Caspian/ When Oceans Align @ 8ball Thessaloniki 16.01.14 (review)

9

Η κλασσική τετράδα φίλων που δε χάνουμε συναυλίες του συγκεκριμένου είδους εδώ και καιρό αυτή την φορά ήταν τριάδα (για οικογενειακούς και άκρως ευχάριστους λόγους η μοναδική απουσία...) και η κλασσική κουβέντα περί συναυλιακών κυρίως αλλά και παντός επιστητού γενικά καθυστέρησε για λίγο την είσοδο μας στο 8ball με αποτέλεσμα να χάσουμε τα πρώτα λεπτά από την εμφάνιση των When Oceans Align που άνοιξαν τη συναυλία ανεβαίνοντας στη σκηνή λίγο μετά τις 9μισι.

Οι When Oceans Align σχηματίστηκαν στη Θεσσαλονίκη μόλις φέτος- παρόλα αυτά αυτό δεν φάνηκε καθόλου στη σκηνή με την πενταμελή μπάντα να ξεδιπλώνει τις ιδιαίτερες επιρροές της τόσο από την “κλασσική” post-rock όσο και από το grunge αλλα και το post- metal. Για περίπου 45 λεπτά, μας παρουσίασαν ένα χορταστικό σετ με το "Tighten Up" να είναι το πιο γνωστό αλλά και με πολλές άλλες νέες συνθέσεις, ξεσηκώνοντας το αρκετά μεγάλο κοινό που είχε ήδη συρρεύσει. Αναμφίβολα, ήταν μια πολύ καλή επιλογή για να ανοίξουν συναυλιακά τους Αμερικανούς post-rockers και μας άφησαν όλους με την προσμονή να τους δούμε πλέον και δισκογραφικά.

Η ώρα είχε πάει 11 παρά 10 με το 8ball να έχει σχεδόν γεμίσει όταν η μπάντα από τη Μασαχουσέτη έκανε την πολυαναμενόμενη εμφάνιση της on stage. Με ένα ισορροπημένο setlist (το ίδιο περίπου σε όλη την περιοδεία τους με κάποιες προσθαφαιρέσεις...) ανάμεσα στις πιο παλιές δουλειές τους και το φετινό τους "Waking Season'' μας κράτησαν κυριολεκτικά στην τσίτα για κάτι παραπάνω από μία ώρα. To ξεκίνημα ήταν κυριολεκτικά εκρηκτικό με το "Fire Made Flesh" να το διαδέχονται τα εξίσου καταιγιστικά "Of Foam and Wave" και "The Heart That Fed" με το κοινό να ζεσταίνεται και να νοιώθει τα μυαλά του να τινάζονται στον αέρα από το ανελέητο κιθαριστικό "σφυροκόπημα".

Γενικά, το setlist ήταν τόσο σύντομο σε τραγούδια (χωρούσε σε μέγεθος απόδειξης που ευγενικά μου παραχώρησε ο ηχολήπτης...) και περιελάμβανε συνολικά 7 τραγούδια μαζί με το encore – αν και μια μέρα πριν στην Αθήνα έπαιξαν επιπλέον 2 τραγούδια - χωρίς καμιά διάθεση να βγάλουμε κόμπλεξ έναντι της πρωτεύουσας! Με το “Gone In Bloom And Bough” τίμησαν το τελευταίο τους άλμπουμ για να κλείσουν το κύριο setlist τους με το παλιότερο "ASA" και το 8ball να παίρνει πραγματικά φωτιά με το κοινό να συμμετέχει με ατέλειωτο headbanging και το ίδιο πάθος που είχε και η μπάντα.

Στο encore που ακολούθησε – μετά από μια δίλεπτη διακοπή και κατόπιν παρότρυνσης του κόσμου- επέλεξαν κάτι από τα παλιότερά τους - τα ''Halls of the Summer'' και ''Sycamore''. Ειδικά, το κλείσιμο ήταν εντυπωσιακό και με τους πέντε τους να έχουν πάρει τις μπαγκέτες και να χτυπιούνται στα κρουστά και να εγκαταλείπουν οριστικά τη σκηνή αφήνοντας και την τελευταία ικμάδα ενέργειάς τους.

Σχετικά λιγομίλητοι αλλά απόλυτοι επαγγελματίες- δε μίλησε παρά μόνο ο Philip Jamieson ευχαριστώντας το κοινό και κάνοντας αναφορά στην προηγούμενη παρουσία τους στην πόλη μας το 2010 - οι Caspian ήταν μάλλον το ιδανικό συναυλιακό ξεκίνημα για το 2014 (πάντα προσωπικά μιλώντας μιας και ήταν η πρώτη μου συναυλία για φέτος!). Η ανυπομονησία και ο ενθουσιασμός μου με την αναγγελία της ζωντανής εμφάνισής τους στη χώρα μας τελικά δικαιώθηκαν με το ίδιο να ισχύει και για το κοινό της Θεσσαλονίκης που με την αθρώα προσέλευση του (δεδομένου και των δύσκολων οικονομικών συγκυριών....) απέδειξε ότι τελικά το post-rock κοινό παραμένει δυναμικό και δικαιούται παρόμοια gigs και στο εγγύς μέλλον!!!

Για ακόμη μία φορά, θα ήθελα να ευχαριστήσω τον καλό φίλο Άκη Καλλόπουλο για το άψογο φωτογραφικό υλικό που ευγενικά μας παραχώρησε.

ΥΓ. Επειδή κατ' επανάληψη έχω γκρινιάξει και γραπτώς αλλά και δια ζώσης για την τήρηση του ωραρίου σε συναυλίες στην πόλη μας, οφείλω να ομολογήσω ότι στη συγκεκριμένη όπως και γενικά στις τελευταίες στο συγκεκριμένο συναυλιακό χώρο, άρχισε να τηρείται σχεδόν ευλαβικά το πρόγραμμα εμφάνισης οπότε δεν έχω παρά να απονείμω τα εύσημα στους διοργανωτές που αφουγκράστηκαν τα όποια παράπονα του συναυλιακού κοινού...τελικά, οι συναυλίες ίσως και να είναι το μοναδικό πράγμα που θα γνωρίσει άνθηση μέσα στο 2014!

Setlist

1. Fire Made Flesh
2. Of Foam and Wave
3. The Heart That Fed
4. Gone In Bloom And Bough
5. ASA

Encore:

6. Halls of the Summer
7. Sycamore

Nu Sensae / The U.N + The Family Idiot + Τhe Sfentones/ Eightball 21.04.2013 review

H κλασσική τετράδα φίλων που δε χάνουμε συναυλίες του είδους είχε για ακόμη μια φορά απαρτία (για την ακρίβεια ήταν πεντάδα...) και με το που μπήκαμε στο χώρο οι The Sfentones ήταν πάνω στη σκηνή και προσπαθούσαν να ζεστάνουν το ελάχιστο κοινό που είχε μαζευτεί μέχρι εκείνη τη στιγμή. Ακολούθησαν για περίπου 45 λεπτά οι The Family Idiot και έκλεισαν το (σχετικά μεγάλο...) κύκλο των support bands οι μάλλον πιο ενδιαφέροντες τελικά The U.N. Band , που όμως – σα μοναδική ένσταση- μάλλον δεν κολλούσαν μουσικά με τους Καναδούς post- punkers που ακολουθούσαν.

Το ημερολόγιο έλεγε πλέον 22 Απριλίου όταν οι Nü Sensae ανέβηκαν επιτέλους στη σκηνή με πραγματικά άγριες διαθέσεις όπως φάνηκε από το πρώτο κιόλας τραγούδι τους. Η Andrea Lukic με τις κραυγές της να εναλλάσσονται με μελωδικά μέρη και μια περσόνα μίξη της Kim Gordon (Sonic Youth) με την Kat Bjelland (Babes in Toyland), ο Daniel Pitout με μία απίστευτη ένταση και ενέργεια πάνω στα τύμπανα και το πιο πρόσφατο μέλος τους Brody McNight να είναι μια πραγματικά ήρεμη δύναμη στην κιθάρα σήκωσαν κυριολεκτικά στον αέρα το 8ball.

To setlist, όπως ήταν λογικό, μονοπώλησε το εξαιρετικό περσινό τους LP “Sundowning” χωρίς όμως να παραμελήσουν και το πρώτο τους ομώνυμο όπως και το “ΤV, Death And The Devil” (από το οποίο επέλεξαν τελικά το “Cat's cradle”). To ξεκίνημα τους ήταν κυριολεκτικά καταιγιστικό με τα "Swim”, “100 Shades”, “Burnt masks” και “Spit gifting” να διαδέχονται το ένα το άλλο χωρίς ανάσα και με το κοινό να ζεσταίνεται για τα καλά και να νοιώθει τα μυαλά του να τινάζονται από το ανελέητο "σφυροκόπημα". Δεν ηρέμησαν παρά μόνο όταν η Andrea παραχώρησε τη θέση της στον Daniel στο μπάσο για να αναλάβει στα τύμπανα στη θέση του για ένα τραγούδι και έκλεισαν το βασικό τους setlist με τα “Sweet thing” και “E.Y.M.” σε μια εκπληκτική εκτέλεση που τα έκανε να ακούγονται σαν ένα.

Στο encore που ακολούθησε- κατόπιν παρότρυνσης του κόσμου- η Andrea Lukic τίμησε τη Σερβική καταγωγή της με το μοναδικό τους τραγούδι στα σερβικά “Tajna” (που είναι το “μυστικό” στη συγκεκριμένη γλώσσα) κλείνοντας με τον καλύτερο τρόπο ένα ωριαίο setlist που μας μετέφερε νοητά στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού και την ανερχόμενη σκηνή του Vancouver.

Στα παραλειπόμενα της συναυλίας, η ολιγόλεπτη συνομιλία μου με τον Brody McNight που εκτός από τη setlist (που παραθέτουμε στη σχετική φωτό...) που μου έδωσε προσωπικά με τη λήξη της συναυλίας, είχε και την από μέρους μου προτροπή να πείσουν τους φίλους τους White Lung να βάλουν και αυτοί στην ευρωπαϊκή τους περιοδεία την πόλη μας. Επίσης, δε θα μπορούσαμε να παραβλέψουμε τη συγκινητική προσπάθεια της Andrea να μιλήσει ελληνικά που αν και τα ειχε κάνει πρόβα εκ των προτέρων, λόγω άγχους (“Ι just got nervous!!!” ομολόγησε) δεν μπόρεσε να πει παρά μόνο το “γεια σου”.

Ο αρχικός ενθουσιασμός μου με την αναγγελία της ζωντανής εμφάνισής τους στη χώρα μας τελικά δικαιώθηκε αλλά το ίδιο δεν θα έλεγα ότι ίσχυσε και για το κοινό της Θεσσαλονίκης που δεν τίμησε με την παρουσία του τη συναυλία!!! Το ελαφρυντικό της ημέρας αλλά και της ελλειπούς ενημέρωσης δεν μπορεί να είναι δικαιολογία...

ΥΓ. Οι τρεις support μπάντες είναι πάρα πολλές για μια συναυλία κατά την προσωπική μου άποψη!Είναι απόλυτα λογικό να μην μπορείς να βρεις ακόμα και 2 καλές και παρεμφερείς εγχώριες μπάντες για να πλαισιώσουν την κύρια μπάντα αλλά όπως και να το κάνουμε, όλος ο κόσμος έρχεται για αυτή και κάπου κουράζεται από τα support όταν τελικά αυτή εμφανίζεται...

Setlist


.............

Swim

100 Shades

I'm a body

Burnt masks

Spit gifting

First born

Tea swamp park

Whispering rule

Sleeping blouse

Cat's cradle

Curdle the cream

Total drift

Throw

Sweet thing/ E.Y.M.

Samsara Blues Experiment/ This is Nowhere/ 45 Rats – 8Ball 16.02.2013

Την προηγούμενη εμφάνιση των Samsara Blues Experiment πριν από ένα χρόνο και κάτι στην πόλη μας δυστυχώς την είχα χάσει αλλά από καλούς φίλους (και όχι μόνο...) που είχαν την τύχη να τους δουν είχα ακούσει τις καλύτερες εντυπώσεις για τη ανερχόμενη βερολινέζικη heavy psych μπάντα. Επόμενο ήταν, μόλις ενημερώθηκα εδώ και καιρό για το ότι θα μας επισκεφτούν και πάλι συναυλιακά και έχοντας στο μεταξύ ακούσει κυρίως το εξαιρετικό “Revelation and Mystery” αλλά και τις άλλες τους δουλειές, να μην απουσιάσω από την φετινή τους συνάντηση με το κοινό της πόλης.

Τη συναυλία θα άνοιγαν όπως ήταν γνωστό οι 45 Rats. Για κάτι παραπάνω από μισή ώρα το τρίο από την Αθήνα παρουσίασε ένα setlist με κύριο άξονα το EP τους “First Gear”, κομμάτια από την αναμενόμενη νέα κυκλοφορία τους όπως και μία ενδιαφέρουσα διασκευή από Black Sabbath. Oρχηστρικό stoner rock με πιασάρικα riffs και σαφείς επιρροές από μπάντες όπως οι The Atomic Bitchwax και Karma to Burn αποτέλεσαν τελικά ένα ιδανικό προοίμιο για τις μπάντες που θα ακολουθούσαν.

Η ώρα είχε φτάσει 10 και κάτι και ενώ το 8ball είχε γεμίσει ασφυκτικά, ήρθε η στιγμή για τους This is Nowhere που μας εξέπληξαν με ένα διαφορετικό setlist από τις προηγούμενες εμφανίσεις τους (και τους έχουμε δει ουκ ολίγες φορές ευτυχώς...). Πολύ δεμένη μπάντα, με ένα κοινό που, στην πόλη μας τουλάχιστον, τους ακολουθεί πλέον πιστά και με ήχο γεμάτο ψυχεδέλεια και noise, garage και desert rock επιρροές, άφησαν τη σκηνή γύρω στις 11 με τον κόσμο να τους αποθεώνει κυριολεκτικά. Για μένα, προσωπικά. όπως ομολόγησα και στον τραγουδιστή τους και φίλο Μάνο (τον οποίο και ευχαριστώ και για την playlist που ευγενικά μας παραχώρησε) ήταν η πιο μεστή και ώριμη εμφάνιση τους on stage.

1.Everything
2.Peter
3.Lies
4.Perfect helpless
5.Awake=exiled
6.Burn the line
7.Two nights
8.I got a thing, you got a thing, everybody's got a thing (Funkadelic cover)

Αφού μεσολάβησε ένα διάλειμμα 20 λεπτών (ίσα ίσα να γίνει ο σχετικός ανεφοδιασμός από το bar...), η τετράδα από τo Βερολίνο είχε πάρει τη θέση της στη σκηνή με τον τραγουδιστή και κιθαρίστα τους Christian Peters να καλωσορίζει το κοινό γρατζουνώντας τις πρώτες νότες του Singata Mystic Queen δίνοντας μια πρώτη ιδέα από το ηχητικό μανιφέστο που θα ακολουθούσε. Από εκείνο το σημείο, και για δύο περίπου ώρες οι κιθάρες άρχισαν να πετάνε σπίθες ακολουθώντας το ντράμερ που άλλαζε το τέμπο διαρκώς από classic rock σε heavy psych και kraut με απίστευτα γυρίσματα και τον μπασίστα να προσθέτει τα τελευταία κομμάτια αυτού του ηχητικού παζλ με το νωχελικό αλλά πολύ δυνατό παίξιμο του.

Αν και ολιγομίλητοι ήταν πραγματικά αεικίνητοι και γεμάτοι πάθος επί της σκηνής μεταδίδοντας αυτή την ενέργεια και στο νεανικό κατά τα άλλα κοινό που επιδόθηκε σε ένα ατελείωτο headbanging πότε δυνατό και πότε πιο ράθυμο ανάλογα με την ένταση των drums και τα ξεσπάσματα των riffs. Κατάφεραν να καλύψουν σε μεγάλο βαθμό και τις δυο επίσημες δισκογραφικές κυκλοφορίες (“Long Distance Trip” και “Revelation & Mystery”) αλλά και το ολοκαίνουργιο 12ιντσο τους ("Center of the Sun/Midnight Boogie/World In Sound").

Το βασικό τους setlist το ολοκλήρωσαν στις 1 και 10 για να επανέλθουν λίγα λεπτά αργότερα μετά τις έντονες παραινέσεις του κόσμου για ένα encore τριών τραγουδιών (το πρώτο από τα οποία το καλύτερο τους ορχηστρικό κατά την ταπεινή μου άποψη...) και να κατέβουν οριστικά από τη σκηνή στις 1 και 25 αποζημιώνοντας και με το παραπάνω το κοινό που είχε κλείσει σχεδόν 4 ώρες στο 8ball.

Για ακόμη μία φορά, θα ήθελα να ευχαριστήσω τον καλό φίλο Άκη Καλλόπουλο για το άψογο φωτογραφικό υλικό που ευγενικά μας παραχώρησε!

Αν και δυστυχώς δεν είχαμε πρόσβαση στη setlist των SBE (μιας και δεν υπήρχε απλά...), παραθέτουμε απλά τους τίτλους των τραγουδιών που καταφέραμε να συγκρατήσουμε μέσα στο γενικό παραλήρημα...

Singata Mystic Queen
Flipside Apocalypse
Army Of Ignorance
Center Of The Sun
For The Lost Souls
Into The Black
Waiting For The Flood
Double Freedom

The Nomads/ Screaming Dead Balloons - Stage - Λάρισα (08.02.2013) [review]

Οι συναυλίες των Nomads στην Ελλάδα είχαν ανακοινωθεί αρκετό καιρό πριν και στο άκουσμα ότι η μπάντα από τη Σουηδία δε θα επισκεπτόταν τελικά τη Θεσσαλονίκη, το ταξίδι στη Λάρισα είχε ήδη προγραμματιστεί. Η ανυπομονησία να δούμε επιτέλους ζωντανά μια από τις ευρωπαϊκές μπάντες- θρύλους της δεκαετίας του 80 (και όχι μόνο...) μας έκανε να είμαστε και αυτοί που μπήκαμε πρώτοι στο Stage ακριβώς με το που άνοιξαν οι πόρτες. Η ώρα πέρασε ευχάριστα μέχρι να εμφανιστεί το support με κουβεντούλα για τα συναυλικά δρώμενα με τον Κώστα (που μας καλωσόρισε στον πανέμορφο χώρο που έχει φτιάξει...) αλλά και τον Φίλιππο (της Alive Art Performances που διοργάνωνε το live).

Κατά τις 10 και μισι, με την προσέλευση του κόσμου να έχει αυξηθεί αισθητά, ανέβηκαν στη σκηνή οι Screaming Dead Balloons. Με έντονες επιρροές από Spacemen 3 και Nirvana αλλά με σχετικά goth φωνητικά (προσωπικά μου θύμισαν κάτι από Christian Death!) για περίπου 35 λεπτά, το τρίο από τη Λάρισα μας παρουσίασε ένα playlist αποτελούμενο από 6 τραγούδια και με το “Hello Darling Sweet 'n' Honey” να κλείνει ιδανικά την παρουσία τους και να αποτελεί ένα πολύ καλό συνδετικό κρίκο για την επερχόμενη εμφάνιση των The Nomads.

Η ώρα είχε φτάσει περίπου 11 και κάτι όταν η τετράδα από τη Σουηδία (αφού είχε πιει ήδη μια γύρα μπύρες στο bar και κάποια τσίπουρα το μεσημέρι από ότι μας ενημέρωσαν...) ήταν στη σκηνή του Stage με μια ακόμη γύρα μπύρες για κάθε ενδεχόμενο. Από το πρώτο riff της κιθάρας του Hans Östlund (πραγματικά εμβληματική φιγούρα....), όλοι μας νοιώσαμε ότι θα ζήσουμε ίσως μία από τις καλύτερες συναυλίες της χρονιάς αν και είμαστε μόλις στο δεύτερο μήνα της. Εκπληκτικοί μουσικοί όλοι τους (μηδενός εξαιρουμένου) με ένα ήχο λιτό αλλά περιεκτικό και απόλυτα rock'n'roll παρουσίασαν ένα playlist αποτελούμενο από 20 και πλέον τραγούδια.

Όπως ήταν αναμενόμενο, το τελευταίο τους άλμπουμ “Solna” κατέλαβε σημαντικό μέρος με τα “Miles away” και “Hangman's Walk” να ανοίγουν τη συναυλία και τα “Bad times will do me good”, “You won't break my heart”, “Can't go back” και “American Slang” να ακούγονται στη συνέχεια. Γενικά, το υπόλοιπο playlist ήταν ισορροπημένο ανάμεσα σε όλες σχεδόν τις δουλειές τους (ακόμη και κάποια από τα παλιά EP τους) και, έτσι, κατάφεραν να σηκώσουν το Stage κυριολεκτικά στον αέρα ειδικότερα προς το τέλος του κύριου μέρους και στα δύο encore.

Το κοινό ήταν αν μη τι άλλο ενθουσιώδες αποδεικνύοντας ότι η Λάρισα δεν είναι τυχαίο ότι πλέον αποτελεί σταθμό για κάθε μπάντα που επισκέπτεται τη χώρα μας και πολλές φορές μάλιστα προτιμάται και από τη Θεσσαλονίκη (όπως στην περίπτωση των Nomads αλλά και των Metz...) . Ο κόσμος μάλιστα παρέμεινε και μετά τη συναυλία για αρκετή ώρα στο χώρο απολαμβάνοντας το dj set που ήταν εξίσου εντυπωσιακό (προσωπικά μου κόλλησε μια εκπληκτική ορχηστρική διασκευή του “White Riot” των Clash...)

Στα παραλειπόμενα του live, o φοβερός τύπος με σακίδιο στην πλάτη που σε κάποια στιγμή του δεύτερου encore ανέβηκε επί σκηνής και φίλησε το χέρι του Nick Valberg...

Για ακόμη μία φορά, θα ήθελα να ευχαριστήσω τον καλό φίλο Άκη Καλλόπουλο για το άψογο φωτογραφικό υλικό που ευγενικά μας παραχώρησε (αλλά και για την καλή παρέα σε όλο το ταξίδι στη Λάρισα)

tracklist:

Miles away

Hangman's Walk

Don't pull my strings

Primordial Ooze

Don't tread on me

Bad times will do me good

Knowledge comes with death's release

Ain't yet dead

You won't break my heart

5 years ahead of my time

Where the wolf bane blooms

Crystal ball

I've seen better

Can't go back

Top alcohol

Wasn't born to work

(In a) house of cards

encore

Ain't no king of Rock'n'roll

American Slang

Lowdown shakin' chills

Tales of murder & dust @ live at Eightball 8.2.2013 (review)

Η κάπως αργοπορημένη είσοδος μας στο Eightball δεν μας επέτρεψε να δούμε τους δικούς μας Sick Boys Connection,  suport  της βραδιάς μιας και τους προλάβαμε μόλις στο τελείωμα τους.

Έτσι με την γνωστή καθυστέρηση μέχρι να στηθούν τα όργανα τους, οι Tales of murder and dust εμφανίζονται στην σκηνή γύρω στις 11 παρά 10' ξεκινώντας με το  'The Creeping Wave', κομμάτι από το πρώτο τους ep και με δεύτερο το Hypnotized Narcissist από το ντεπούτο τους άλμπουμ που κυκλοφόρησαν τον Μάρτιο 2012, κάνουν το ιδανικό ξεκίνημα. Την παράσταση κλέβει αμέσως η γλυκιά Kathrine Kaspersen με την όμορφη παρουσία της αλλά και με το βιολί της έδινε έναν ξεχωριστό ήχο στη μπάντα.

Με την  κιθαριστική psych-pop τους μελαγχολία  ηχούν όμορφα στ' αυτιά μας και επιβάλουν τον ρυθμό τους στο κοινό που σχετικά ήταν καμιά εκατοστή άτομα (προσωπικά περίμενα λιγότερα.). Με μεγάλη μας έκληξη πάντως όταν γύρω στις 11.25'  αναφέρουν ότι θα παίξουν το τελευταίο τους κομμάτι πράγμα που μου φάνηκε πολύ περίεργο ως προς την δειάρκεια της βραδιάς. Ακολουθούν δύο ακόμη τραγούδια με τελευταίο το 'Silence' και με τον τραγουδιστή/κιθαρίστα της μπάντας να δίνει ρεσιτάλ κιθαριστικής ικανότητας, τελειώνοντας στις 12 παρά δεκα να μας αποχαιρετούν με την παραμόρφωση να παίζει ακόμα.

Γενικά πολύ καλή εμφάνιση των Δανών που απέδειξαν ότι πρόκειται για μια αρκετά καλή και ελπιδοφόρα μπάντα

Baby Woodrose/ 45 Rats @ ΓΑΙΑ 15.12.2012 (review)

Στο άκουσμα πριν περίπου δύο μήνες ότι ο Lorenzo Woodrose μαζί με την μπάντα του θα επισκεφτεί συναυλιακά την πόλη μας και έχοντας πρόσφατο το εξαιρετικό φετινό τους άλμπουμ “Third Eye Surgery”, πραγματικά ανυπομονούσαμε να δουμε επιτέλους ζωντανά μια από τις καλύτερες γκαρα

Κατά τις 10 και κάτι, αν και η προσέλευση ήταν μικρότερη του αναμενομένου, ανέβηκαν στη σκηνή οι 45 Rats. Για περίπου 45 λεπτά, το τρίο από την Αθήνα μας πλημμύρισε με ένα καταιγισμό ορχηστρικού stoner rock με κύριο γνώμονα το EP τους “First Gear” αλλά και με κάποιες νέες συνθέσεις από την αναμενόμενη νέα κυκλοφορία τους. Πιασάρικα riffs και "local" fuzz με σαφείς παραπομπές σε μπάντες όπως οι The Atomic Bitchwax και Karma to Burn, μας έκαναν αν μη τι άλλο να αρχίσουμε να τους ψάχνουμε μιας και για μένα τουλάχιστον ήταν η πρώτη φορά που τους είδα και οφείλω να ομολογήσω ότι μου άρεσαν αρκετά.

Η ώρα είχε φτάσει περίπου 11μισι όταν η τετράδα από την Κοπεγχάγη (αφού είχε πιει ήδη μια γύρα μπύρες στο bar...) ήταν στη σκηνή του ΓΑΙΑ μαζί με την πρώτη τετράδα από μπύρες που κατέφτασε από το κοντινό bar. Από το πρώτο riff της κιθάρας του Lorenzo, όλοι μας νοιώσαμε ότι θα ζήσουμε ίσως μία από τις καλύτερες συναυλίες της χρονιάς αν και οδεύουμε προς το κλείσιμο της. Ο ήχος τους ήταν λιτός αλλά μοναδικός, με ρίζες στο rock'n'roll, τη soul και την ψυχεδέλεια των αρχών 60's αλλά με το πάθος και την αδρεναλίνη που βγάζει στη σκηνή η σπαρακτική ερμηνεία του Lorenzo.

Δεν επέμεναν μόνο στο εξαιρετικό τελευταίο τους άλμπουμ “Third Eye Surgery” αλλά με την ευκαιρία της πρώτης τους παρουσίας στην πόλη μας τίμησαν δεόντως και τα προηγούμενα άλμπουμς του (“Blows Your Μind”, “Money For Soul”, “Love Comes Down”, “Chasing Rainbows” και φυσικά το ομώνυμο άλμπουμ του 2009). Το encore περιελάμβανε δύο τραγούδια μέσα σε μία γενική αποθέωση με τον κόσμο να φωνάζει ρυθμικά το όνομά τους σε "γηπεδικούς" ρυθμούς...

Στα παραλειπόμενα του live, o φοβερός drummer των Baby Woodrose που με το που ανέβηκε στη σκηνή έβγαλε αμέσως το T-shirt του και τα παπούτσια του (?) και έπαιζε σε μία πρωτοφανή σκυφτή στάση- προσωπικά κάπου μου θύμισε τον Joey Castillo από τους Queens of the Stone Age...

Για ακόμη μία φορά, θα ήθελα να ευχαριστήσω τον καλό φίλο μου Άκη Καλλόπουλο για το άψογο φωτογραφικό υλικό που ευγενικά μας παραχώρησε...

YΓ. Δυστυχώς για ακόμη μία φορά, δεν είχαμε πρόσβαση στην playlist της μπάντας- γιατί πολύ απλά δεν υπήρχε και ήταν δύσκολο μέσα στο γενικό παραλήρημα του live να συγκρατήσουμε τίτλους τραγουδιών....

Night Beats/ Acid Baby Jesus/ Alien Mustangs @ ΓΑΙΑ 08.12.2012

Η κλασσική πεντάδα που δε χάνουμε συναυλίες του είδους για μια ακόμη φορά είχε απαρτία (για την ακρίβεια ήταν επτάδα...) και η προσέλευση μας στο χώρο ήταν έγκαιρη για να προλάβουμε να δούμε και τις δύο support μπάντες. Κατά τις 10 και μισι, η προσέλευση ήταν μαζική και έτσι ο χώρος είχε σχεδόν γεμίσει μόλις ανέβηκαν στη σκηνή οι Alien Mustangs.

Η ψυχεδελική garage μπάντα από την πόλη μας, αποτελούμενη από μέλη των Basements, This Is Nowhere και Dread Astaire, μας παρουσίασε ενα 45λεπτο set με όλες σχεδόν τις δουλειές τους. Το ψυχεδελικό garage rock τους με έντονες επιρροές από Electric Valley αλλά και Pink Floyd και Spacemen 3 καθήλωσε το κοινό και αποτέλεσε την καλύτερη εισαγωγή για τις μπάντες που ακολουθούσαν.

Χωρίς να μεσολαβήσει μεγάλο κενό από την αποχώρηση των Alien Mustangs, οι Αθηναίοι Acid Baby Jesus ήταν πάνω στη σκηνή και μας παρουσίασαν σχεδόν ολόκληρο το ομώνυμο περσινό τους άλμπουμ αλλά και κάποια ανέκδοτα τραγούδια από τη νέα τους δουλειά που αναμένεται την ερχόμενη άνοιξη. Το όργανο σίγουρα έδινε μία άλλη νότα στα τραγούδια τους (προσωπικά μου θύμισαν The Horrors από το πρώτο τους άλμπουμ "Strange House"...) αλλά και συνολικά ήταν μια δεμένη νεανική μπάντα με φοβερό ενθουσιασμό επί σκηνής που μετά από ένα 50λεπτο σετ μας απέδειξαν ότι καθόλου τυχαία δεν εμφανίστηκαν σε μεγάλα φεστιβάλς σε Ευρώπη και Αμερική και κυρίως στο Austin Psych Fest.

Η ώρα κόντευε στις μία παρά 20 όταν οι Danny Lee Blackwell (κιθάρα/φωνητικά), Tarek Wegner (μπάσο/κιθάρα/φωνητικα) και James Traeger (drums) ανέβηκαν στη σκηνή για να μας μεταφέρουν νοητά και όχι μόνο στην ψυχεδελική rock σκηνή του Texas. Ο ήχος τους απίστευτα γεμάτος για μια τριμελή μπάντα με το Danny να έχει μια εξαιρετική φωνή που αρμόζει μόνο σε κορυφαίες μπάντες και ένα ιδιαίτερο παίξιμο στην κιθάρα που παρέπεμπε έντονα σε Jack White.

Για μία ώρα περίπου μας μύησαν στο σκοτεινό και γεμάτο παραμόρφωση ρετρό psych garage ήχο τους. Ξεκίνησαν με το “Puppet on A String” και μας έπαιξαν σχεδόν όλο το ομώνυμο ντεμπούτο album τους, με μοναδική ίσως εξαίρεση το “Dial 666”. Ειδικά, τα ''Shadow In The Night'', ''They Came Through The Window'' και ''New Word'' ξεσήκωσαν ένα κατά τα άλλα νεανικό κοινό που μάλλον τελικά βρίσκει σε αυτό τον αυθεντικό ήχο (και κάπως πειραματικό...) όλα εκείνα τα στοιχεία που δε συναντά πλέον στη σύγχρονη δισκογραφία.

Στα παραλειπόμενα του live, το κουκλάκι (κουνελάκι ή λαγουδάκι θα σας γελάσω...) που είχαν βάλει οι Night Beats μπροστά στη σκηνή και κυριολεκτικά στο τέλος έγινε κουρέλια με το να το πετάνε από κάτω στο drummer και τούμπαλιν. Ακόμη, δε θα μπορούσα να μην αναφέρω και τον μπασίστα των Acid Baby Jesus που έδωσε ρεσιτάλ τόσο με το βύσμα του μπάσου που έβγαινε συνέχεια αλλά και παίζοντας ξαπλωμένος στο τραγούδι που έκλεισε την εμφάνιση τους...

YΓ. Δυστυχώς για πρώτη και για τελευταία φορά, δεν είχαμε πρόσβαση στην playlist- και γιατί δεν είχαν οι Night Beats επί σκηνής αλλά δεν ξέρανε μάλλον και τι πρόκειται να παίξουνε....

O.Children @ Θεσσαλονίκη ΓΑΙΑ 11.11.2012 review

Η κλασσική πεντάδα που δε χάνουμε συναυλίες του είδους αυτή την φορά ήταν επτάδα και η προσέλευση μας στο χώρο ήταν έγκαιρη για να προλάβουμε να δούμε και τα δύο support. Η γενική προσέλευση κατά τις 10 παρά ήταν μάλλον απογοητευτική και δε βελτιώθηκε σημαντικά μέχρι να ξεκινήσει να παίζει το πρώτο support γύρω στις 10 και μισι.

Αυτοί ήταν οι Fuzzy Nerds, η μπάντα από τα Γιάννενα με την 15χρονη πορεία τους στο χώρο, μας παρουσίασε επί σκηνής ένα 40λεπτο set με τραγούδια και από το επερχόμενο 6ο cd στις αρχές του 2013 "Killer 13". Στρωτό και έμπειρο παίξιμο, αρκετά καλά φωνητικά και σκηνική παρουσία με ενδιαφέρούσες pop μελωδίες, τα κύρια χαρακτηριστικά τους που κατά γενική ομολογία άρεσαν στο κοινό.

Το δεύτερο support, οι Jane Doe μας παρουσίασαν ένα setlist μοιρασμένο ανάμεσα στο πρώτο τους "Heaven For Dogs" και το τελευταίο τους άλμπουμ “The Enormous Head of King Splendid” με μία προβολή κυρίως πολεμικών στιγμιότυπωνστο φόντο. Με ένα line-up με δύο κιθάρες θα περίμενα ένα κάπως πιο δυναμικό ήχο αλλά οι συνθέσεις τους είχαν ενδιαφέρον, μας άφησαν εκεί λίγο μετά τα μεσάνυχτα και έμειναν ανάμεσά στο κοινό για να παρακολουθήσουν τους O.Children που εμφανίστηκαν λίγο αργότερα.

Γύρω στις 12 και κάτι, η επιβλητική παρουσία του δίμετρου (ίσως και παραπάνω....) Tobias O'Kandi εμφανίστηκε επί σκηνής μαζί με την υπόλοιπη μπάντα, όλοι με αρβύλες Dr Martens, υποδηλώνοντας και τη λονδρέζικη καταγωγή τους. Κλασσικό line-up με μπάσο, drums και δύο κιθάρες και ένας βρεταννικός ήχος που μέσα από την απλότητά και την αυθεντικότητά του μας κέρδισε από την πρώτη στιγμή. Ο Tobias απέδειξε και live ότι δε χαρακτηρίστηκε άδικα (ίσως υπερβολικά βέβαια...) σα νέος Ian Curtis ή Nick Cave.

Ιδιαίτερα επικοινωνιακοί (ειδικά ο Tobias...) με το κοινό που ολοένα και γέμιζε το μπροστινό μέρος της πλατείας, ξεκίνησαν με δύο τραγούδια από τον πρωτο ομώνυμο δίσκο τους αλλά συνέχισαν με τα "Pt Cruiser" και "Swim" και άρχισαν να ξεσηκώνουν τον κόσμο. Με το "Dead disco dancer" και το πιο πιασάρικα "I know you love me" και "Oceanside" μας απέδειξαν πόσο funky και pop ήχο μπορούν να βγάλουν σαν μπάντα. Αποκάλυψη μιας και προσωπικά το ξαναλάτρεψα το "Yours for you" και μετά από περίπου μία ώρα και κάτι έκλεισαν με το ‘Ruins’ για να αποχωρήσουν από τη σκηνή με το κοινό να τους επευφημεί και να ζητά έντονα το encore. Επέστρεψαν με τον Andi (πολύ καλός drummer παρεπιμπτόντως...) να έχει αφαιρέσει την μπλούζα του για να μας πουν το πολυαναμενόμενο ‘Radiowaves’ και να κλείσουν μια υπέροχη παρουσία που δυστυχώς για μία ακόμη φορά (παρά το χαμηλό εισητήριο...) δεν τίμησε το κοινό της πόλης.

Στα παραλειπόμενα του live, ο manager της μπάντας (μια φιγούρα βγαλμένη από τις ταινίες του Guy Ritchie....) με σακάκι κουμπωμένο και μαλλί με μπόλικη μπριγιαντίνη που έδωσε ρεσιτάλ ειδικά όταν προέτρυνε τον κόσμο να φωνάξει για να βγει η μπάντα για το encore...

Για ακόμη μία φορά, θα ήθελα να ευχαριστήσω τον καλό φίλο Άκη Καλλόπουλο για το άψογο φωτογραφικό υλικό που ευγενικά μας παραχώρησε.

Setlist

Malo
Ezekiel's son
Pt Cruiser
Swim
Dead disco dancer
Heels
I know you love me
Oceanside
Yours for you
Fault line
Chimera
Holywood
Lily's Man
Ruins

encore

Radio waves

Maybeshewill @ Thessaloniki Eightball 22.9.2012 (review)

Αυτή την φορά αναγκάστηκα να αποσχιστώ από την κλασσική τετράδα φίλων που δε χάνουμε συναυλίες του συγκεκριμένου είδους εδώ και κάποια χρόνια (για την ακρίβεια ήμασταν έξι...) για να προλάβω να δω επιτέλους τους Tuber που είχα χάσει σε δύο προηγούμενες εμφανίσεις τους σα support λόγω καθυστερημένης έλευσης στο χώρο. Η τετράδα από τις Σέρρες για περίπου 45 λεπτά μας παρουσίασε ένα χορταστικό σετ κυρίως από το εξαιρετικό δωδεκάιντσο τους άλμπουμ (αλλά και με κάποιες προφανώς νέες συνθέσεις...) ξεσηκώνοντας το αρκετά μεγάλο κοινό για το πρώιμο της ώρας που είχε ήδη συρρεύσει.

Γύρω στις 10 και κάτι, οι Mental Architects, η τριμελής μπάντα από τη Βουλγαρία, ήταν πάνω στη σκηνή του 8ball για δεύτερη φορά μέσα σε ένα σύντομο χρονικό διάστημα- είχαν εμφανιστεί αντί των Maybeshewill στις 5 Μαϊου στην ακυρωθείσα συναυλία τους. Για περίπου 50 λεπτά, μας παρουσίασαν κυρίως το νέο τους LP "Celebrations" αλλά και κομμάτια από το προηγούμενο EP τους "Patience, Communication, Understanding, Go!". Με ένα αυτοσχεδιασμό στις συνθέσεις τους και μια ψυχεδέλεια που θύμιζε Ozric Tendacles αλλά και με παίξιμο κυρίως στα drums που μας έφερε στο νου τους stoner Karma to Burn, αποτέλεσαν το ιδανικό προοίμιο για τους Maybeshewill.

Το 8ball είχε σχεδόν γεμίσει όταν η μπάντα από το Leicester έκανε την πολυαναμενόμενη εμφάνιση της on stage. Με ένα ισορροπημένο setlist (το ίδιο σε όλη την περιοδεία τους με μικρές διαφοροποιήσεις...) ανάμεσα στις πιο παλιές δουλειές τους και το "I Was Here For A Moment, Then I Was Gone" του 2011, μας κράτησαν κυριολεκτικά στην τσίτα για λίγο παραπάνω από μία ώρα. To ξεκίνημα ήταν κυριολεκτικά εκρηκτικό με το "Take This to Heart" να το διαδέχονται τα παλιότερα αλλά εξίσου καταιγιστικά "Co-Conspirators" και "The Paris Hilton Sex Tape" με το κοινό να ζεσταίνεται και να νοιώθει τα μυαλά του να τινάζονται στον αέρα από το ανελέητο κιθαριστικό "σφυροκόπημα". Το μελωδικό πιάνο και τα ηχητικά samples του "In Another Life, When We Are Both Cats" σε συνδυασμό με τις εκρήξεις του καθήλωσαν το κοινό και απέδειξαν γιατί αυτοπροσδιορίζουν τη μουσική τους ως "instrumental rock with electronics".

Το βασικό single του τελευταίου τους άλμπουμ “Critical Distance” αναμενόταν με αγωνία και μαζί με τα “Accolades”, "Red Paper Lanterns" και "To the Skies From a Hillside" έκλεισαν με το ότι είχαμε να ακούσουμε από την τελευταία τους δουλειά. Το καλύτερο όπως γίνεται συνήθως το κρατούσαν βέβαια για το τέλος. Το χαρακτηριστικό μπάσο στο ξεκίνημα του "Not for Want of Trying" έκανε το 8ball να πάρει πραγματικά φωτιά με το κοινό να συμμετέχει με ατέλειωτο headbanging με το ίδιο πάθος που είχε και η μπάντα.

Στο encore που ακολούθησε- κατόπιν παρότρυνσης του κόσμου- επέλεξαν δύο από τα παλιότερα κλασσικά τους tracks- τα "Seraphim & Cherubim" και "He Films the Clouds Pt. 2". Ειδικά στο τελευταίο, ήταν εντυπωσιακή και η συμμετοχή του κόσμου που μαζί με τα μέλη της μπάντας τραγουδούσε τους στίχους στο κλείσιμο του οπότε και μετά εγκατέλειψαν οριστικά τη σκηνή αφήνοντας και την τελευταία ικμάδα ενέργειας τους.

Σχετικά λιγομίλητοι αλλά απόλυτοι επαγγελματίες- δε μίλησε παρά μόνο ο John Helps ευχαριστώντας συνεχώς το κοινό και ρωτώντας το αν περνάει καλά- οι Μaybeshewill μαζί με τους 65 days of static ήταν τελικά ό,τι καλύτερο είδαμε φέτος σε ορχηστρική post- rock. Η ανυπομονησία μου και ο ενθουσιασμός μου με την αναγγελία της ζωντανής εμφάνισής του στη χώρα μας πριν κάποιους μήνες τελικά δικαιώθηκε και το ίδιο ισχύει και για το κοινό της Θεσσαλονίκης που με την αθρώα προσέλευση του (δεδομένου και των δύσκολων οικονομικών συγκυριών....) απέδειξε ότι τελικά έχει δημιουργηθεί ένας σημαντικός πυρήνας οπαδών της post-rock που εγγυάται παρόμοια gigs και στο εγγύς μέλλον!!!

Για ακόμη μία φορά, θα ήθελα να ευχαριστήσω τον καλό φίλο Άκη Καλλόπουλο για το άψογο φωτογραφικό υλικό που ευγενικά μας παραχώρησε.

Setlist

1. Opening
2. Take This to Heart
3. Co-Conspirators
4. The Paris Hilton Sex Tape
5. This Time Last Year
6. In Another Life, When We Are Both Cats
7. Critical Distance
8. I'm in Awe, Amadeus!
9. Accolades
10. Red Paper Lanterns
11. To the Skies From a Hillside
12. Not for Want of Trying

Encore:

13. Seraphim & Cherubim
14. He Films the Clouds Pt. 2

Dead Can Dance @ live at Thessaloniki 'Earth theater' 21.09.2012 (review)

Αναμφισβήτητα ένα από τα μεγαλύτερα συναυλιακά γεγονότα της χρονιάς που διανύουμε ήταν η έλευση των Αυστραλών Dead Can Dance σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη και παρά την ακριβή (για άλλη μια φορά) τιμή του εισητηρίου, η προσελέυση του κόσμου ήταν αρκετά μεγάλη. Ο κακός καιρός και η κρίση δεν εμπόδισαν τον κόσμο να έρθει και παρά το πολύ κρύο γέμισαν (όχι ασφυκτικά) το Θέατρο Γης. 

Μπήκαμε μέσα γυρω στις 21.10' χάνοντας τον David Kuckhermann, με τους Dead Can Dance να είναι συνεπείς ως προς την ώρα έναξης και ήδη στις 21.30' βγήκαν στην σκηνή με το "Children of the sun" να ηχεί ήδη στ΄αυτιά μας. Πριν καλά-καλά ζεσταθούμε έρχεται και το "Rakim" και μας φτάχνει την διάθεση με την νύχτα να κυλάει όπως τα θέλαμε.. Στην συνέχεια παρουσίαζαν κομμάτια κυρίως από την τελευταία τους δουλειά "Anastasis" και κάπου στα μέσα ο Brendan Perry ξεσηκώνει τον κόσμο παίζοντας και Ελληνικό παλιό ρεμπέτικο  τραγούδι "σαν μαστουρωθείς" ο οποίος δεν περίμενε με τίποτα να ακούσει κάτι τέτοιο. Με την Lisa Gerrard να μας μαγεύει με την εκπληκτική φωνή της να μας αποχεραιτούν γύρω στις 23.25' αφού παίξανε συνολικά δύο ώρες με τρία encore, νομίζω ότι ικανοποίησαν και τον πιό απαιτητικό οπαδό τους. 

Το παράπονο μας πάντως είναι ότι δεν είχαν κομμάτια στο set list τους όπως το "Cantara" και το "Saltarelo" τα οποία θα θέλαμε να τα είχαμε ακούσει μιας και δεν επισκέπτονται και συχνά την χώρα μας....

Flogging Molly @ live at Block 33 Thessaloniki 28.08.2012

Φτάσαμε στο Block 33 περίπου στις 9.30' με κάποιες ελείψεις στην συνηθισμένη σύνθεση της γνωστής παρέας που δεν χάνουμε "με τίποτα" αυτά τα live και χασομερώντας  μέχρι να μπούμε οι Flogging Molly 10 η ώρα ήταν ήδη στην σκηνή. Σε ένα κατάμεστο Block 33, με ζέστη που σε κάνει να λυποθυμίσεις παρά που ο καιρός ήταν λίγο δροσερός, με τον κόσμο να μην του απασχολεί καθόλου αυτό. Το μόνο πράγμα που τον απασχολούσε είναι να χορέψει, να διασκεδάσει με τους  Flogging Molly να έχουν μεγάλη απήχηση στο κοινό της Θεσσαλονίκης, αφού σε κάθε τραγούδι στην κυριολεξία γινόταν χαμός. Το  Drunken Lullabies ήταν το πρώτο τραγούδι από τις επυτυχίες τους που όλο το κοινό κυριολεκτικά παραληρούσε και δεν είναι καθόλου υπερβολή.  

Mε τον τραγουδιστή της μπάντας Dave King να δίνει ρεσιτάλ στην οργάνωση της "εξέδρας" με ποδοσφαιρικά συνθήματα και τις συνεχές ευχαριστίες για τον κοινό της Θεσσαλονίκης, να μας εκμυστηρεύεται ότι του αρέσει η ρετσίνα και να μοιράζει μπύρες στο κοινό!  

Εκπληκτική στιγμή στο  Seven Deadly Sins τελευταίο τραγούδι του πρώτου μέρους του set list, αφού παιζόταν το κομμάτι, ένας-ένας αποχωρούσε και ο μόνος που έμεινε τελευταίος ήταν ο κιθαρίστας της μπάντας Nathen Maxwell παίζοντας ένα εκπληκτικό σόλο,  έπεσε μέσα στο κοινό, αφήνωντας πίσω του την κιθάρα να παίζει μόνη της τις παραμορφώσεις....

Στο μοναδικό encore που κάνανε η κατάσταση ήταν η ίδια, το κοινό τραγουδούσε και χόρευε παρά την κούραση και την ζέστη με την ώρα να έχει πάει ήδη 12 παρά 10 να μας χαιρετάνε με το  'Always Look on the Bright Side of Life' (Monty Python cover) και αποδεικνίωντας περίτρανα γιατί τους λατρεύουμε...

Πάντως προσωπικά μου άρεσε και το τραγούδι λιγάκι "εκτός κλίματος" A Prayer for Me in Silence  με την γλυκίτατη  και μοναδική γυναίκα της επταμελής μπάντας  Bridget Regan (βιολί,πνευστά) να συνοδεύει τον  Dave King στα φωνητικά. 

Bridget Regan για την οποία μου έμεινε μια απορία: Δεν "έσκασε" φορώντας συνέχεια δερμάτινο μπουφάν???

Setlist:

The Wrong Company

The Likes of You Again
Speed of Darkness
Revolution
Life in a Tenement Square
Whistles the Wind
Saints & Sinners
Drunken Lullabies
Requiem for a Dying Song
The Power's Out
The Son Never Shines (On Closed Doors)
A Prayer for Me in Silence
The Times They Are A-Changin'
(Bob Dylan cover)
Black Friday Rule
Oliver Boy (All of Our Boys)
Rebels of the Sacred Heart
Devil's Dance Floor
If I Ever Leave This World Alive
Seven Deadly Sins 

Encore:
The Worst Day Since Yesterday
Salty Dog
Float
Always Look on the Bright Side of Life

Moon Duo @ live at Eightball 17.05.2012

Στο διάβασμα της ανακοίνωσης της εμφάνισης τους στην πόλη μας και σε συνδυασμό με τα εγκωμιαστικά σχόλια που άκουσα από φίλους που τους είδαν στο περσινό Primavera, η γνωστή παρεά φίλων που δε χάνουμε συναυλία ήμασταν ήδη μέσα στο Eightball. Η είδηση από το Μάνο, καλό φίλο και frontman των Θεσσαλονικιών This is Nowhere ότι θα ανοίξουν τη συναυλία μας έκανε να είμαστε ακόμη πιο ζεστοί για το συγκεκριμένο gig.

Γύρω στις 11 παρά και ενώ είχε μαζευτεί ένα πλήθος περίπου 300 ατόμων (μεταξύ των οποίων και η Charlotte- μπασίστρια των Subways...), ανέβηκαν στη σκηνή οι This is Nowhere με ένα setlist διαφορετικό από αυτό που έπαιξαν στο Mark Lanegan για να μπορέσουν να δέσουν πιο αρμονικά με τους Moon Duo που ακολουθούσαν. Δεμένη μπάντα, με ένα κοινό που πλέον τους γνωρίζει και τους ακολουθεί πιστά απέδειξαν ότι μάλλον είναι ό,τι καλύτερο διαθέτει η πόλη στο είδος τους και πλέον οφείλουν να ανοίξουν τα φτερά τους και πέρα από τα όρια της και όχι μόνο.

Γύρω στις 12 παρά κάτι, το δίδυμο των Ripley Johnson και Sanae Yamada ανέβηκε πάνω στη σκηνή με σκοπό να μας σαγηνεύσει με τις kraut rock- ψυχεδελικές μελωδίες του. Έχοντας μόλις 3 χρόνια ζωή σα σχήμα (αλλά με μία μουσική ιστορία πίσω τους σε άλλα σχήματα) και με τις στούντιο ηχογραφήσεις να πλησιάζουν πολύ σα να τους ακούς live, περιμέναμε να δούμε αν θα αποδώσουν κάτι διαφορετικό. Η σκηνική τους παρουσία δε θα μπορούσε να είναι κάτι περισσότερο από τον Ripley Johnson να κλείνει τα μάτια του παίζοντας την κιθάρα του και τη Sanae Yamada να παίζει τα πλήκτρα της, λικνιζόμενη με τα πόδια σταθερά και κουνώντας το κεφάλι της δεξιά κι αριστερά με τα μαύρα μαλλιά της να πέφτουν μπροστά από το πρόσωπό της. Στο φόντο προβάλλονταν σε βίντεο απρόμαυροι σχηματισμοί κυρίως κυκλικοί και πάντα απροσδιόριστοι δένοντας αρμονικά με τη μουσική- τόσο παραστατικοί όμως έτσι ώστε κάποιες στιγμές να μη βλέπεις την μπάντα.

Το setlist που επέλεξαν είχε κάποιες ελλείψεις και ειδικά κάποια από τα tracks που προσωπικά θα ήθελα να ακούσω, όπως τα “Mazes”, “Scars” και “Seer” αλλά μας αποζημίωσαν με το πλέον αγαπημένο μου "In the Sun" που το εκτέλεσαν πολύ κοντά στο remix των Purling Hiss. Ευχάριστη έκπληξη, η διασκευή τους στο "Set it on fire" των Scientists που ήταν ίσως και το μόνο τραγούδι που το κοινό χτυπήθηκε κανονικά αλλά και το "Dead West" που προσωπικά το είχα ξεχάσει και μου το θύμισαν με τον καλύτερο τρόπο στη συναυλία. Σε όλα τα τραγούδια υπήρχε έντονη παραμόρφωση με το Ripley να ασχολειται έντονα με τη ιδιαίτερα μεγάλη πεταλιέρα του και "τραβώντας" τα στα όρια όσον αφορά τη διάρκεια τους.

Σε γενικές γραμμές, η εμφάνισή τους ήταν πολύ καλή (με ένα κοινό που δεν την τίμησε τελικά δεδομένου ότι ήρθαν μετά από μια σειρά πετυχημένων εμφανίσεων σε μεγάλα festivals...) αν και μετά από κάποιο σημείο έπιασα τον εαυτό μου να αναπολεί την πιο καθαρή στουντιακή έκδοση των τραγουδιών που παίξανε.

Για ακόμη μία φορά ένα μεγάλο ευχαριστώ στον Άκη Καλλόπουλο για τις υπέροχες φωτό που μας παραχώρησε. Δυστυχώς, για μία ακόμη φορά δεν μπόρεσα να εξασφαλίσω τη setlist μιας και δε μας την έδωσε ο ηχολήπτης που ήταν επί σκηνής μετά τη λήξη της συναυλίας (ας την έφτανα από κάτω και σιγά να μη το ρωτούσα αλλά τέλος πάντων....)

Τhe Fuzztones @ live Ξυλουργείο/Μύλος 12.05.2012

Τhe Fuzztones - Ξυλουργείο/Μύλος 12.05.2012

Η τετράδα φίλων που ήμασταν και προ διετίας στην εμφάνισή τους στο Block33 για μία ακόμη φορά είχε απαρτία και με την είσοδό μας στο πάντα ζεστό Ξυλουργείο του Μύλου είχε ήδη ξεκινήσει το δεύτερο support, οι THE NEXT SATURDAYS. Δεμένη μπάντα με κάποιες δικές τους συνθέσεις αλλά και με διασκευές μας ζέσταναν ειδικά με το "I wanna be your dog" με το οποίο κλείσανε την εμφάνισή τους. Δυστυχώς, χάσαμε τους πιτσιρικάδες CHINESE BASEMENT, που είχαμε την ευκαιρία να τους δούμε στους Soviet Soviet και αν μη τι άλλο έχουν μία νεανική τρέλα και κάτι να παρουσιάσουν. 

Γύρω στις 12 παρά, έκανε την εμφάνιση του ο Rudi Protrudi με την παρέα του! Μετά τα απρόοπτα που συνέβησαν στην τουρνέ τους στην Ισπανία με τον ντραμερ και τον κιθαρίστα για πλυση στομάχου (ο δεύτερος επέστρεψε άρον άρον στην Αμερική) και το Rudi να αναγκάζεται να πετάξει κλωτσηδόν τον μπασίστα επειδή, πολύ απλά, ο τελευταίος πούλησε το όργανο για να αγοράσει ναρκωτικά, η εμφάνιση τους πήρε μία παράταση 8 ημερών. Αυτές οι αλλαγές στο line-up τους- διαφορετικός μπασίστας και χωρίς τον κιθαρίστα τους- στο παρά πέντε των εμφανίσεων τους στη χώρα μας, έκανε το κοινό να είναι αρχικά διστακτικό στο τι θα έχει να αντιμετωπίσει. Δε χρειάστηκε παρά μόνο το πρώτο πεντέλεπτο για να αποδείξουν και πάλι ότι είναι η κορυφαία Garage-Punk μπάντα που μπορείς να δεις στις μέρες μας.

Με τη setlist τους να περιλαμβάνει τις μεγάλες επιτυχίες τους, με τον δυνατό και άγριο ήχο τους να ηλεκτρίζει την ατμόσφαιρα και με το ανατρεπτικό τους στιλ ξεφάντωσαν τόσο οι οι ίδιοι όσο και ο κόσμος. O Rudi ήταν αναγκασμένος να παίζει κιθάρα για δύο άτομα αλλά παρόλα αυτά ανταπεξήλθε και με το παραπάνω. Ασταμάτητο garage rock με μικρές παύσεις ανάμεσα στα κομμάτια για τα καυστικά σχόλια του Rudi μαζί με την επίθεση από τα keyboards της Loveland έκαναν τον κόσμο να παραληρεί και να τον αποθεώνει όλο και εντονότερα. 

Στο πρώτο μισάωρο ακούστηκαν από τα γνωστά τους μόνο το "In heat" και "Ward 81" αλλά με το που έπαιξαν το "Bad News Travel First" και ειδικά το ξέφρενο "Τhe Witch" των Sonics (με την κλασσική αναφορά του Rudi ότι αν δεν ήταν αυτοί δε θα ήξερε κανείς τους Sonics....), άρχισε το πάρτυ μπροστά στη σκηνή. Στο encore ήταν και η αποθέωση του κεφιού με τα "Cinderella", "Gotta Get Some" και κλασσικά το "Strychnine" να σηκώνουν το Ξυλουργείο κυριολεκτικά στον αέρα με το κοινό να φεύγει τελικά ευχαριστημένο, ιδρωμένο και χαμογελαστό. 

Η συναυλία έκλεισε με τον Rudi να αποχαιρετά τον κόσμο στέλνοντας το δικό του μήνυμα για την οικονομική κρίση, λέγοντας πως όλοι περνάμε δυσκολίες, γι’ αυτό και η καλύτερη συμβουλή είναι να μείνουμε ενωμένοι. Τελικά ο Rudi παραμένει ένα μικρό παιδί πράγμα που επιβεβαιώνεται σε κάθε ζωντανή εμφάνιση των Fuzztones αποδεικνύντας ταυτόχρονα ότι και το garage είναι ένα κίνημα που δεν θα γεράσει ποτέ. 

Απολογούμαι για τη μή ύπαρξη setlist γιατί δεν μπόρεσα αυτή την φορά να την πάρω εκεί που την είχαν- ήταν κολλημένη σε ένα ηχείο πάνω στη σκηνή...

Monovine @ live Thessaloniki The Resident's 06.05.2012

 

 Στο άκουσμα ότι θα έχει ένα τέτοιο live με ελεύθερη είσοδο ανήμερα των εκλογών, δεν υπήρχε δεύτερη σκέψη για το αν θα πήγαινα στο Resident's αντί να παρακολουθήσω τις αναλύσεις επί αναλύσεων των exit polls με όλους τους πολιτικούς να μιλάνε για θρίαμβο των παρατάξεων τους αλλά πάνω από όλα της δημοκρατίας.....

Με την άφιξη μου στο χώρο συνάντησα κάποιους καλούς "συναυλιακούς" φίλους στην είσοδο οπότε η μιας ώρας αναμονή για το ξεκίνημα του live κύλησε γρήγορα με μουσικές και όχι μόνο συζητήσεις σε ένα από τα εξωτερικά τραπεζάκια του μαγαζιού. Ο χώρος άρχισε να γεμίζει σιγά σιγά οπότε και εμείς κινήσαμε προς τα μέσα να απολαύσουμε το live.

Γύρω στις 11μισι, η τριμελής punk- grunge μπάντα από την Πάτρα ήταν επί σκηνής με το Στράτο (φωνή/κιθάρα), τον Φώντα (μπάσο) και το Σωτήρη (ντραμς) έτοιμους να μας σηκώσουν στον άερα. Το κοινό αρκετά νεανικό και φοιτητικό στην αρχή ήταν κάπως μουδιασμένο με το Στράτο να μας τη "λέει" κανονικά - (και καλά μας έκανε...) ότι κάνανε 600 χλμ από την Πάτρα και περίμενε κάτι πιο ζωντανό οπότε το κοινό άρχισε να ζωντανεύει σιγά σιγά ορμώμενο και από το πάθος της μπάντας.

Παρουσίασαν όλο σχεδόν το άλμπουμ τους "Cliche" μαζί με κάποιες νέες τους συνθέσεις εξαιρετικά ενδιαφέρουσες όπως πάντα. Πολύ καλή σκηνική παρουσία και επικοινωνία με το κοινό του Στράτου με τις στριγγλιες του πραγματικά να μας κάνουν να ψάχνουμε το μακαρίτη Curt Cobain, o Φώντας "ήρεμη" δύναμη στο μπάσο και ο Σωτήρης αν και ξεκίνησε κάπως χαλαρά μετά την πρώτη μπύρα πραγματικά έκανε τα drums να δεινοπαθήσουν. Στα παραλειπόμενα του live, η επαναλαμβανόμενη εισαγωγή του "Love Βuzz" των Nirvana με τον Φώντα να το ξεκινάει αλλά προς μεγάλη μας απαγοήτευση να αλλάζει στη συνέχεια τη μελωδία. Πανέμορφη η διασκευή του "Secret" της Madonna με το Στράτο μόνο του με την κιθάρα και το Σωτήρη να έχει φύγει προς εκεί που και ο βασιλιάς πάει μόνος του...

Θα ήθελα να ευχαριστήσω το Στράτο που μου έδωσε το setlist που παραθέτω παρακάτω- φωτογραφικό υλικό δεν υπάρχει μιας και λείπανε οι καλοί μου φίλοι φωτογράφοι από το live μιας και εγώ δε βγάζω ποτέ γιατί θέλω να απολαμβάνω την μπάντα...Αναμένουμε με αγωνία τη νέα τους δισκογραφική δουλειά όπως και να τους ξαναδούμε στην πόλη μας!!!

Setlist

Telescope
Don't make noise
Come out
Morphine
Away
Hush Now Hush
Universal Whores
Secret (Madonna's Cover)
Ood
The one
Devil Kiss Gods Lips
D-7
Jesus Son
Morning Song
Lucky Rabbit
She knows
Lazy