτρεις του Sigur Ros ή των Explosions in the Sky, μιας και δεν αντιγράφει το μουσικό τους στίγμα αλλά βγάζει μια καλλιτεχνική φλέβα με ένα πρωτόγνωρο πάθος και συναίσθημα. Κάποιες στιγμές, είναι σαν να χάνονται μέσα στην κλειστοφοβική διάθεση των ‘180 Seconds’ και ‘Closer’, αλλά δείχνουν μία απίστευτη προσαρμοστικότητα και μία δυναμική που τους επιτρέπει να ενσωματώνουν ακόμα και αυτά τα ακούσματα. Στα 3 πρώτα tracks του άλμπουμ, είναι οι Collapse under the Empire όπως τους έχουμε γνωρίσει με ένταση ανάμεσα στις κορυφώσεις και τα "καταλαγιάσματα" τους, ανελέητα drums και καταιγιστικές κιθάρες που τους κάνει να ακούγονται σχεδόν επικοί.
Το "Fragments of a Prayer" τελικά είναι σα μια πολύτιμη πέτρα καλογυαλισμένη και με τέλειες αποχρώσεις που μόλις πας να την αγγίξεις έχει τέτοιες μυτερές άκρες που μπορεί και να σε κόψει...
H μουσική τους έχει σαν κύριο χαρακτηριστικά τα electro-bleeps σε συνδυασμό με δυναμικές κιθαριστικές εκρήξεις με καθηλωτικό αλλά και "φασαριόζικο" τρόπο. Έχουν καταφέρει μέσα σε αυτή τη σχετικά σύντομη πορεία τους να κατοχυρώσουν το δικό τους μουσικό στυλ και αυτό επιβεβαιώνεται περίτρανα με το νέο τους εγχείρημα που ακούει στον τίτλο "Fragments of a Prayer".
Στο "Fragments of a Prayer", ο ήχος τους είναι μοναδικός και όχι τόσο προβλέψιμος σε σχέση με τις προηγούμενες δουλειές τους- για παράδειγμα, σε στιγμές που περιμένεις μία έκρηξη, αυτή τελικά δεν έρχεται ποτέ. Οι συνθέσεις τους είναι τώρα πιο συμφωνικές, κάποιες φορές κυνικές αλλά με πρωτότυπα μιξαρίσματα.
Το ‘Fragments of a Prayer’ δεν απευθύνεται μόνο σε λάτρεις του Sigur Ros ή των Explosions in the Sky, μιας και δεν αντιγράφει το μουσικό τους στίγμα αλλά βγάζει μια καλλιτεχνική φλέβα με ένα πρωτόγνωρο πάθος και συναίσθημα. Κάποιες στιγμές, είναι σαν να χάνονται μέσα στην κλειστοφοβική διάθεση των ‘180 Seconds’ και ‘Closer’, αλλά δείχνουν μία απίστευτη προσαρμοστικότητα και μία δυναμική που τους επιτρέπει να ενσωματώνουν ακόμα και αυτά τα ακούσματα. Στα 3 πρώτα tracks του άλμπουμ, είναι οι Collapse under the Empire όπως τους έχουμε γνωρίσει με ένταση ανάμεσα στις κορυφώσεις και τα "καταλαγιάσματα" τους, ανελέητα drums και καταιγιστικές κιθάρες που τους κάνει να ακούγονται σχεδόν επικοί.
Το "Fragments of a Prayer" τελικά είναι σα μια πολύτιμη πέτρα καλογυαλισμένη και με τέλειες αποχρώσεις που μόλις πας να την αγγίξεις έχει τέτοιες μυτερές άκρες που μπορεί και να σε κόψει...
Tracklist:
1. Fragments Of A Prayer
2. Breaking The Light
3. In The Cold
4. 180 Seconds
5. Closer
6. Distance
7. Opening Sky
8. The Beyond
9. When The Day Fades Away
10. The Great Silence
1. Fragments Of A Prayer
2. Breaking The Light
3. In The Cold
4. 180 Seconds
5. Closer
6. Distance
7. Opening Sky
8. The Beyond
9. When The Day Fades Away
10. The Great Silence
links:
Τρίτη 16 Οκτωβρίου 2012
Magnetoscop - 'Une fleur dans le goudron' (2012)
Οι Magnetoscop είναι μία post-rock μπάντα από τη Grenoble της Γαλλίας και σχηματίστηκε το 2010 από πέντε μουσικούς με εξαιρετικά αντίκρουόμενες μουσικές καταβολές. Αυτοί είναι οι Francois Vallez (κιθάρα ακουστική και ηλεκτρική), Vincent Coutellier (πιάνο, synths, σαξόφωνο, video samples), Jeremy Fontana (κιθάρες, videos), Fabien Cosi (μπάσο) και Pierre Yves Mitha (κρουστά, harmonica, αρμόνιο).
Το πρώτο τους άλμπουμ « Une fleur dans le goudron » κυκλοφορεί στις 1 Οκτωβρίου σε ανεξάρτητη παραγωγή και ηχογραφήθηκε στα studio 1936 τον περασμένο Φεβρουάριο.
Επηρρεασμένοι από το ευρύτερο φάσμα της post-rock, αλλά και από κλασσικές μπάντες όπως οι Pink Floyd, Sigur Ros και Mogwai,οι Magnetoscop παρουσιάζουν ένα ήχο μελωδικό, κάποιες φορές ψυχεδελικό πάντα όμως με έντονο συναίσθημα. Η μουσική τους πολυσυλλεκτικότητα προκαλεί αντικρουόμενα συναισθήματα και οι σκοτεινός σχεδόν καταθλιπτικός ήχος τους εναλλάσσεται με βίαιες έως και κτηνώδεις εκρήξεις. Οι συνθέσεις τους σε οδηγούν να σχηματίσεις εικόνες στο μυαλό σου – για αυτό το λόγο άλλωστε όλες οι ζωντανές τους εμφανίσεις συνδυάζονται με την προβολή video samples που επιμελούνται οι ίδιοι.
Δε θα μπορούσε να υπάρξει πιο τέλεια εισαγωγή στο άλμπουμ από το εναρκτήριο “Géranium” ενώ το “l'Homme” με τα αφηγηματικά φωνητικά φαντάζει βγαλμένο μέσα από ταινία του καλού γαλλικού σινεμά. Στο “Ulan Bator (où Jekyll devient Hyde)” το πιάνο κυριολεκτικά σε καθηλώνει και οι κιθάρες μπαίνουν αργά και βασανιστικά. Το “ Après la Pluie I” είναι η εισαγωγή για το εμφατικό “ Après la Pluie II” που έχει στοιχεία από κλασσική μουσική και σου φέρνει στο νου αφηρημένα κινηματογραφικά πλάνα. Το καλύτερο track μακράν- πάντα κατά την προσωπική μου γνώμη- είναι το “Feu” που μετά το πρώτο δίλεπτο κυριολεκτικά τα “σπάει” με ένα συνδυασμό δυναμικών κρουστών με δυνατές ακουστικές κιθάρες. Οι τόνοι πέφτουν στο “Opium” ενώ το εννιάλεπτο “ l'Armée du Cancrelat” είναι αρχικά εκρηκτικό και δυναμικό με γεμάτα φόρτιση φωνητικά αλλά μετά τη μέση του ηρεμεί για να κλείσει το άλμπουμ έτσι όπως ακριβώς άνοιξε...
Tracklist:
1. Géranium 07:24
2. l'Homme 02:52
3. Ulan Bator (où Jekyll devient Hyde) 08:27
4. Après la Pluie I 02:39
5. Après la Pluie II 05:00
6. La Mèche 01:17
7. Feu 03:34
8. Opium 04:08
9. l'Armée du Cancrelat 09:23
links:
Κυριακή 30 Σεπτεμβρίου 2012
Caspian - 'Waking Season' (2012)
Οι Caspian είναι μια αμερικάνικη instrumental rock μπάντα από το Beverly της Μασαχουσέτης και σχηματίστηκαν την άνοιξη του 2003. Έχουν στο ενεργητικό τους ήδη ένα EP (You Are The Conductor- 2005) και δύο στούντιο άλμπουμς (The Four Trees-2007 και Tertia- 2009) και η μουσική τους έχει διαμορφωθεί μέσα από ένα ευρύ φάσμα επηρροών από Eluvium και Brian Eno μέχρι ακόμα και ISIS ή Tool.
Η τωρινή τους σύνθεση αποτελείται από τους Philip Jamieson (κιθάρες, programming), Calvin Joss (κιθάρες), Erin Burke-Moran (κιθάρες), Chris Friedrich (μπάσο) και Joe Vckrs (drums).
Επιστρέφουν τρία χρόνια μετά την τελευταία κυκλοφορία τους με το "Waking Season", ένα άλμπουμ με έντονα ambient (κυριολεκτικά και όχι κατά λέξει) στοιχεία και με τον Matt Bayles (Minus the Bear, Russian Circles) στην παραγωγή να προσθέτει κάποια νέα στοιχεία όπως string quartets, φυσικά ηχητικά εφές και στοιχειωμένα φωνητικά. Σαν τελικό αποτέλεσμα, οι Caspian έχουν δημιουργήσει ένα άλμπουμ γεμάτο ήχους αλλά χωρίς να είναι τόσο θορυβώδες όπως τα προγενέστερα των. Το "Waking Season" είναι ευέλικτο, αέρινο, αρκετά ηλεκτρονικό για τα δεδομένα τους και με πιο συγκρατημένα αλλά εξίσου καθηλωτικά crescendos.
Το πιάνο στο εναρκτήριο και εισαγωγικό "Akiko" αλλά και τα synths και τα βιολιά του “High Lonesome” ενσωματώνονται ιδανικά, προκαλώντας μια ένταση, που δεν οδηγεί τελικά σε κιθαριστικές εκρήξεις αλλά σε χαμηλόφωνες μελωδίες. Στο "Hickory'54" που είναι σχεδόν ενιαίο με το “High Lonesome” σιγά σιγά αντιλαμβάνεσαι ότι ακούς Caspian με το γνωστό κάποιες στιγμές επικό τους παίξιμο στις κιθάρες. Τα ίδια κιθαριστικά ξεσπάσματα συναντάς και στο “Long the Desert Mile” όπως και στο “Fire Made Flesh” που έχει ένα ιδιαίτερο εμφατικό και δυνατό κλείσιμο. Στο δεκάλεπτο “Gone In Bloom and Bough”, οι αργές κιθάρες και τα παραμορφωμένα φωνητικά αλληλοσυμπληρώνονται χωρίς να υπερκαλύπτει το ένα το άλλο. Αντιπροσωπευτικό δείγμα του νέου τους ηχητικού στίγματος σίγουρα είναι το "Porcelious"- ένα ιδανικό κράμα ambient και δυνατής post-rock.
Το "Waking Season" είναι πραγματικά μοναδικό από την αρχή ως το τέλος. Έχει μια τέλεια εσωτερική ισορροπία μέσα από μια ποικιλία μουσικών αλλά και κινηματογραφικών στοιχείων και σε αφήνει να δημιουργείς εικόνες που μπορούν να περνούν από μπροστά σου αν το ακούς με τα μάτια κλειστά!
Η τωρινή τους σύνθεση αποτελείται από τους Philip Jamieson (κιθάρες, programming), Calvin Joss (κιθάρες), Erin Burke-Moran (κιθάρες), Chris Friedrich (μπάσο) και Joe Vckrs (drums).
Επιστρέφουν τρία χρόνια μετά την τελευταία κυκλοφορία τους με το "Waking Season", ένα άλμπουμ με έντονα ambient (κυριολεκτικά και όχι κατά λέξει) στοιχεία και με τον Matt Bayles (Minus the Bear, Russian Circles) στην παραγωγή να προσθέτει κάποια νέα στοιχεία όπως string quartets, φυσικά ηχητικά εφές και στοιχειωμένα φωνητικά. Σαν τελικό αποτέλεσμα, οι Caspian έχουν δημιουργήσει ένα άλμπουμ γεμάτο ήχους αλλά χωρίς να είναι τόσο θορυβώδες όπως τα προγενέστερα των. Το "Waking Season" είναι ευέλικτο, αέρινο, αρκετά ηλεκτρονικό για τα δεδομένα τους και με πιο συγκρατημένα αλλά εξίσου καθηλωτικά crescendos.
Το πιάνο στο εναρκτήριο και εισαγωγικό "Akiko" αλλά και τα synths και τα βιολιά του “High Lonesome” ενσωματώνονται ιδανικά, προκαλώντας μια ένταση, που δεν οδηγεί τελικά σε κιθαριστικές εκρήξεις αλλά σε χαμηλόφωνες μελωδίες. Στο "Hickory'54" που είναι σχεδόν ενιαίο με το “High Lonesome” σιγά σιγά αντιλαμβάνεσαι ότι ακούς Caspian με το γνωστό κάποιες στιγμές επικό τους παίξιμο στις κιθάρες. Τα ίδια κιθαριστικά ξεσπάσματα συναντάς και στο “Long the Desert Mile” όπως και στο “Fire Made Flesh” που έχει ένα ιδιαίτερο εμφατικό και δυνατό κλείσιμο. Στο δεκάλεπτο “Gone In Bloom and Bough”, οι αργές κιθάρες και τα παραμορφωμένα φωνητικά αλληλοσυμπληρώνονται χωρίς να υπερκαλύπτει το ένα το άλλο. Αντιπροσωπευτικό δείγμα του νέου τους ηχητικού στίγματος σίγουρα είναι το "Porcelious"- ένα ιδανικό κράμα ambient και δυνατής post-rock.
Το "Waking Season" είναι πραγματικά μοναδικό από την αρχή ως το τέλος. Έχει μια τέλεια εσωτερική ισορροπία μέσα από μια ποικιλία μουσικών αλλά και κινηματογραφικών στοιχείων και σε αφήνει να δημιουργείς εικόνες που μπορούν να περνούν από μπροστά σου αν το ακούς με τα μάτια κλειστά!
Tracklist:
01 – Waking Season
02 – Procellous
03 – Gone In Bloom and Bough
04 – Halls of the Summer
05 – Akiko
06 – High Lonesome
07 – Hickory ’54
08 – Long the Desert Mile
09 – Collider In Blue
10 – Fire Made Flesh
01 – Waking Season
02 – Procellous
03 – Gone In Bloom and Bough
04 – Halls of the Summer
05 – Akiko
06 – High Lonesome
07 – Hickory ’54
08 – Long the Desert Mile
09 – Collider In Blue
10 – Fire Made Flesh
Τρίτη 25 Σεπτεμβρίου 2012
Maybeshewill @ Thessaloniki Eightball 22.9.2012 (review)
Αυτή την φορά αναγκάστηκα να αποσχιστώ από την κλασσική τετράδα φίλων που δε χάνουμε συναυλίες του συγκεκριμένου είδους εδώ και κάποια χρόνια (για την ακρίβεια ήμασταν έξι...) για να προλάβω να δω επιτέλους τους Tuber που είχα χάσει σε δύο προηγούμενες εμφανίσεις τους σα support λόγω καθυστερημένης έλευσης στο χώρο. Η τετράδα από τις Σέρρες για περίπου 45 λεπτά μας παρουσίασε ένα χορταστικό σετ κυρίως από το εξαιρετικό δωδεκάιντσο τους άλμπουμ (αλλά και με κάποιες προφανώς νέες συνθέσεις...) ξεσηκώνοντας το αρκετά μεγάλο κοινό για το πρώιμο της ώρας που είχε ήδη συρρεύσει.
Γύρω στις 10 και κάτι, οι Mental Architects, η τριμελής μπάντα από τη Βουλγαρία, ήταν πάνω στη σκηνή του 8ball για δεύτερη φορά μέσα σε ένα σύντομο χρονικό διάστημα- είχαν εμφανιστεί αντί των Maybeshewill στις 5 Μαϊου στην ακυρωθείσα συναυλία τους. Για περίπου 50 λεπτά, μας παρουσίασαν κυρίως το νέο τους LP "Celebrations" αλλά και κομμάτια από το προηγούμενο EP τους "Patience, Communication, Understanding, Go!". Με ένα αυτοσχεδιασμό στις συνθέσεις τους και μια ψυχεδέλεια που θύμιζε Ozric Tendacles αλλά και με παίξιμο κυρίως στα drums που μας έφερε στο νου τους stoner Karma to Burn, αποτέλεσαν το ιδανικό προοίμιο για τους Maybeshewill.
Το 8ball είχε σχεδόν γεμίσει όταν η μπάντα από το Leicester έκανε την πολυαναμενόμενη εμφάνιση της on stage. Με ένα ισορροπημένο setlist (το ίδιο σε όλη την περιοδεία τους με μικρές διαφοροποιήσεις...) ανάμεσα στις πιο παλιές δουλειές τους και το "I Was Here For A Moment, Then I Was Gone" του 2011, μας κράτησαν κυριολεκτικά στην τσίτα για λίγο παραπάνω από μία ώρα. To ξεκίνημα ήταν κυριολεκτικά εκρηκτικό με το "Take This to Heart" να το διαδέχονται τα παλιότερα αλλά εξίσου καταιγιστικά "Co-Conspirators" και "The Paris Hilton Sex Tape" με το κοινό να ζεσταίνεται και να νοιώθει τα μυαλά του να τινάζονται στον αέρα από το ανελέητο κιθαριστικό "σφυροκόπημα". Το μελωδικό πιάνο και τα ηχητικά samples του "In Another Life, When We Are Both Cats" σε συνδυασμό με τις εκρήξεις του καθήλωσαν το κοινό και απέδειξαν γιατί αυτοπροσδιορίζουν τη μουσική τους ως "instrumental rock with electronics".
Το βασικό single του τελευταίου τους άλμπουμ “Critical Distance” αναμενόταν με αγωνία και μαζί με τα “Accolades”, "Red Paper Lanterns" και "To the Skies From a Hillside" έκλεισαν με το ότι είχαμε να ακούσουμε από την τελευταία τους δουλειά. Το καλύτερο όπως γίνεται συνήθως το κρατούσαν βέβαια για το τέλος. Το χαρακτηριστικό μπάσο στο ξεκίνημα του "Not for Want of Trying" έκανε το 8ball να πάρει πραγματικά φωτιά με το κοινό να συμμετέχει με ατέλειωτο headbanging με το ίδιο πάθος που είχε και η μπάντα.
Στο encore που ακολούθησε- κατόπιν παρότρυνσης του κόσμου- επέλεξαν δύο από τα παλιότερα κλασσικά τους tracks- τα "Seraphim & Cherubim" και "He Films the Clouds Pt. 2". Ειδικά στο τελευταίο, ήταν εντυπωσιακή και η συμμετοχή του κόσμου που μαζί με τα μέλη της μπάντας τραγουδούσε τους στίχους στο κλείσιμο του οπότε και μετά εγκατέλειψαν οριστικά τη σκηνή αφήνοντας και την τελευταία ικμάδα ενέργειας τους.
Σχετικά λιγομίλητοι αλλά απόλυτοι επαγγελματίες- δε μίλησε παρά μόνο ο John Helps ευχαριστώντας συνεχώς το κοινό και ρωτώντας το αν περνάει καλά- οι Μaybeshewill μαζί με τους 65 days of static ήταν τελικά ό,τι καλύτερο είδαμε φέτος σε ορχηστρική post- rock. Η ανυπομονησία μου και ο ενθουσιασμός μου με την αναγγελία της ζωντανής εμφάνισής του στη χώρα μας πριν κάποιους μήνες τελικά δικαιώθηκε και το ίδιο ισχύει και για το κοινό της Θεσσαλονίκης που με την αθρώα προσέλευση του (δεδομένου και των δύσκολων οικονομικών συγκυριών....) απέδειξε ότι τελικά έχει δημιουργηθεί ένας σημαντικός πυρήνας οπαδών της post-rock που εγγυάται παρόμοια gigs και στο εγγύς μέλλον!!!
Για ακόμη μία φορά, θα ήθελα να ευχαριστήσω τον καλό φίλο Άκη Καλλόπουλο για το άψογο φωτογραφικό υλικό που ευγενικά μας παραχώρησε.
Setlist
1. Opening
2. Take This to Heart
3. Co-Conspirators
4. The Paris Hilton Sex Tape
5. This Time Last Year
6. In Another Life, When We Are Both Cats
7. Critical Distance
8. I'm in Awe, Amadeus!
9. Accolades
10. Red Paper Lanterns
11. To the Skies From a Hillside
12. Not for Want of Trying
Encore:
13. Seraphim & Cherubim
14. He Films the Clouds Pt. 2
Γύρω στις 10 και κάτι, οι Mental Architects, η τριμελής μπάντα από τη Βουλγαρία, ήταν πάνω στη σκηνή του 8ball για δεύτερη φορά μέσα σε ένα σύντομο χρονικό διάστημα- είχαν εμφανιστεί αντί των Maybeshewill στις 5 Μαϊου στην ακυρωθείσα συναυλία τους. Για περίπου 50 λεπτά, μας παρουσίασαν κυρίως το νέο τους LP "Celebrations" αλλά και κομμάτια από το προηγούμενο EP τους "Patience, Communication, Understanding, Go!". Με ένα αυτοσχεδιασμό στις συνθέσεις τους και μια ψυχεδέλεια που θύμιζε Ozric Tendacles αλλά και με παίξιμο κυρίως στα drums που μας έφερε στο νου τους stoner Karma to Burn, αποτέλεσαν το ιδανικό προοίμιο για τους Maybeshewill.
Το 8ball είχε σχεδόν γεμίσει όταν η μπάντα από το Leicester έκανε την πολυαναμενόμενη εμφάνιση της on stage. Με ένα ισορροπημένο setlist (το ίδιο σε όλη την περιοδεία τους με μικρές διαφοροποιήσεις...) ανάμεσα στις πιο παλιές δουλειές τους και το "I Was Here For A Moment, Then I Was Gone" του 2011, μας κράτησαν κυριολεκτικά στην τσίτα για λίγο παραπάνω από μία ώρα. To ξεκίνημα ήταν κυριολεκτικά εκρηκτικό με το "Take This to Heart" να το διαδέχονται τα παλιότερα αλλά εξίσου καταιγιστικά "Co-Conspirators" και "The Paris Hilton Sex Tape" με το κοινό να ζεσταίνεται και να νοιώθει τα μυαλά του να τινάζονται στον αέρα από το ανελέητο κιθαριστικό "σφυροκόπημα". Το μελωδικό πιάνο και τα ηχητικά samples του "In Another Life, When We Are Both Cats" σε συνδυασμό με τις εκρήξεις του καθήλωσαν το κοινό και απέδειξαν γιατί αυτοπροσδιορίζουν τη μουσική τους ως "instrumental rock with electronics".
Το βασικό single του τελευταίου τους άλμπουμ “Critical Distance” αναμενόταν με αγωνία και μαζί με τα “Accolades”, "Red Paper Lanterns" και "To the Skies From a Hillside" έκλεισαν με το ότι είχαμε να ακούσουμε από την τελευταία τους δουλειά. Το καλύτερο όπως γίνεται συνήθως το κρατούσαν βέβαια για το τέλος. Το χαρακτηριστικό μπάσο στο ξεκίνημα του "Not for Want of Trying" έκανε το 8ball να πάρει πραγματικά φωτιά με το κοινό να συμμετέχει με ατέλειωτο headbanging με το ίδιο πάθος που είχε και η μπάντα.
Στο encore που ακολούθησε- κατόπιν παρότρυνσης του κόσμου- επέλεξαν δύο από τα παλιότερα κλασσικά τους tracks- τα "Seraphim & Cherubim" και "He Films the Clouds Pt. 2". Ειδικά στο τελευταίο, ήταν εντυπωσιακή και η συμμετοχή του κόσμου που μαζί με τα μέλη της μπάντας τραγουδούσε τους στίχους στο κλείσιμο του οπότε και μετά εγκατέλειψαν οριστικά τη σκηνή αφήνοντας και την τελευταία ικμάδα ενέργειας τους.
Σχετικά λιγομίλητοι αλλά απόλυτοι επαγγελματίες- δε μίλησε παρά μόνο ο John Helps ευχαριστώντας συνεχώς το κοινό και ρωτώντας το αν περνάει καλά- οι Μaybeshewill μαζί με τους 65 days of static ήταν τελικά ό,τι καλύτερο είδαμε φέτος σε ορχηστρική post- rock. Η ανυπομονησία μου και ο ενθουσιασμός μου με την αναγγελία της ζωντανής εμφάνισής του στη χώρα μας πριν κάποιους μήνες τελικά δικαιώθηκε και το ίδιο ισχύει και για το κοινό της Θεσσαλονίκης που με την αθρώα προσέλευση του (δεδομένου και των δύσκολων οικονομικών συγκυριών....) απέδειξε ότι τελικά έχει δημιουργηθεί ένας σημαντικός πυρήνας οπαδών της post-rock που εγγυάται παρόμοια gigs και στο εγγύς μέλλον!!!
Για ακόμη μία φορά, θα ήθελα να ευχαριστήσω τον καλό φίλο Άκη Καλλόπουλο για το άψογο φωτογραφικό υλικό που ευγενικά μας παραχώρησε.
Setlist
1. Opening
2. Take This to Heart
3. Co-Conspirators
4. The Paris Hilton Sex Tape
5. This Time Last Year
6. In Another Life, When We Are Both Cats
7. Critical Distance
8. I'm in Awe, Amadeus!
9. Accolades
10. Red Paper Lanterns
11. To the Skies From a Hillside
12. Not for Want of Trying
Encore:
13. Seraphim & Cherubim
14. He Films the Clouds Pt. 2
Πέμπτη 6 Σεπτεμβρίου 2012
Toundra - 'III' (2012)
Οι Toundra είναι μια post- metal μπάντα από τη Μαδρίτη και σχηματίστηκαν το 2007 από παλιά μέλη των Nacen De Las Cenizas, που είχαν αφήσει καλές εντυπώσεις στη σύντομη πορεία τους. Αποφάσισαν να αφαιρέσουν τα φωνητικά στο νέο τους εγχείρημα και να αποδώσουν ένα καθαρά ορχηστρικό ήχο με τις κιθάρες, μπάσο και drums να κυριαρχούν.
Η τωρινή τους σύνθεση είναι με τον Alberto στο μπάσο, τον Álex στα drums, τον Esteban και το Víctor στις κιθάρες. Θυμίζουν γενικά post- metal μπάντες όπως οι Isis, Neurosis ή οι Pelican αλλά και πιο post- rock όπως οι Mogwai ή πιο progressive όπως οι Tool.
Μετά από μια σειρά από demos, ακολούθησε και το πρώτο ομώνυμο τους άλμπουμ με τον Peter in the Betou στην παραγωγή (Arch Enemy, Opeth). Το Νοεμβριο του 2009 προσχώρησαν στην Aloud Music Ltd και κυκλοφόρησαν το δεύτερο άλμπουμ τους "ΙΙ" το Μάιο του 2010 με συνεχείς παρουσίες στο Primavera Sound και καθολική αποδοχή από το
post-metal κοινό στη συνέχεια.
Το "III" ηχογραφήθηκε το Μάιο του 2012 και θα κυκλοφορήσει το Σεπτέμβριο του 2012. Στο "Ara Caeli" που ανοίγει το άλμπουμ, η εισαγωγή σε προϊδεάζει για τα νέα στοιχεία που έχουν προσθέσει σε αυτό το άλμπουμ όπως για παράδειγμα η χρήση του βιολιού. Στο "Cielo Negro (Black Sky)" ο ουρανός νοιώθεις πραγματικά να σκοτεινιάζει από τα καταιγιστικά riffs ενώ το "Requiem" δικαιολογεί τον τίτλο του με ένα σχεδόν πένθιμο βιολί πάνω στο οποίο προσαρμόζονται και τα υπόλοιπα όργανα. Το " Marte (Mars)" είναι ένα κλασσικό δημιούργημα τους που μας θυμίζει το λατρεμένο "Zanzibar" με τη μελωδικότητα και τα ανεβοκατεβάσματα στο ρυθμό. Στην ίδια φιλοσοφία κινείται και το "Lilim" ενώ το "Espírita" κρύβει μέσα σε ένα 7λεπτο όλες τις εκφάνσεις της ορχηστρικής post-rock.
Για τους Toundra, δεν μπορώ να έχω και την πιο αντικειμενική των απόψεων μιας και μου αρέσουν πάρα πολύ, αλλά σε αυτό το άλμπουμ πλέον ωριμάζουν και μιλούν σε μια μουσική γλώσσα πανέμορφη, πνευματώδη και γεμάτη συναίσθημα. Βάζουν σοβαρή υποψηφιότητα για ένα από τα καλύτερα post- rock/ metal άλμπουμς της χρονιάς και πλέον τους περιμένουμε να τους απολαύσουμε κάποτε και ζωντανά στη χώρα μας...
tracklist:
01. Ara Caeli
02. Cielo Negro (Black Sky)
03. Requiem
04. Marte (Mars)
05. Lilim
06. Espírita
Η τωρινή τους σύνθεση είναι με τον Alberto στο μπάσο, τον Álex στα drums, τον Esteban και το Víctor στις κιθάρες. Θυμίζουν γενικά post- metal μπάντες όπως οι Isis, Neurosis ή οι Pelican αλλά και πιο post- rock όπως οι Mogwai ή πιο progressive όπως οι Tool.
Μετά από μια σειρά από demos, ακολούθησε και το πρώτο ομώνυμο τους άλμπουμ με τον Peter in the Betou στην παραγωγή (Arch Enemy, Opeth). Το Νοεμβριο του 2009 προσχώρησαν στην Aloud Music Ltd και κυκλοφόρησαν το δεύτερο άλμπουμ τους "ΙΙ" το Μάιο του 2010 με συνεχείς παρουσίες στο Primavera Sound και καθολική αποδοχή από το
post-metal κοινό στη συνέχεια.
Το "III" ηχογραφήθηκε το Μάιο του 2012 και θα κυκλοφορήσει το Σεπτέμβριο του 2012. Στο "Ara Caeli" που ανοίγει το άλμπουμ, η εισαγωγή σε προϊδεάζει για τα νέα στοιχεία που έχουν προσθέσει σε αυτό το άλμπουμ όπως για παράδειγμα η χρήση του βιολιού. Στο "Cielo Negro (Black Sky)" ο ουρανός νοιώθεις πραγματικά να σκοτεινιάζει από τα καταιγιστικά riffs ενώ το "Requiem" δικαιολογεί τον τίτλο του με ένα σχεδόν πένθιμο βιολί πάνω στο οποίο προσαρμόζονται και τα υπόλοιπα όργανα. Το " Marte (Mars)" είναι ένα κλασσικό δημιούργημα τους που μας θυμίζει το λατρεμένο "Zanzibar" με τη μελωδικότητα και τα ανεβοκατεβάσματα στο ρυθμό. Στην ίδια φιλοσοφία κινείται και το "Lilim" ενώ το "Espírita" κρύβει μέσα σε ένα 7λεπτο όλες τις εκφάνσεις της ορχηστρικής post-rock.
Για τους Toundra, δεν μπορώ να έχω και την πιο αντικειμενική των απόψεων μιας και μου αρέσουν πάρα πολύ, αλλά σε αυτό το άλμπουμ πλέον ωριμάζουν και μιλούν σε μια μουσική γλώσσα πανέμορφη, πνευματώδη και γεμάτη συναίσθημα. Βάζουν σοβαρή υποψηφιότητα για ένα από τα καλύτερα post- rock/ metal άλμπουμς της χρονιάς και πλέον τους περιμένουμε να τους απολαύσουμε κάποτε και ζωντανά στη χώρα μας...
tracklist:
01. Ara Caeli
02. Cielo Negro (Black Sky)
03. Requiem
04. Marte (Mars)
05. Lilim
06. Espírita
Τετάρτη 13 Ιουνίου 2012
Οι Mogwai ανακοινώνουν την κυκλοφορία ενός νέου άλμπουμ με remixes
Οι Mogwai ανακοινώνουν ότι θα κυκλοφορήσουν σύντομα ένα άλμπουμ με remixes, με τίτλο 'A Wrenched Virile Lore' και θα περιλαμβάνει διάφορα remixes των tracks του τελευταίου τους άλμπουμ 'Hardcore Will Never Die But You Will'.
Για να σας προϊδεάσουμε, το άλμπουμ θα έχει remixes από τους Tim Hecker, The Soft Moon, RM Hubbert, Robert Hampson, Zombi, Justin Broadrick, Xander Harris, Umberto και Cylob. Θα κυκλοφορήσει σε CD, LP και για downloading και αναμένουμε τις ανακοινώσεις για τις σχετικές ημερομηνίες λίαν συντόμως.
Σα μία πρώτη γεύση, διαθέσιμο για free downloading είναι το 'How To Be A Werewolf" του Xander Harris στην ακόλουθη ηλεκτρονική διεύθυνση: http://app.topspin.net/store/
Κυριακή 10 Ιουνίου 2012
Stories From The Lost – ‘For Clouds’ (2011)
Δε συνηθίζουμε να κάνουμε reviews για άλμπουμς παρελθόντων ετών αλλά για κάποια άλμπουμς που μας ξέφυγαν οφείλουμε να κάνουμε μία εξαίρεση. Και ένα τέτοιο είναι το περσινό "For Clouds" των Stories From The Lost που μας διέφυγε την περασμένη χρονιά.
Οι Stories From The Lost είναι μία post-rock μπάντα από το Zottegem του Βελγίου και παίζουν ένα είδος βαριάς κιθαριστικής ορχηστρικής μουσικής με έντονα όμως ηλεκτρονικά στοιχεία και επηρροές από μπάντες- πρωτεργάτες του είδους όπως οι 65daysofstatic και Maybeshewill.
Το "For Clouds" είναι το ντεμπούτο άλμπουμ τους και ηχογραφήθηκε στη Γερμανία σε συνεργασία με τους Γερμανούς Kokomo. Μάλιστα, ο Tobias Stieler (ντράμερ των Kokomo) είναι αυτός που επιμελήθηκε και την ηχογράφηση του επιτυχημένου ‘If Wolves’ των Kokomo (που επίσης μπορείτε να βρείτε review στο blog). Το κυκλοφόρησαν μόνοι τους σε CD και ψηφιακή μορφή τον Ιούλιο του 2011 και είναι επίσης διαθέσιμο στο bandcamp και πιο συγκεκριμένα στο http://storiesfromthelost.
Δυνατές κιθάρες, ψηλά riffs, σκοτεινό μπάσο και κοφτά drums είναι τα κύρια χαρακτηριστικά του ήχου του ‘For Clouds’ που είναι τόσο έντονος που κάποιες στιγμές νιώθεις να σου σφίγγεται το στομάχι ακούγοντας το. Με το τέλος του, συνειδητοποιείς ότι οι Stories From The Lost τελικά έχουν την τέλεια δόση post- metal στον ήχο τους χωρίς να γίνονται απόλυτα "μεταλλικοί", είναι αξιόπιστοι χωρίς να φοβούνται να πειραματιστούν και σε αφήνουν με μία αίσθηση ότι έχεις ακούσει κάτι επικό.
Tracklist:
01. Cryosphere
02. August 11
03. Tr16
04. Crossing Fields
05. Tyrannosaur
06. Plains Runner
07. Vocaloid
08. For Clouds
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)