The Black Heart Procession - συνέντευξη

Πώς βλέπεις να εξελίσσεται ο ήχος σας στην πάροδο των χρόνων και ποιο είναι το αγαπημένο σου άλμπουμ των Black Heart Procession?

Pall Jenkins: Το να πειραματιζόμαστε - διατηρώντας τον ήχο μας - για να τον πάμε πιο μπροστά είναι η επιθυμία μας. Νομίζω πως το αγαπημένο μου άλμπουμ είναι το Amore del tropico, λόγω της ποικιλομορφίας του.

Εκτός από τους BHP παίζεις και με τους Three Mile Pilot। Και στους δυο συνεργάζεσαι με τον Tobias Nathaniel. Με ποιον τρόπο διαφοροποιείται το στυλ και οι μουσικές αναζητήσεις της κάθε μια μπάντας?

Pall Jenkins: Στους Three Mile Pilot γράφω τους στίχους με τον Zach Smith, που έχει τους Pinback. Στους Black Heart Procession είμαστε ο Toby και εγώ.

Αφού ολοκλήρωσες το "Six", βρέθηκες προς αναζήτηση δισκογραφικής εταιρείας για να το κυκλοφορήσεις. Τι συνέβη με την προηγούμενη?

Pall Jenkins: Η παλιά μας δισκογραφική εταιρεία Touch and Go έπρεπε να περιοριστεί λόγω της οικονομίας και της κατάστασης της μουσικής βιομηχανίας και έχασε ένα σωρό μπάντες, όπως τους Coco Rosie, τους Calexico, τους Pinback, τους Black Heart..Έτσι βρήκαμε προσωρινά στέγη στην καινούρια. Είμαστε χαρούμενοι, αλλά εξακολουθούμε να είμαστε πολύ φίλοι με την Touch and Go.

Ο Νίτσε είχε πει ότι "in music the passions enjoy themselves"। Σε ποιο βαθμό ισχύει αυτό για τους BHP?

Pall Jenkins: Δεν νομίζω πως ισχύει.. Το πάθος δημιουργεί μώλωπες και η απόλαυση μού δημιουργεί παράνοια. Γι'αυτό ο Νίτσε είναι δειλός και ψεύτης.

Σε μια παλιότερη συνέντευξη, απαντώντας σχετικά με τις πηγές της έμπνευσης σου, αστειεύτηκες απαντώντας πως «μερικές φορές καπνίζω ένα τσιγαριλίκι»। Ένα από τα πιο downtempo τραγούδια του Six ονομάζεται Drugs. Ποια είναι η γνώμη σου για τα ναρκωτικά και την σχέση τους με την μουσική?

Pall Jenkins: Νομίζω πως τα ναρκωτικά είναι ένα εργαλείο ή μια θεραπεία. Ωστόσο μπορείς ακόμα και να τα απολαύσεις. Δεν κάνω σκληρά ναρκωτικά. Ούτε καπνίζω τόσο πολύ μαριχουάνα. Δεν είναι δα και τόσο μεγάλο θέμα.

Αν κυκλοφορούσες ένα άλμπουμ με διασκευές, ποια τραγούδια θα επιθυμούσες να συμπεριλάβεις?

Pall Jenkins: Το «you got lucky» από Tom Petty and the Heartbreakers , το «heart break hotel» του Εlvis και το «big balls» από AC/DC.

Μετά την κυκλοφορία του amore del tropico, προσέγγισες την «άλλη πλευρά», την πιο μυστήρια και κινηματογραφική. Θεωρώ την επιρροή του Nick Cave δεδομένη. Τι πιστεύεις για τον David Lynch? Υπάρχει κάποια ταινία του που θα ευχόσουν να έχεις γράψει το soundtrack της?

Pall Jenkins: Ναι, φυσικά, ο David Lynch είναι cool, ας το κάνουμε.

Με λίγα λόγια περιέγραψε το ιδανικό κινηματογραφικό σενάριο για ένα υποθετικό δικό σου soundtrack. Ποιος θα ήθελες να είναι ο σκηνοθέτης και με ποιους άλλους μουσικούς θα επέλεγες να συνεργαστείς ώστε να το επιτύχεις?

Pall Jenkins: Θα ήταν μια ταινία μυστηρίου, με φόνο, επιστημονικής φαντασίας, έξω στο διάστημα με γυμνούς εξωγήινους, μόνο γυναίκες στο καστ και, ναι, εγώ θα είμαι ο σκηνοθέτης και θα εξανάγκαζα όλες τις γυναίκες να κάνουν το ένα γύρισμα μετά το άλλο. H μουσική θα ήταν εξ ολοκλήρου βασισμένη σε συνθεσάιζερς, με παλιά Casio και ψαλμούς και θα την είχαν συνθέσει μη αποστραγγισμένα παιδιά, όχι μεγαλύτερα των 5 ετών. Δεν θα υπήρχαν συνεργάτες. Θα είχα τον πλήρη έλεγχο.

Στην Ελλάδα γίνατε ευρέως γνωστοί μέσω μια τηλεοπτικής σειράς εγκλημάτων, στην οποία η μουσική σας ήταν συχνά soundtrack. Νομίζεις πως αυτό ανταποκρίνεται στον χαρακτήρα του γκρουπ?

Pall Jenkins: Δεν το ήξερα αυτό. Θέλω τα λεφτά για αυτό.

Υπάρχουν νέοι καλλιτέχνες που θαυμάζεις?

Pall Jenkins: Μου αρέσoυn πολύ οι MC Flow και οι Addiquit.

Για την οικονομική κρίση, που έχει επηρεάσει τον καθένα μας, σε όλο τον κόσμο, ειδικά τους ανθρώπους της Ευρώπης, τι πιστεύεις? Υπάρχει διέξοδος?

Pall Jenkins: Η οικονομία είναι πολύ χάλια και στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπως και στη μουσική επίσης. Είναι δύσκολο να ξέρω. Αυτό δεν είναι η δουλειά μου, αλλά νιώθω πως οι άνθρωποι αξίζουν περισσότερα. Στις Ηνωμένες Πολιτείες δεν έχουμε δωρεάν ιατροφαρμακευτική περίθαλψη και ως μουσικοί είναι πολύ κακό, γιατί δεν την αποκτούμε μέσω της κυβέρνησης ή της δουλειά μας, οπότε τα πληρώνουμε όλα μόνοι μας. Μακάρι να ήξερα την θεραπεία για όλα αυτά τα προβλήματα, αλλά γι'αυτό γράφω τραγούδια.

Πριν λίγους μήνες έδωσες μια συναυλία στην Ελλάδα χωρίς την μπάντα σου. Πόσο διαφορετικό θα είναι το setlist σε σχέση με την προηγούμενη φορά?

Pall Jenkins: Θα είναι πολύ διαφορετικό.

Ποια είναι τα πλάνα των BHP για το μέλλον?

Pall Jenkins: Μετά από αυτή την tour, θα έχουμε δυο μήνες χαλάρωσης, θα δουλέψουμε σε μερικά EPs και θα επιστρέψουμε τον Ιούλιο για φεστιβάλ।

Πηγή: postwave

White Lies - συνέντευξη

Σύμφωνα με δηλώσεις σας, το Unfinished business ήταν ο λόγος που αλλάξατε το όνομά σας σε White Lies, επειδή σας έκανε να παρατηρήσετε ότι η σκοτεινή ατμόσφαιρα της μουσικής σας δεν ταίριαζε με το όνομα Fear Of Flying. Αυτό σημαίνει ότι αν στο κοντινό μέλλον αλλάξει το μουσικό σας ύφος θα τερματίσετε τους White Lies και πάλι από την αρχή?

Jack: (γελάει) Δεν νομίζω. Πιστεύω πως οι White Lies έχουν έναν ήχο με τον οποίο νιώθουμε άνετα πλέον. Το θεωρώ απίθανο να καταστρέψουμε τους White Lies και να αρχίσουμε ξανά. Διασκεδάζουμε πολύ με αυτό που κάνουμε και αν τυχόν στο κοντινό μέλλον έχουμε λίγο διαφορετικό ήχο, νομίζω ότι και πάλι θα έχει θέση στην πορέια της μπάντας και θα είμαστε μια χαρά.

Αν θυμάμαι καλά κυκλοφορήσατε 2 singles βινυλίου σαν Fear Of Flying. Πες μου μερικά πράγματα για την τότε συνεργασία σας με τον Stephen Street και τι σας έχει μείνει περισσότερο από τις πρώτες μέρες?

Jack: Με τον Stephen ήταν έξοχα! Επειδή τον ξέραμε μέσω ενός φίλου, είχε ήδη το τηλέφωνο μας μέσω μιας βρετανικής μπάντας και του άρεσε αυτό που κάναμε. Είδε την φιλοδοξία μας.. Είδε πως έχουμε δυναμική. Και ήταν πραγματικά ευγενικός μαζί μας. Ήταν τόσο ευγενικός ώστε να μας επιτρέψει να χρησιμοποιούμε το στούντιο δωρεάν. Βασικά μάθαμε τα πάντα για την ηχογράφηση από εκείνον, κάτι το οποίο είναι θαυμάσιο και του είμαστε ευγνώμων.

Δημιουργήθηκε πολύ γρήγορα μεγάλο hype γύρω από τους White Lies και το album σας πήγε απευθείας στην κορυφή των Αγγλικών charts. Αυτή η μάλλον απρόσμενη επιτυχία σε τόσο μικρό διάστημα δημιουργεί πίεση στο συγκρότημα για ανάλογες πωλήσεις και στις επόμενες κυκλοφορίες σας?

Jack: Δεν νομίζω πως νιώσαμε πολύ πίεση με όλο αυτό το hype όταν ξεκινήσαμε. Τραβήξαμε πολύ την προσοχή επάνω μας στις αρχές του 2009 που μας συμπεριέλαβαν στις λίστες με τα πιο hot ονόματα της χρονιάς. Εμείς απλά ανυπομονούσαμε να ολοκληρώσουμε το άλμπουμ και ήμασταν πολύ χαρούμενοι για αυτό. Η ουσιαστική πίεση έρχεται από τους εαυτούς μας και κανέναν άλλο. Δεν θα κυκλοφορούσαμε ποτέ κάτι για το οποίο δεν είμαστε ικανοποιημένοι. Η πίεση που προέρχεται από εμάς τους ίδιους μας κάνει να έχουμε υψηλές προσδοκίες. Δεν θα κάτσουμε να ασχοληθούμε με το τι νομίζουν τα media. Το "To Lose my life" είναι ένα άλμπουμ που άλλοι δημοσιογράφοι το μίσησαν και άλλοι το λάτρεψαν και είναι όμορφο να διαφέρουν οι απόψεις. Και την ίδια στιγμή να είναι κάτι που έχουμε απολαύσει και εμείς οι ίδιοι δημιουργώντας το.

Υπάρχει κάποιο βασικό πλάνο για το επόμενο album σας? Έχετε αποφασίσει με ποιον θα δουλέψετε ή πως θα μοιάζει?

Jack: Δεν είμαι σίγουρος με ποιον θα δουλέψουμε για το δεύτερο album. To "To Lose My Life" το ΄καναμε με τον Max Dingel και τον Ed Buller. Για τον Max ήταν ο πρώτος δίσκος στον οποίο έκανε παραγωγή, ενώ ο Ed μπορεί να έχει δεκάδες φανταστικές δουλειές, αλλά είχε πολύ καιρό να δουλέψει με κάποια μπάντα στο Ηνωμένο Βασίλειο. Ηταν ένας πολύ καλός συνδυασμός, πείρα και ενθουσιασμός, που είχε βασική επίδραση στο αλμπουμ και νομίζω πήραμε το καλύτερο αποτέλεσμα.Όσον αφορά τον ήχο, σίγουρα θα υπάρχουν στοιχεία από το πρώτο album και στο δεύτερο, ώστε όταν το ακούς να μπορείς να καταλάβεις ότι πρόκειται για δίσκο των White Lies. Βέβαια θα γίνουν κάποιες προσαρμογές και σίγουρα ορισμένες αλλαγές σε μερικούς ήχους, όπως και σε κάποιες διαθέσεις του. Είναι αδύνατον να ξέρω από τώρα πως θα καταλήξει, αλλά ξέρω ότι έχουμε πολλές ιδέες και ενθουσιασμό για να ξεκινήσουμε να ηχογραφούμε. Πάντως το αποτέλεσμα θα πρέπει να ειναι κάτι που να μας "δένει" με τον πρώτο δίσκο.

Ολόκληρη η συνέυτευξη στο postwave

Ο Darius Keeler των Archive σε μια αποκαλυπτική συνέντευξη.

Επανέρχονται με άγριες διαθέσεις με το άλμπουμ "Controlling Crowds". Το πρώτο single τους Bullets, ήδη παίζει στην τηλεόραση και στο ραδιόφωνο, αλλά βρίσκεται και στα χείλη των παλιών φίλων των Archive.

Τι να περιμένουμε από το καινούργιο άλμπουμ;

Είναι λίγο σαν σενάριο και σαν ταινία. Η μουσική είναι σαν να έχει φτιαχτεί για ένα φιλμ που όμως δεν υπάρχει ακόμη. Γιατί ο τίτλος Controlling Crowds;Να μπορείς να κατευθύνεις τα πλήθη είναι κάτι μοναδικό. Μπορεί να είναι κάτι πολύ καλό ή κάτι καταστροφικό. Αν και εμείς αναφερόμαστε περισσότερο στην αρνητική του πλευρά, αυτή που μπορεί να καταστρέψει και να γίνει πραγματικά εφιαλτική, όπως για παράδειγμα οι Ναζί.

Το Fuck you ήταν αρχικά γραμμένο για τον George W. Bush, αν σας ζήταγα τώρα να γράψετε ένα τραγούδι για τον Obama, τι τίτλο θα είχε;

Μάλλον είναι πολύ νωρίς για να μπορέσω να σκεφτώ κάτι για τον Obama. Νομίζω πως ο μόνος τίτλος που θα μπορούσε να μπει στη συγκεκριμένη χρονική περίοδο είναι: Congratulations. Περιμένουμε πολλά από αυτόν, σίγουρα είναι μια πολύ καλή επιλογή για την Αμερική, αλλά ας περιμένουμε να δούμε τι μπορεί να κάνει.

Έχετε δηλώσει στο παρελθόν πως το άλμπουμ Take My Head είναι αυτό που αγαπάτε λιγότερο από όλα τα άλλα. Γιατί συμβαίνει αυτό;

Γιατί προσωπικά πιστεύω πως είναι ένα ηχητικό σκουπίδι. Μου αρέσει το You make me feel, είναι όμορφο κομμάτι, όπως και το Take my head, όμως στο σύνολό του είναι ένα άλμπουμ με άσχημη παραγωγή, κακοδουλεμένους στίχους και πολύ μακριά από αυτό που είμαστε ως μπάντα. Ήταν μάλλον μια κακιά στιγμή.

Η σύνθεση της μπάντας έχει αλλάξει αρκετές φορές μέχρι τώρα. Ποιο είναι αυτό το βασικό συστατικό που καταφέρνει να την κρατάει μαζί έπειτα από τόσες αλλαγές;

Νομίζω πως είναι τα χρόνια συνεργασίας των βασικών μελών. Ύστερα από όλα αυτά τα χρόνια έχουμε φτιάξει έναν δικό μας, προσωπικό ήχο, που νομίζω ότι είναι μοναδικός. Όσο για τις αλλαγές, όσο και να αλλάζει η σύνθεση, το βασικό στοιχείο που παραμένει πάντα, είναι αυτός ο ήχος που δημιουργούμε και είναι πάντα καθαρά δικός μας.

Ποιες είναι οι μεγαλύτερες επιρροές σας;

Είναι πάρα πολλές, οι περισσότερες από αυτές είναι κυρίως μουσική που άκουγα παιδί στα έντεκα και στα δώδεκα, όπως οι Who.

Ποια είναι τα αγαπημένα σας πράγματα εκτός μουσικής;

Σίγουρα ο καθένας μας έχει να σου πει διαφορετικά πράγματα, εγώ προσωπικά αγαπώ πολύ την αρχιτεκτονική. Με συναρπάζει το πώς κανείς μπορεί να οραματιστεί ένα κτίριο και πώς μπορεί να υλοποιήσει τελικά αυτό του το όραμα. Βρίσκω πολύ συχνά τον εαυτό μου να παρατηρεί κτίρια, όπου κι αν πάω.

Τι σας ωθεί και τι σας εμπνέει να γράψετε στίχους;

Οι ίδιοι οι άνθρωποι είναι μεγάλη έμπνευση. Είναι συναρπαστικός ο τρόπος που λειτουργούν οι άνθρωποι, πώς συμπεριφέρονται και πώς αντιμετωπίζουν τις διάφορες καταστάσεις στη ζωή.

Ένα surreal μέρος που θα θέλατε να παίξετε live τον καινούργιο σας δίσκο;

Νομίζω πως θα ήταν υπέροχο να παίξουμε στην Ακρόπολη.

Πιστεύετε πως η μουσική είναι ένα μέσο που βοηθάει να εξωτερικεύσουμε τη βία που όλοι νιώθουμε;

Αναμφισβήτητα μπορεί να το κάνει. Η μουσική μπορεί να εξωτερικεύσει και να αντιπροσωπεύσει όλα μας τα συναισθήματα και ένστικτα και η βία είναι σίγουρα ένα από αυτά.

Τι θα προτείνατε στους fan σας να ακούσουν αυτή την περίοδο; Πείτε μου ένα δικό σας κομμάτι και ένα από μια άλλη μπάντα ή καλλιτέχνη.

Θα πρότεινα το Bullets, που είναι ένα κομμάτι που με κάνει πραγματικά περήφανο και το αγαπώ πολύ. Από άλλο καλλιτέχνη θα έλεγα το Radioactivity από τους Kraftwerk.

Τι αναμνήσεις έχετε από την Ελλάδα;

Για μένα η Ελλάδα είναι κάτι σαν την Άγρια Δύση. Είναι μια υπέροχη χώρα με υπέροχους ανθρώπους και φυσικά καταπληκτικό καιρό. Να είσαι Άγγλος και να πηγαίνεις στην Ελλάδα είναι μια λυτρωτική εμπειρία, γιατί εμείς ως Άγγλοι πηγαίνουμε πάντα σύμφωνα με τους κανόνες, ενώ εσείς οι Έλληνες δεν δίνετε μία για κανόνες και περιορισμούς, και αυτό είναι υπέροχο. Ξέρω πολλούς άτακτους εκεί κάτω στην Αθήνα…

Γνωρίζετε καθόλου την ελληνική μουσική σκηνή; Έχετε ακούσει κάτι που σας άρεσε;

Δυστυχώς, δεν γνωρίζω πολλά πράγματα. Είμαι μεγάλος fan του Vangelis, αλλά δεν μπορώ να θυμηθώ κάποια άλλα ονόματα από καλλιτέχνες ή μπάντες που έχω ακούσει και μου έχουν αρέσει.

Πηγή:poprocknews

The Veils - συνέντευξη

Οι Veils επιβεβαιώνουν μια μακρά παράδοση που έχει η μεγαλύτερη ευρωπαϊκή μουσική βιομηχανία ως μία μάνα η οποία γεννάει και θα γεννάει ταλαντούχες μπάντες. Στις 5 Ιουνίου στο Gagarin 205 φιλοδοξούν δε να το αποδείξουν και στο ελληνικό κοινό. Ως τότε, να τι είχε να μας πει ο ηγέτης τους Finn Andrews…

Βρίσκεστε ήδη στα τρία ολοκληρωμένα άλμπουμ. Μπορείτε να φανταστείτε τις ζωές σας και τη σχέση σας με τη μουσική ύστερα από…13 αλμπουμ;
Το βιώνω ως πραγματικό θαύμα το ότι πραγματικά καταφέραμε να φτάσουμε σε αυτό το σημείο. Πραγματικά προσπαθούσαμε να ηχογραφούμε το κάθε άλμπουμ σα να είναι το τελευταίο μας. Ούτως η άλλως δεν ανακατεύτηκα ποτέ με τα μουσικά για να κάνω καριέρα. Το κυνηγητό καριέρας δεν ήταν ποτέ το…φόρτε μου!.

Το γεγονός, ότι ο Τύπος χαρακτηρίζει το Sun Gangs ως έναν από τους καλύτερους δίσκους της χρονιάς σημαίνει τίποτα για σένα;
Όταν γράφω ένα τραγούδι, το τελευταίο πράγμα που με ενδιαφέρει είναι αν θα αρέσει σε οποιονδήποτε άλλο εκτός από μένα. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι δεν γεμίζεις από ενέργεια όταν οι αντιδράσεις του κοινού που σε ακούει είναι θετικές. Αυτό το κοινό εξάλλου είναι η ατμομηχανή ενός καλλιτέχνη. Αυτό σε γεμίζει δύναμη, σε στηρίζει στα live και αγοράζει τα cd σου, δείχνοντας ότι θέλει να υπάρχεις στη δισκογραφία.
Το τραγούδι “Nux Vomica” έγινε το τραγούδι του trailer της ταινίας Il Divo. Σκέφτηκες ποτέ να γράψεις ένα ολοκληρωμένο soundtrack;
Για να είμαι ειλικρινής δεν έχω δει αυτό το trailer ακόμα. Το να γράψω ένα soundtrack δεν είναι όμως κάτι που δεν έχω σκεφτεί να κάνω.
Σε επηρέασε καθόλου στην απόφαση σου να ασχοληθείς με τη μουσική το γεγονός ότι ο πατέρας σου ο Barry ήταν και αυτός μουσικός – και μάλιστα διάσημος;
Δεν νομίζω ότι υπάρχει άνθρωπος σε αυτό τον πλανήτη ο οποίος θέλει να ακολουθήσει από άποψη τα βήματα των γονιών του. Αυτός ήταν και ο λόγος που αποφάσισα πρώτα να μετακομίσω από τη Μεγάλη Βρεττανία και μετά να αρχίσω να γράφω. Δεν θα ήθελα σε καμία περίπτωση να κάνω κάτι που θα επηρεάζεται έστω και ελάχιστα από τον πατέρα μου.
Ποιος αλήθεια ο λόγος που προτιμάτε να ηχογραφείτε στις Ηνωμένες Πολιτείες, αντί για την ιδιαίτερη πατρίδα σας;
Πολύ απλά γιατί τα τελευταία χρόνια που ηχογραφούμε εκεί έχουν αποδειχθεί μια πραγματικά τρομερή εμπειρία – και περνάμε πολύ καλά. Οι Η.Π.Α. διαθέτουν σπουδαία μουσική σκηνή και νιώθουμε και εμείς πιο άνετοι και απελευθερωμένοι καλλιτεχνικά, συγκριτικά με το να δουλεύαμε στη Μεγάλη Βρετανία.
Ποιος ο λόγος που αποφάσισες να διαλύσεις τους Veils το 2004, παρά την επιτυχία την οποία είχατε αρχίσει να γνωρίζετε τότε;
Ένιωθα ξέρεις τότε ότι κάτι δεν πήγαινε καλά με τη μπάντα. Όλα τα τραγούδια που παίζαμε στα live ήταν κομμάτια τα οποία είχα γράψει στα 15 μου. Τα είχα πραγματικά σιχαθεί και πίστευα ότι δεν πάω πουθενά σαν μουσικός. Όταν σταμάτησα ένιωθα μάλιστα στην αρχή ότι δεν θα ξανασχοληθώ με τη μουσική. Ύστερα από λίγο καιρό όμως τα τραγούδια άρχισαν να ξανάρχονται – και τότε συνειδητοποίησα ότι κάτι διαφορετικό συμβαίνει μέσα μου.
Πες μου για την ιδιαίτερη σχέση σου με τα…καπέλα. Πόσα έχεις πραγματικά;
Α, ναι! (γέλια!). Έχω μόνο ένα αλλά με ακολουθεί παντού! Εξάλλου και ο Tom Waits φορούσε παντού ένα καπέλο και έδειχνε τρελά cool!.
Πηγή:avopolis

Ladytron συνέντευξη

To όνομα Ladytron προέρχεται από ένα τραγούδι του Bryan Ferry και της μπάντας του «Roxy Music». Επιλέξατε το όνομα αυτό λόγω της εκτίμησής σας για τη μουσική του Ferry;

Ο Danny (Daniel Hunt) είχε ήδη επιλέξει το όνομα για κάποια μπάντα πριν μαζευτούμε όλοι και δημιουργήσουμε το συγκρότημα το '99. Νομίζω η μητέρα του είχε πάει σε ένα live των Roxy όταν ήταν έγκυος σε εκείνον, και ‘ήρθε και έδεσε’...
[Οι Ladytron δημιουργήθηκαν το καλοκαίρι του 1999 όταν οι μουσικοί και DJs Reuben Wu και Daniel Hunt από το Λίβερπουλ γνώρισαν τις τραγουδίστριες Helen Marnie από τη Γλασκώβη και την Mira Aroyo από τη Βουλγαρία. Τα άλμπουμ της μπάντας είναι τα: 604 (2001), Light & Magic (2002), Witching Hour (2005), Velocifero (2008)]

Η μουσική σας μπορεί να βρίσκεται στις κατηγορίες: Electropop, Dream pop, Electroclash. Συμφωνείτε με τις ετικέτες ή τις βρίσκετε πολύ «γενικότροπες» για να περιγράψουν το στιλ σας;

Δεν αισθανθήκαμε ποτέ άνετα με τους χαρακτηρισμούς και τις ταμπέλες στη μουσική μας, γεγονός που ισχύει κατά τη γνώμη μου με όλες σχεδόν τις μπάντες. Νομίζω ότι η μουσική μας έχει πολλά διαφορετικά μουσικά στοιχεία... αυτό είναι το 'πρόβλημα', και όταν κάποιος σου βάζει ετικέτες προσπαθεί ουσιαστικά να σε σταθεροποιήσει σε μια συγκεκριμένη μουσική περιοχή. Είναι ουσιαστικά ένας τρόπος για τα μίντια να γράψουν reviews και οι εταιρείες να πουλήσουν μουσική. Όταν γνωρίζω κάποιον, σε ένα ταξί ή οπουδήποτε, μου έρχεται πιο εύκολο να πω απλά ότι είμαστε 'electro pop' ή 'electronic'.

Τα τέσσερα άλμπουμ σας ακούγονται κάπως διαφορετικά μεταξύ τους. Ξεκινάτε τη δημιουργία κάθε άλμπουμ με στόχο να δώσετε κάτι φρέσκο στο κοινό;

Όταν ξεκινάμε κάτι νέο, ναι φυσικά, θέλουμε να δώσουμε κάτι καινούργιο και φρέσκο. Πειραματιζόμαστε με καινούργια πράγματα σε κάποιο βαθμό και θέλουμε ο ήχος μας να εξελίσσεται. Το να είμαστε ίδιοι δεν θα ήταν και μεγάλη πρόκληση για μας. Πιστεύω ότι καταφέραμε να δημιουργήσουμε συναφή άλμπουμς που περιέχουν παρόμοια στοιχεία, αλλά και καταφέραμε να ακουγόμαστε διαφορετικοί κάθε φορά. Είναι ακόμα οι Ladytron, αλλά είναι οι Ladytron που προχωρούν.

Ποιές νέες επιρροές διαμόρφωσαν τη δημιουργία του νέου άλμπουμ;

Επειδή και οι 4 γράφουμε μουσική και στίχους στη μπάντα φυσικά υπάρχουν πολλές και διάφορες επιρροές και εμπνεύσεις. Στην περιοδεία του "Witching Hour" για πάνω από 2 χρόνια μας 'έτρωγε' να ξαναγράψουμε, και να έχουμε νέα τραγούδια να παίξουμε live στο κοινό. Η περιοδεία είναι μια δημιουργική κατάσταση, και νομίζω θέλαμε να εξελιχθούμε από το Witching Hour, να ενσωματώσουμε στοιχεία από το live setup, και μετά να το δουλέψουμε στο στούντιο. Το να έχουμε έναν ντράμερ στην παρέα να παίζει για μας ήταν μια φοβερή επιρροή, και θέλαμε να μεταβολίσουμε αυτή την ωμή ενέργεια στο νέο άλμπουμ το "Velocifero". Εκτός από αυτό - όπως όλοι οι καλλιτέχνες πιστεύω - επηρεαζόμαστε από προσωπικές καταστάσεις, χαρά και λύπη, εικόνες τριγύρω μας, ανθρώπους και μέρη.

Έχεις κάποιο αγαπημένο κομμάτι από το τελευταίο άλμπουμ "Velocifero";

Μου αρέσουν πολύ τα: Tomorrow, Predict The Day και Versus. Και φυσικά θεωρώ ότι όλο το άλμπουμ ως σύνολο είναι φοβερό.

Πότε αρχίσατε να παίζετε live; Σας αρέσει η απευθείας επαφή με το κοινό;

Ξεκινήσαμε στο τέλος του 99, αλλά σοβαρά και με επαγγελματισμό μπορώ να πω ότι κάναμε τις πρώτες εμφανίσεις μας το 2000 και 2001. Είχαμε όλοι άλλες δουλειές όταν ξεκίνησαν οι Ladytron, αλλά αναγκαστήκαμε να τις αφήσουμε όταν ξεκίνησαν οι περιοδείες και το πήραμε πιο σοβαρά. Νομίζω ότι εκτός από τη δημιουργία ενός δίσκου, η περιοδεία είναι το πιο σημαντικό πράγμα. Είναι φοβερό να έρχεσαι σε επαφή με το κοινό και να αισθάνεσαι την αντίδρασή του στη μουσική σου.

Τι να περιμένουμε στην εμφάνιση των Ladytron live στην Αθήνα;

Έχουμε ξαναβρεθεί στην Αθήνα και περνάμε πάντα καλά στα live. Να περιμένετε δυνατές μουσικές στιγμές... Θα παίξουμε ένα mix από όλα τα άλμπουμ μας, με έμφαση στο καινούργιο. Ο χορός είναι καλοδεχούμενος πάντα! Αντίθετα με όσα μπορεί να φαντάζονται κάποιοι είμαστε άνθρωποι!!! Αν μας χαμογελάσεις, τις περισσότερες φορές χαμογελάμε κι εμείς.

Η μουσική βιομηχανία έχει αλλάξει την τελευταία δεκαετία. Πιστεύετε ότι οι νέες τεχνολογίες στη μουσική απελευθερώνουν τους μουσικούς και τους βοηθούν να δώσουν μορφή σε πιο πρωτοποριακές ιδέες;

Δεν πιστεύω ότι η τεχνολογία βοηθά απαραίτητα τους καλλιτέχνες να υλοποιήσουν μεγαλύτερο εύρος ιδεών τους. Η αρχική ιδέα πρέπει να υπάρχει. Η πρωτόλεια ιδέα. Αυτό είναι το πιο σημαντικό. Αυτό που κάνει η τεχνολογία είναι να κάνει τη μουσική παραγωγή ευρέως προσιτή και εύκολη στους ανθρώπους. Τα παιδιά μπορούν να στήσουν το δικό τους στούντιο μουσικής και να φτιάχνουν κομμάτια στο δωμάτιό τους. Ο πειραματισμός είναι ευκολότερος με την ενορχήστρωση που γίνεται στο laptop ... αλλά πάντα η ιδέα είναι Ή ιδέα! Χωρίς αυτή δεν πας μακριά.

Πιστεύεις ότι το internet - myspace, youtube, last.fm - σας έχει βοηθήσει να προμοτάρετε τις μουσικές σας πιο επιτυχημένα;

Το Myspace συγκεκριμένα είναι ένα πολύ χρήσιμο εργαλείο. Έχει κάνει τη μουσική μας προσβάσιμη σε μεγάλο αριθμό κοινού, το οποίο ίσως δεν θα μας άκουγε πριν. Αλλά βγαίνουν συνεχώς νέα sites και πρέπει να παρακολουθούμε ποιο από αυτά θα είναι το επόμενο «μεγάλο» εργαλείο προώθησης. Το Twitter ας πούμε έχει απογειωθεί και αποτελεί έναν πολύ καλό τρόπο να ειδοποιεί τους fans για τις επόμενες εμφανίσεις μας κλπ. Το internet έχει αλλάξει ριζικά τον τρόπο που λειτουργεί η μουσική βιομηχανία, μειώνοντας το ρόλο των δισκογραφικών εταιριών, γεγονός όμως που έχει βλάψει και τη βιωσιμότητά τους.

Ποια είναι τα σχέδιά σας μετά από αυτή την περιοδεία;

Μετά από αυτή την περιοδεία θα εμφανιστούμε ως support στους Depeche Mode στο πλαίσιο της περιοδείας τους στα στάδια της Ανατολικής Ευρώπης, θα παίξουμε στην Όπερα της Αυστραλίας σε ένα event του Brian Eno, και μετά θα εμφανιστούμε σε κάποια ευρωπαϊκά καλοκαιρινά φεστιβάλ. Κατόπιν, θα κάνουμε ένα διάλειμμα και ίσως θα ξεκινήσουμε την επόμενη δουλειά μας.