Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα .Electronic. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα .Electronic. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Σάββατο 17 Ιανουαρίου 2026
Πέμπτη 16 Μαρτίου 2023
Κυριακή 9 Ιουνίου 2013
Austra - 'Olympia' (2013)
.jpeg)
H Katie Stelmanis από το Toronto με τους Καναδούς Austra μας είχε εντυπωσιάσει προ διετίας με το ντεμπούτο άλμπουμ τους “Feel It Break”. Στη συνέχεια, η Katie Stelmanis δούλεψε σε διάφορα παράλληλα projects, συμμετέχοντας κυρίως στα φωνητικά αλλά και στην παραγωγή σε ονόματα όπως για παράδειγμα οι Herve.
Μετά από 2 χρόνια παγκόσμιας αναγνώρισης και περιοδειών με τους The xx και Grimes, οι Austra επιστρέφουν πλέον με το δεύτερο τους δισκογραφικό εγχείρημα που ακούει στο όνομα 'Olympia' και κυκλοφορεί στις 17 Ιουνίου από τη Domino παγκοσμίως και στις 18 του ίδιου μήνα μόνο για τις ΗΠΑ και τον Καναδά (από την Paper Bag). Η παραγωγή του έγινε σε συνεργασία με τον παραγωγό των Fucked Up Mike Haliechuk, με την παραγωγή στα φωνητικά από τον Damian Taylor, που ήταν και στο “Feel It Break” αλλά έχει δουλέψει και με τους Björk, the Killers και πολλούς άλλους.
Το άλμπουμ αυτό σύμφωνα και με το δελτίο τύπου αλλά και μετά από την πρώτη κιόλας ακρόαση είναι ένα εν δυνάμει χορευτικό άλμπουμ και είναι αρκετά πιο λυρικό αλλά και όχι τόσο προσωποπαγές μουσικά όπως το πρώτο τους. Οι στίχοι, που έχουν γραφεί από τη Stelmanis σε συνεργασία με τη Sari Lightman (που είναι στα φωνητικά), είναι αρκετά σκοτεινοί αλλά και στις συνθέσεις συμμετείχε όλη η μπάντα αν και η αρχική σύλληψη της μελωδίας ήταν και πάλι της Stelmanis.
Το πρώτο single 'Home' ήταν και αυτό που ήταν ο προάγγελος της κυκλοφορίας του άλμπουμ και στην ουσία μας προίδέασε για το διαφορετικό τρόπο σύνθεσης που συναντάμε σε όλα τα τραγούδια του. Ξεχωρίζουν αναμφίβολα το ατμοσφαιρικό 'What We Done?', τα pop 'Forgive Me' και 'Painful Like', το νωχελικό 'We Become' και το πιο χορευτικό 'Reconcile'. Οι Austra ωριμάζουν μουσικά και συνθετικά σε αυτό το άλμπουμ και αποδεικνύουν ότι η επιτυχία του 'Feel I break' μόνο τυχαία δεν ήταν...
Μετά από 2 χρόνια παγκόσμιας αναγνώρισης και περιοδειών με τους The xx και Grimes, οι Austra επιστρέφουν πλέον με το δεύτερο τους δισκογραφικό εγχείρημα που ακούει στο όνομα 'Olympia' και κυκλοφορεί στις 17 Ιουνίου από τη Domino παγκοσμίως και στις 18 του ίδιου μήνα μόνο για τις ΗΠΑ και τον Καναδά (από την Paper Bag). Η παραγωγή του έγινε σε συνεργασία με τον παραγωγό των Fucked Up Mike Haliechuk, με την παραγωγή στα φωνητικά από τον Damian Taylor, που ήταν και στο “Feel It Break” αλλά έχει δουλέψει και με τους Björk, the Killers και πολλούς άλλους.
Το άλμπουμ αυτό σύμφωνα και με το δελτίο τύπου αλλά και μετά από την πρώτη κιόλας ακρόαση είναι ένα εν δυνάμει χορευτικό άλμπουμ και είναι αρκετά πιο λυρικό αλλά και όχι τόσο προσωποπαγές μουσικά όπως το πρώτο τους. Οι στίχοι, που έχουν γραφεί από τη Stelmanis σε συνεργασία με τη Sari Lightman (που είναι στα φωνητικά), είναι αρκετά σκοτεινοί αλλά και στις συνθέσεις συμμετείχε όλη η μπάντα αν και η αρχική σύλληψη της μελωδίας ήταν και πάλι της Stelmanis.
Το πρώτο single 'Home' ήταν και αυτό που ήταν ο προάγγελος της κυκλοφορίας του άλμπουμ και στην ουσία μας προίδέασε για το διαφορετικό τρόπο σύνθεσης που συναντάμε σε όλα τα τραγούδια του. Ξεχωρίζουν αναμφίβολα το ατμοσφαιρικό 'What We Done?', τα pop 'Forgive Me' και 'Painful Like', το νωχελικό 'We Become' και το πιο χορευτικό 'Reconcile'. Οι Austra ωριμάζουν μουσικά και συνθετικά σε αυτό το άλμπουμ και αποδεικνύουν ότι η επιτυχία του 'Feel I break' μόνο τυχαία δεν ήταν...
Tracklist:
01 What We Done?
02 Forgive Me
03 Painful Like
04 Sleep
05 Home
06 Fire
07 I Don't Care (I'm a Man)
08 We Become
09 Reconcile
10 Annie (Oh muse, you)
11 You Changed My Life
12 Hurt Me Now
02 Forgive Me
03 Painful Like
04 Sleep
05 Home
06 Fire
07 I Don't Care (I'm a Man)
08 We Become
09 Reconcile
10 Annie (Oh muse, you)
11 You Changed My Life
12 Hurt Me Now
links:
Παρασκευή 22 Μαρτίου 2013
Woodkid – 'The Golden Age' (2013)
.jpeg)
Woodkid ονομάζεται το μουσικό project του Γάλλου music video σκηνοθέτη, σχεδιαστή αλλά και μουσικού Yoann Lemoine και μέχρι πρότινος είχε κυκλοφορήσει τα singles “Iron”, “Run Boy Run” και “I Love You“. Έχει συνεργαστεί στο παρελθόν ως παραγωγός των video clips με τις Lana del Rey και Rihanna αλλά υποψήφιος για βραβείο Grammy ήταν με το δικό “Run Boy Run”.
Γενικά, τη μουσική του δεν μπορείς να την πεις μουσική για trailers, αλλά πιο πολύ κινηματογραφική και ταυτόχρονα επική που θυμίζει λίγο Globus και Les Friction – ίσως για το λόγο αυτό και το “Iron” επιλέχτηκε στο διαφημιστικό trailer για το διάσημο video game, “Assassin’s Creed: Revelations” του 2011. Με τον τρόπο αυτό, οι Woodkid έγιναν αμέσως γνωστοί ως όνομα μέσω του διαδικτύου.
Το “The Golden Age” είναι το πολυαναμένομενο ντεμπούτο άλμπουμ του και κυκλοφόρησε στις 18 Μαρτίου από την Universal Music Group. Σε όλο το άλμπουμ, η κρίση της εφηβείας και οι προεκτάσεις της μαζί με τις νίκες και τις απώλειες της εκδηλώνονται σε ένα σκοτεινό αλλά παραμυθένιο μεταφορικά περιβάλλον. Η κάπως στενάχωρη αλλά ιδιαίτερα προικισμένη φωνή του Lemoine στέκεται επάξια και υποστηρίζει την πανδαισία της μεγαλειώδους ορχηστρικής του pop με τα εκπληκτικά έγχορδα και τα στομφώδη κρουστά. Τα τραγούδια έχουν ένα απίστευτο βάθος με τις αποχρώσεις του βιολιού και του πιάνου αλλά και όλων των κλασσικών οργάνων να αντανακλούν την φύση της μουσικής τους – απλές pop μελωδίες με κορυφώσεις σε κάθε ρεφρέν.
Το “Run Boy Run” είναι το τραγούδι που ξεχωρίζει αναμφίβολα και το “Conquest Of Spaces” έχει μια απίστευτη ισορροπία ανάμεσα σε μια μακάβρια pop μελωδία και τα arpeggios του Bliss των Muse. Το “Iron” και το “I love you”, επίσης, έχουν μία αδιαμφισβήτητη ποιότητα αλλά και όλα τα τραγούδια του άλμπουμ κρατάνε ψηλά τον πήχυ χωρίς να τα ανταγωνίζονται αλλά αντιθέτως, είναι με τέτοιο τρόπο χωροθετημένα που το ένα μάλλον συμπληρώνει το επόμενο.
Καταλήγοντας, το The Golden Age' πραγματικά τείνει να αποδειχτεί “χρυσό” - ίσως βέβαια ασημένιο προς το παρόν αλλά με απίστευτη δυναμική για το μέλλον. Τα τραγούδια του έχουν ένα εκπληκτικό συνδυασμό συναισθηματικής έντασης και στοχευμένης σύνθεσης, που οι Woodkid το επιτυγχάνουν σε απίστευτο βαθμό.
Γενικά, τη μουσική του δεν μπορείς να την πεις μουσική για trailers, αλλά πιο πολύ κινηματογραφική και ταυτόχρονα επική που θυμίζει λίγο Globus και Les Friction – ίσως για το λόγο αυτό και το “Iron” επιλέχτηκε στο διαφημιστικό trailer για το διάσημο video game, “Assassin’s Creed: Revelations” του 2011. Με τον τρόπο αυτό, οι Woodkid έγιναν αμέσως γνωστοί ως όνομα μέσω του διαδικτύου.
Το “The Golden Age” είναι το πολυαναμένομενο ντεμπούτο άλμπουμ του και κυκλοφόρησε στις 18 Μαρτίου από την Universal Music Group. Σε όλο το άλμπουμ, η κρίση της εφηβείας και οι προεκτάσεις της μαζί με τις νίκες και τις απώλειες της εκδηλώνονται σε ένα σκοτεινό αλλά παραμυθένιο μεταφορικά περιβάλλον. Η κάπως στενάχωρη αλλά ιδιαίτερα προικισμένη φωνή του Lemoine στέκεται επάξια και υποστηρίζει την πανδαισία της μεγαλειώδους ορχηστρικής του pop με τα εκπληκτικά έγχορδα και τα στομφώδη κρουστά. Τα τραγούδια έχουν ένα απίστευτο βάθος με τις αποχρώσεις του βιολιού και του πιάνου αλλά και όλων των κλασσικών οργάνων να αντανακλούν την φύση της μουσικής τους – απλές pop μελωδίες με κορυφώσεις σε κάθε ρεφρέν.
Το “Run Boy Run” είναι το τραγούδι που ξεχωρίζει αναμφίβολα και το “Conquest Of Spaces” έχει μια απίστευτη ισορροπία ανάμεσα σε μια μακάβρια pop μελωδία και τα arpeggios του Bliss των Muse. Το “Iron” και το “I love you”, επίσης, έχουν μία αδιαμφισβήτητη ποιότητα αλλά και όλα τα τραγούδια του άλμπουμ κρατάνε ψηλά τον πήχυ χωρίς να τα ανταγωνίζονται αλλά αντιθέτως, είναι με τέτοιο τρόπο χωροθετημένα που το ένα μάλλον συμπληρώνει το επόμενο.
Καταλήγοντας, το The Golden Age' πραγματικά τείνει να αποδειχτεί “χρυσό” - ίσως βέβαια ασημένιο προς το παρόν αλλά με απίστευτη δυναμική για το μέλλον. Τα τραγούδια του έχουν ένα εκπληκτικό συνδυασμό συναισθηματικής έντασης και στοχευμένης σύνθεσης, που οι Woodkid το επιτυγχάνουν σε απίστευτο βαθμό.
Track List:
1. The Golden Age
2. Run Boy Run
3. The Great Escape
4. Boat Song
5. I Love You
6. The Shore
7. Ghost Lights
8. Shadows
9. Stabat Mater
10. Conquest Of Spaces
11. Falling
12. Where I Live
13. Iron
14. The Other Side
1. The Golden Age
2. Run Boy Run
3. The Great Escape
4. Boat Song
5. I Love You
6. The Shore
7. Ghost Lights
8. Shadows
9. Stabat Mater
10. Conquest Of Spaces
11. Falling
12. Where I Live
13. Iron
14. The Other Side
links:
Πέμπτη 28 Φεβρουαρίου 2013
Atoms for Peace – 'Amok' (2013)
Οι Atoms for Peace σχηματίστηκαν το 2009 με σκοπό να ερμηνεύουν τα τραγούδια από το προσωπικό άλμπουμ του Thom Yorke του 2006 “The Eraser”. Με το τέλος της περιοδείας του 2010, η μπάντα κλείστηκε για ένα τριήμερο σε ένα στούντιο στο Los Angeles και ηχογράφησε κάποια τραγούδια, τα οποία ο Yorke με τον παραγωγό Nigel Godrich μετά από δύο χρόνια τα ταξινόμησαν και τα συμπεριέλαβαν στο ντεμπούτο άλμπουμ για τους Atoms for Peace.
Το “Amok” (όπως ονόμασαν το άλμπουμ τους) τελικά κυκλοφόρησε στις 25 Φεβρουαρίου από την XL Recordings αφού προηγήθηκε η κυκλοφορία του πρώτου single, "Default", στις 10 Σεπτεμβρίου του 2012. Εκτός του Thom Yorke (φωνητικά, κιθάρες, πλήκτρα και προγραμματισμός), συμμετέχουν επίσης ο μπασίστας των Red Hot Chili Peppers Flea, ο Joey Waronker των Beck και R.E.M. (drums) όπως και ο Mauro Refosco (λοιπά κρουστά).
Το άλμπουμ γενικά παραπέμπει στην τελευταία πιο ηλεκτρονική περίοδο των Radiohead αλλά μέσα από το πρίσμα κάποιων εξαιρετικών και προικισμένων τεχνικών ήχου που προσπαθεί ο ένας να ξεπεράσει τον άλλο συμβάλλοντας σε ένα υπέροχο μουσικό αποτέλεσμα. Το ‘Judge, Jury And Executioner’ σου θυμίζει τη σπιρτάδα του ‘Lotus Flower’ (μπορεί να έχει και περισσότερη...) ενώ το ‘Default’ είναι εφάμιλλο του εκπληκτικού ‘Harrowdown Hill’ από το ‘The Eraser’. Σε κάθε τραγούδι, ο καθένας από τους συμμετέχοντες μουσικούς αφήνει το στίγμα του: στο ‘Dropped’ ο Refosco με τα afrobeat κρουστά του, στο ‘Reverse Running’ το μπάσο του Flea κάνει μπαμ από χιλιόμετρα ενώ ο Waronker κρατάει δεμένα όλα αυτά τα στοιχεία με μια πρωτόγνωρη αυτοπεποίθηση.
Για τους παραδοσιακούς οπαδούς των Radiohead, το “Amok” μπορεί να θεωρηθεί και το άλμπουμ που θα προτιμούσαν να κυκλοφορήσουν αντί του “The King Of Limbs” μιας και είναι πιο λιτό αλλά και μοχθηρό, με την προσωπικότητα του Yorke να κυριαρχεί και πάλι- μιας και στους Radiohead πλέον συμμετέχει ισότιμα με τα υπόλοιπα μέλη στη σύνθεση αλλά και τη συγγραφή των στίχων...
Το “Amok” (όπως ονόμασαν το άλμπουμ τους) τελικά κυκλοφόρησε στις 25 Φεβρουαρίου από την XL Recordings αφού προηγήθηκε η κυκλοφορία του πρώτου single, "Default", στις 10 Σεπτεμβρίου του 2012. Εκτός του Thom Yorke (φωνητικά, κιθάρες, πλήκτρα και προγραμματισμός), συμμετέχουν επίσης ο μπασίστας των Red Hot Chili Peppers Flea, ο Joey Waronker των Beck και R.E.M. (drums) όπως και ο Mauro Refosco (λοιπά κρουστά).
Το άλμπουμ γενικά παραπέμπει στην τελευταία πιο ηλεκτρονική περίοδο των Radiohead αλλά μέσα από το πρίσμα κάποιων εξαιρετικών και προικισμένων τεχνικών ήχου που προσπαθεί ο ένας να ξεπεράσει τον άλλο συμβάλλοντας σε ένα υπέροχο μουσικό αποτέλεσμα. Το ‘Judge, Jury And Executioner’ σου θυμίζει τη σπιρτάδα του ‘Lotus Flower’ (μπορεί να έχει και περισσότερη...) ενώ το ‘Default’ είναι εφάμιλλο του εκπληκτικού ‘Harrowdown Hill’ από το ‘The Eraser’. Σε κάθε τραγούδι, ο καθένας από τους συμμετέχοντες μουσικούς αφήνει το στίγμα του: στο ‘Dropped’ ο Refosco με τα afrobeat κρουστά του, στο ‘Reverse Running’ το μπάσο του Flea κάνει μπαμ από χιλιόμετρα ενώ ο Waronker κρατάει δεμένα όλα αυτά τα στοιχεία με μια πρωτόγνωρη αυτοπεποίθηση.
Για τους παραδοσιακούς οπαδούς των Radiohead, το “Amok” μπορεί να θεωρηθεί και το άλμπουμ που θα προτιμούσαν να κυκλοφορήσουν αντί του “The King Of Limbs” μιας και είναι πιο λιτό αλλά και μοχθηρό, με την προσωπικότητα του Yorke να κυριαρχεί και πάλι- μιας και στους Radiohead πλέον συμμετέχει ισότιμα με τα υπόλοιπα μέλη στη σύνθεση αλλά και τη συγγραφή των στίχων...
Tracklist:
1. Before Your Very Eyes
2. Default
3. Ingenue
4. Dropped
5. Unless
6. Stuck Together Pieces
7. Judge, Jury and Executioner
8. Reverse Running
9. Amok
links:
Κυριακή 3 Φεβρουαρίου 2013
Diorama - 'Even The Devil Doesn't Care' (2013)
Οι Diorama ξεκίνησαν το 1999 σαν προσωπικό project του Torben Wendt. Albums όπως τα 'The Art of Creating Confusing Spirits', 'Αmaroid', 'Α different life' και 'Cubed' καθιερώνουν τους Diorama στην συνείδηση του dark wave / electro κοινού και η στενή διαπροσωπική σχέση τους αλλά και η ηχητική ομοιότητα με τους diary of dreams τους κάνει τα αγαπημένα παιδιά των φανατικών οπαδών τους.
Σχεδόν τρία χρόνια έχουν περάσει από το τελευταίο άλμπουμ "Cubed”.
Το νέο album της πολύ αγαπητής και στην Ελλάδα electro/dark wave μπάντας από την Γερμανία έχει τίτλο "Even the Devil doesn't Care", περιέχει 12 κομμάτια και θα κυκλοφορήσει από την Accession Records. Είναι το 8ο στούντιο άλμπουμ μέχρι σήμερα. Για το artwork του συνεργάστηκαν με την Katharina Schellenberger, επιχειρώντας μέσω της τέχνης της να δημιουργήσουν μια οπτική πρόσβαση στην ατμόσφαιρα της μουσικής τους.
Αυτή τη φορά, oι Diorama κυκλοφόρησαν ένα πολύ μελαγχολικό και συναισθηματικό άλμπουμ. Είναι πολύ πιο προσγειωμένο και σε σύγκριση με τα προηγούμενα άλμπουμ τα περισσότερα κομμάτια που είναι για club έχουν περισσότερο ή λιγότερο μπει στην άκρη για να δώσουν χώρο σε ένα πολύπλοκο σύνολο mid-tempo τραγουδιών. Η μπάντα συνδυάζει στοιχεία του alternative rock όπως στο "When We Meet Again In Hell", αλλά με ένα έντονο συναισθηματικό ύφος που υπάρχει σε όλα τα τραγούδια. Το “The Scale” είναι ίσως το μόνο up-tempo κομμάτι, με δυνατό μπάσο και έντονα beats. Λείπει σίγουρα περισσότερο αυτό το είδος των τραγουδιών που έχουν κάνει τους Diorama να ξεχωρίσουν (βλέπε: “Ignite”, “Exit The Grey”, “Synthesize Me”, “HLA”, “Howland Road”).
Τραγούδια όπως το " The Long Way Home From The Party " και “My Justice For All” είναι δύο σημαντικά κομμάτια. Είναι βαθιά, συναισθηματικά και σε ένα πολύ έντονο και σκοτεινό περιβάλλον. Και όλα αυτά δένουν με την εκπληκτική φωνή του Torben Wendt.
Tracklist:
Σχεδόν τρία χρόνια έχουν περάσει από το τελευταίο άλμπουμ "Cubed”.
Το νέο album της πολύ αγαπητής και στην Ελλάδα electro/dark wave μπάντας από την Γερμανία έχει τίτλο "Even the Devil doesn't Care", περιέχει 12 κομμάτια και θα κυκλοφορήσει από την Accession Records. Είναι το 8ο στούντιο άλμπουμ μέχρι σήμερα. Για το artwork του συνεργάστηκαν με την Katharina Schellenberger, επιχειρώντας μέσω της τέχνης της να δημιουργήσουν μια οπτική πρόσβαση στην ατμόσφαιρα της μουσικής τους.
Αυτή τη φορά, oι Diorama κυκλοφόρησαν ένα πολύ μελαγχολικό και συναισθηματικό άλμπουμ. Είναι πολύ πιο προσγειωμένο και σε σύγκριση με τα προηγούμενα άλμπουμ τα περισσότερα κομμάτια που είναι για club έχουν περισσότερο ή λιγότερο μπει στην άκρη για να δώσουν χώρο σε ένα πολύπλοκο σύνολο mid-tempo τραγουδιών. Η μπάντα συνδυάζει στοιχεία του alternative rock όπως στο "When We Meet Again In Hell", αλλά με ένα έντονο συναισθηματικό ύφος που υπάρχει σε όλα τα τραγούδια. Το “The Scale” είναι ίσως το μόνο up-tempo κομμάτι, με δυνατό μπάσο και έντονα beats. Λείπει σίγουρα περισσότερο αυτό το είδος των τραγουδιών που έχουν κάνει τους Diorama να ξεχωρίσουν (βλέπε: “Ignite”, “Exit The Grey”, “Synthesize Me”, “HLA”, “Howland Road”).
Τραγούδια όπως το " The Long Way Home From The Party " και “My Justice For All” είναι δύο σημαντικά κομμάτια. Είναι βαθιά, συναισθηματικά και σε ένα πολύ έντονο και σκοτεινό περιβάλλον. Και όλα αυτά δένουν με την εκπληκτική φωνή του Torben Wendt.
Tracklist:
01. Maison Du Tigre
02. Hope
03. The Scale
04. My Favourite Song
05. The Expatriate
06. Summit
07. Weiß und Anthrazit
08. When We Meet Again In Hell
09. The Long Way Home From The Party
10. Hellogoodbye
11. My Justice For All
12. Over
links:
Παρασκευή 18 Ιανουαρίου 2013
Agent Side Grinder - 'Hardware' (2012)
To Σουηδικό rocking electro σχήμα των Agent Side Grinder εμφανίστηκε στο μουσικό στερέωμα το 2008 με το ομώνυμο τους άλμπουμ. Η μουσική τους ήταν ένα πρωτάκουστο κράμμα industrial, post-punk, old style EBM και electro διανθισμένο με τα ιδιόμορφα μπάσα φωνητικά του τραγουδιστή τους Kristoffer Grip. Στο δεύτερο τους LP “Irish Recording Tape”, η μπάντα εξέλιξε το μουσικό της στυλ ακόμη περισσότερο με πιο προσιτά τραγούδια αλλά και πάλι industrial ήχους, υπνωτικά synths, στοιχειωμένα φωνητικά και post-punk μπάσο.
Σε αντίθεση με τα δύο προηγούμενα LPs τους, στο τρίτο τους "Hardware" η μουσική τους έχει μια ξεκάθαρη προσέγγιση με το μπάσο και το drum machine να είναι στον άξονα της με τελικό αποτέλεσμα ένα LP που κινείται μεταξύ minimal/coldwave, post- punk και πρώιμου post-industrial αλλά και με κάποια έντονα στοιχεία pop λόγω των πολλών 80s synths.
Το άλμπουμ ανοίγει με το "Look Within", ένα εξαιρετικό δείγμα 80s minimal EBM με τα χαρακτηριστικά drums και μπάσο και την φωνή του Grip να φέρνει στο νου Dave Gahan. Τα "Sleeping Fury" και "Rip Me" έρχονται να προσθέσουν στη dark pop ευαισθησία μία ξεκάθαρη συνθετική δομή. Στο πρώτο single, "Wolf Hour", η σκοτεινή φωνή του Grip αλληλοσυμπληρώνεται με την φωνή του Σουηδού indie ήρωα Henric de la Cour σε ένα πιο pop τραγούδι που δείχνει να τους ταιριάζει τέλεια.
Το "Mag 7" είναι ένα σχεδόν trance κομμάτι με κανονικό beat και αιθέρια ηχητικά αλλά και αρκετή ψυχεδέλεια ενώ το "Pyre" σε πάει πίσω στα προηγούμενα LPs τους με παραπομπές στους Einsturzende Neubaten (με τους SKRIET, δύο Σουηδούς μουσικούς φίλους της μπάντας να παίζουν κιθάρες και κρουστά). Το "Βring It Back" είναι υπνωτικό με επαναλαμβανόμενη μουσική και στίχους και, τέλος, το "Stranger Stranger" κλείνει το άλμπουμ με ένα μπάσο αλά Peter Hook και synths αλά Kratfwerk.
Εν συντομία, το άλμπουμ αυτό σηματοδοτεί μια νέα εποχή για τους ASG με λιγότερο θόρυβο αλλά πιο ώριμες και εμπνευσμένες συνθέσεις. Αν και στο επίσημο site τους αναφέρουν ότι πρόκειται για μια συνάντηση με τις παλιές αυθεντίες του είδους όπως οι Kraftwerk και Depeche Mode, οι ASG απλά προσεγγίζουν κάποιες από τις επιρροές τους χωρίς να τις αντιγράφουν.
Σε αντίθεση με τα δύο προηγούμενα LPs τους, στο τρίτο τους "Hardware" η μουσική τους έχει μια ξεκάθαρη προσέγγιση με το μπάσο και το drum machine να είναι στον άξονα της με τελικό αποτέλεσμα ένα LP που κινείται μεταξύ minimal/coldwave, post- punk και πρώιμου post-industrial αλλά και με κάποια έντονα στοιχεία pop λόγω των πολλών 80s synths.
Το άλμπουμ ανοίγει με το "Look Within", ένα εξαιρετικό δείγμα 80s minimal EBM με τα χαρακτηριστικά drums και μπάσο και την φωνή του Grip να φέρνει στο νου Dave Gahan. Τα "Sleeping Fury" και "Rip Me" έρχονται να προσθέσουν στη dark pop ευαισθησία μία ξεκάθαρη συνθετική δομή. Στο πρώτο single, "Wolf Hour", η σκοτεινή φωνή του Grip αλληλοσυμπληρώνεται με την φωνή του Σουηδού indie ήρωα Henric de la Cour σε ένα πιο pop τραγούδι που δείχνει να τους ταιριάζει τέλεια.
Το "Mag 7" είναι ένα σχεδόν trance κομμάτι με κανονικό beat και αιθέρια ηχητικά αλλά και αρκετή ψυχεδέλεια ενώ το "Pyre" σε πάει πίσω στα προηγούμενα LPs τους με παραπομπές στους Einsturzende Neubaten (με τους SKRIET, δύο Σουηδούς μουσικούς φίλους της μπάντας να παίζουν κιθάρες και κρουστά). Το "Βring It Back" είναι υπνωτικό με επαναλαμβανόμενη μουσική και στίχους και, τέλος, το "Stranger Stranger" κλείνει το άλμπουμ με ένα μπάσο αλά Peter Hook και synths αλά Kratfwerk.
Εν συντομία, το άλμπουμ αυτό σηματοδοτεί μια νέα εποχή για τους ASG με λιγότερο θόρυβο αλλά πιο ώριμες και εμπνευσμένες συνθέσεις. Αν και στο επίσημο site τους αναφέρουν ότι πρόκειται για μια συνάντηση με τις παλιές αυθεντίες του είδους όπως οι Kraftwerk και Depeche Mode, οι ASG απλά προσεγγίζουν κάποιες από τις επιρροές τους χωρίς να τις αντιγράφουν.
Tracklist:
1. Look Within
2. Sleeping Fury
3. Rip Me
4. Wolf Hour
5. Mag 7
6. Pyre
7. Bring It Back
8. Stranger Stranger
2. Sleeping Fury
3. Rip Me
4. Wolf Hour
5. Mag 7
6. Pyre
7. Bring It Back
8. Stranger Stranger
links:
http://www.myspace.com/agentsidegrinder
http://www.agentsidegrinder.com
http://www.enfant-terrible.nll
http://www.facebook.com/pages/Agent-Side-Grinder/372110490588
http://www.agentsidegrinder.com
http://www.enfant-terrible.nll
http://www.facebook.com/pages/Agent-Side-Grinder/372110490588
Παρασκευή 4 Ιανουαρίου 2013
El Perro Del Mar – 'Pale Fire' (2012)
Η Σουηδή μουσικός Sarah Assbring από το 2005 που εμφανίστηκε στα δισκογραφικά δρώμενα υπογράφει υπό το όνομα El Perro del Mar τις κυκλοφορίες της, οι οποίες μαζί με τον φετινό δίσκο ‘Pale Fire’ ανήλθαν στις πέντε. Η pop φόρμες είναι ο βασικός προσανατολισμός του ήχου της υπό ένα ηλεκτρονικό πρίσμα και με επιρροές που έρχονται από καλλιτέχνες όπως ο Brian Wilson και ο Burt Bucharach. Το αξιοσημείωτο είναι ότι όλες οι δουλείες που έχει παρουσιάσει έως τώρα στέκουν σε υψηλό δημιουργικό επίπεδο και δύσκολα μπορεί να χαρακτηριστεί έστω και μια μερίδα τραγουδιών της ως μέτρια.
Οι ηλεκτρονικές αναζητήσεις της Assbring που με τον καιρό γίνανε όλο και πιο επίμονες λαμβάνουν συνέχεια και στις 10 συνθέσεις του ‘Pale Fire’ όπου στρέφει τα νώτα της προς την dub, την house και την σκηνή της disco. Ασφαλώς στην ουσία και τον σκελετό των κομματιών παραμένει αδιάσπαστη η pop αισθητική. Το πιο αξιοσημείωτο στοιχείο της συγκεκριμένης κυκλοφορίας πάντως είναι ότι η μουσικός για πρώτη φορά εμφανίζεται με σκοτεινές διαθέσεις καθώς ο δίσκος διαπνέεται από έντονες ριπές μελαγχολίας, γεγονός που συνενώνει, κατά τρόπο, και τις ετερόκλητες αναφορές προς όλα σχεδόν τα πεδία της ηλεκτρονικής μουσικής. Εν κατακλείδι μάλλον πρόκειται για τον πιο «δύσκολο» δίσκο της Assbring χωρίς αυτό να σημαίνει ότι είναι και η πιο εμβριθής ή η καλύτερη δουλειά τους, αν και για μερίδα των ακροατών της ίσως να αποδειχτεί τελικά ότι είναι…
Οι ηλεκτρονικές αναζητήσεις της Assbring που με τον καιρό γίνανε όλο και πιο επίμονες λαμβάνουν συνέχεια και στις 10 συνθέσεις του ‘Pale Fire’ όπου στρέφει τα νώτα της προς την dub, την house και την σκηνή της disco. Ασφαλώς στην ουσία και τον σκελετό των κομματιών παραμένει αδιάσπαστη η pop αισθητική. Το πιο αξιοσημείωτο στοιχείο της συγκεκριμένης κυκλοφορίας πάντως είναι ότι η μουσικός για πρώτη φορά εμφανίζεται με σκοτεινές διαθέσεις καθώς ο δίσκος διαπνέεται από έντονες ριπές μελαγχολίας, γεγονός που συνενώνει, κατά τρόπο, και τις ετερόκλητες αναφορές προς όλα σχεδόν τα πεδία της ηλεκτρονικής μουσικής. Εν κατακλείδι μάλλον πρόκειται για τον πιο «δύσκολο» δίσκο της Assbring χωρίς αυτό να σημαίνει ότι είναι και η πιο εμβριθής ή η καλύτερη δουλειά τους, αν και για μερίδα των ακροατών της ίσως να αποδειχτεί τελικά ότι είναι…
πηγή: http://www.maxitisartas.gr/
Tracklist:
1. Pale Fire
2. Hold Off The Dawn
3. Home Is To Feel Like That
4. I Carry The Fire
5. Love Confusion
6. Walk On By
7. Love In Vain
8. To The Beat Of A Dying World
9. I Was A Boy
10. Dark Night
οfficial site:
http://www.elperrodelmar.com/
Τρίτη 20 Νοεμβρίου 2012
The Irrepressibles - "Nude (Of Naked Design)" (2012)
Οι The Irrepressibles είναι μία δεκαμελής ορχηστρική μπάντα που σχηματίστηκε από το συνθέτη και μουσικό Jamie McDermott. Έχουν κυκλοφορήσει ήδη το ντεμπούτο άλμπουμ τους "Mirror Mirror" πριν 2 χρόνια (με το 'In This Shirt' να γνωρίζει καθολική αποδοχή...) και παλιότερα ένα CD/DVD πακέτο με τίτλο "From The Circus to the Sea". Σα συγκροτημα, έχουν επηρρεαστεί από David Bowie, Kate Bush και Antony & The Johnsons.
Αυτό πλεόν είναι το δεύτερο studio άλμπουμ τους και σηματοδοτεί μία πράξη ηρωισμού σε ένα σχετικά δειλό κόσμο. Το "Nude" είναι πολύ πιο προσεγγίσμο και απολαυστικό ειδικά σε κομμάτια όπως το 'Tears', εκεί που τα synths και τα drum machines εναλλάσσονται με βιολί και κρουστά σε ένα χορευτικό hit που έλειπε από το "Mirror Mirror". Τα τραγούδια που προσεγγίζουν πραγματικά τον ήχο του πρώτου τους άλμπουμ είναι τα 'Arrow' και 'Two Men In Love', με την αναπόφευκτη σύγκριση τους με τους Antony & The Johnsons αλλά και μια πρόοδο στο βάθος και την έκταση του ήχου τους.
Κάπου ανάμεσα στο υπέροχο εναρκτήριο 'Arrow' και στο τελευταίο "Two Men in Love", ο McDermott ανακηρύσσει την ομοφυλοφιλία σα μία ηρωική, ρομαντική και λυτρωτική απόπειρα. Το 'To Be' έχει μια μουσική που σε καθηλώνει, κάτι που το ένοιωθες και στο ντεμπούτο τους αλλά σου αφήνει την αίσθηση ότι το πήγαν και λίγο παραπέρα σαν μπάντα. Ο τίτλος του άλμπου σε απατά τελικά: συναισθηματικά μπορεί να φαίνεται κενό αλλά το "Nude" έχει τελικά ένα αψεγάδιαστο "μουσικό" περιτύλιγμα.
Το μόνο πρόβλημα με το άλμπουμ είναι η κάπως αλλοπρόσαλλη δομή του που δεν αφήνει χώρο να φανούν τα highlights του μιας και από τα 10 τραγούδια δύο μπορείς να αποκαλέσεις ιντερλούδια και ένα πρελούδιο και κατ' όνομα (το "Tears"). Με λίγα λόγια, το "Nude" αν και θα μπορούσε να χαρακτηριστεί σαν ένα από τα καλύτερα άλμπουμς της χρονιάς, κάπου αδικεί τον εαυτό του λόγω της συντομίας του.
Αυτό πλεόν είναι το δεύτερο studio άλμπουμ τους και σηματοδοτεί μία πράξη ηρωισμού σε ένα σχετικά δειλό κόσμο. Το "Nude" είναι πολύ πιο προσεγγίσμο και απολαυστικό ειδικά σε κομμάτια όπως το 'Tears', εκεί που τα synths και τα drum machines εναλλάσσονται με βιολί και κρουστά σε ένα χορευτικό hit που έλειπε από το "Mirror Mirror". Τα τραγούδια που προσεγγίζουν πραγματικά τον ήχο του πρώτου τους άλμπουμ είναι τα 'Arrow' και 'Two Men In Love', με την αναπόφευκτη σύγκριση τους με τους Antony & The Johnsons αλλά και μια πρόοδο στο βάθος και την έκταση του ήχου τους.
Κάπου ανάμεσα στο υπέροχο εναρκτήριο 'Arrow' και στο τελευταίο "Two Men in Love", ο McDermott ανακηρύσσει την ομοφυλοφιλία σα μία ηρωική, ρομαντική και λυτρωτική απόπειρα. Το 'To Be' έχει μια μουσική που σε καθηλώνει, κάτι που το ένοιωθες και στο ντεμπούτο τους αλλά σου αφήνει την αίσθηση ότι το πήγαν και λίγο παραπέρα σαν μπάντα. Ο τίτλος του άλμπου σε απατά τελικά: συναισθηματικά μπορεί να φαίνεται κενό αλλά το "Nude" έχει τελικά ένα αψεγάδιαστο "μουσικό" περιτύλιγμα.
Το μόνο πρόβλημα με το άλμπουμ είναι η κάπως αλλοπρόσαλλη δομή του που δεν αφήνει χώρο να φανούν τα highlights του μιας και από τα 10 τραγούδια δύο μπορείς να αποκαλέσεις ιντερλούδια και ένα πρελούδιο και κατ' όνομα (το "Tears"). Με λίγα λόγια, το "Nude" αν και θα μπορούσε να χαρακτηριστεί σαν ένα από τα καλύτερα άλμπουμς της χρονιάς, κάπου αδικεί τον εαυτό του λόγω της συντομίας του.
tracklist:
1. Time Passing
2. Arrow
3. New World
4. Tears (Prelude)
5. To Be
6. The Opening
7. Pale Sweet Healing
8. Tears
9. Ship
10. Two Men In Love
2. Arrow
3. New World
4. Tears (Prelude)
5. To Be
6. The Opening
7. Pale Sweet Healing
8. Tears
9. Ship
10. Two Men In Love
links:
Δευτέρα 12 Νοεμβρίου 2012
Crystal Castles - 'III' (2012)
.jpeg)
Οι Crystal Castles είναι μία καναδέζικη electronic experimental μπάντα που σχηματίστηκε το 2004 στο Toronto από τον παραγωγό Ethan Kath και την τραγουδίστρια Alice Glass. Αφού κυκλοφόρησαν πολλά περιορισμένης κυκλοφορίας EPs μεταξύ 2006 και 2007, ακολούθησε το ντεμπούτο άλμπουμ τους το 2008, με singles τα"Alice Practice", "Crimewave", "Air War", "Courtship Dating" και "Vanished". Το 2011, κυκλοφόρησαν το δεύτερο "II" που έτυχε καθολικής αναγνώρισης ειδικά με τη συμμετοχή του Robert Smith στο πετυχημένο single "Not In Love".
Το τρίτο τους άλμπουμ "ΙΙΙ" κυκλοφορεί στις 12 Νοεμβρίου με δύο singles να έχουν ήδη προηγηθεί- πιο συγκεκριμένα τα "Plague" και "Wrath of God". Σε σχέση με τα δύο προηγούμενα, δεν κυριαρχούν τα keyboards, αλλά νέοι παραλλαγές ήχων και ακουσμάτων με μία έντονη αίσθηση μιζέριας. Κατά τα άλλα, ο ήχος παραμένει θορυβώδης, οι τίτλοι των τραγουδιών πάντα φέρνουν δυσάρεστους συνειρμούς, οι στίχοι δυσδιάκριτοι με την Alice Glass να "τσιρίζει" σε πολλούς από αυτούς.
Το ‘Kerosene’ καταφέρνει να είναι τόσο χορευτικό όσο και στοιχειωμένο ενώ το ‘Affection’ ακούγεται πιο οικείο και θυμίζει αρκετά από τα τραγούδια του "II". Το ‘Transgender’ έχει μια ιερότητα σα να ηχογραφήθηκε στο εσωτερικό κάποιας εκκλησίας ενώ το ‘Wrath of God’ είναι το τραγούδι που είναι πιο κοντά στη νέα τους προσέγγιση- ειδικά προς το τέλος του. Το 'Sad Eyes' εξελλίσσεται σε ένα πένθιμο μοιρολόι με στίχους όπως οι εξής: "My sad eyes, you can't disguise." Κορυφαία στιγμή του άλμπουμ το κλείσιμο του με το "Child I Will Hurt You", ένα πανέμορφο αλλά και ανυπόφορα θλιμμένο νανούρισμα.
Κάθε στιγμή του "III" είναι για τον ακροατή του ένα "ακουστικό" κρύο ντους επιβεβαιώνοντας οτι το ντουέτο από το Τορόντο είναι κάθε άλλο παρά προβλέψιμο συνθετικά...
Το τρίτο τους άλμπουμ "ΙΙΙ" κυκλοφορεί στις 12 Νοεμβρίου με δύο singles να έχουν ήδη προηγηθεί- πιο συγκεκριμένα τα "Plague" και "Wrath of God". Σε σχέση με τα δύο προηγούμενα, δεν κυριαρχούν τα keyboards, αλλά νέοι παραλλαγές ήχων και ακουσμάτων με μία έντονη αίσθηση μιζέριας. Κατά τα άλλα, ο ήχος παραμένει θορυβώδης, οι τίτλοι των τραγουδιών πάντα φέρνουν δυσάρεστους συνειρμούς, οι στίχοι δυσδιάκριτοι με την Alice Glass να "τσιρίζει" σε πολλούς από αυτούς.
Το ‘Kerosene’ καταφέρνει να είναι τόσο χορευτικό όσο και στοιχειωμένο ενώ το ‘Affection’ ακούγεται πιο οικείο και θυμίζει αρκετά από τα τραγούδια του "II". Το ‘Transgender’ έχει μια ιερότητα σα να ηχογραφήθηκε στο εσωτερικό κάποιας εκκλησίας ενώ το ‘Wrath of God’ είναι το τραγούδι που είναι πιο κοντά στη νέα τους προσέγγιση- ειδικά προς το τέλος του. Το 'Sad Eyes' εξελλίσσεται σε ένα πένθιμο μοιρολόι με στίχους όπως οι εξής: "My sad eyes, you can't disguise." Κορυφαία στιγμή του άλμπουμ το κλείσιμο του με το "Child I Will Hurt You", ένα πανέμορφο αλλά και ανυπόφορα θλιμμένο νανούρισμα.
Κάθε στιγμή του "III" είναι για τον ακροατή του ένα "ακουστικό" κρύο ντους επιβεβαιώνοντας οτι το ντουέτο από το Τορόντο είναι κάθε άλλο παρά προβλέψιμο συνθετικά...
Tracklist:
01 Plague
02 Kerosene
03 Wrath of God
04 Affection
05 Pale Flesh
06 Sad Eyes
07 Insulin
08 Transgender
09 Violent Youth
10 Telepath
11 Mercenary
12 Child I Will Hurt You
01 Plague
02 Kerosene
03 Wrath of God
04 Affection
05 Pale Flesh
06 Sad Eyes
07 Insulin
08 Transgender
09 Violent Youth
10 Telepath
11 Mercenary
12 Child I Will Hurt You
Τετάρτη 24 Οκτωβρίου 2012
Led Er Est - 'The Diver' (2012)
.jpg)
Οι Led Er Est προέκυψαν μέσα από κάποια sessions το 2007 με τα δύο βασικά τους μέλη Shawn O’Sullivan και Sam De La Rosa να χρησιμοποιούν μόνο μπάσο, κάποια υποτυπώδη drum machines και synths. Εμπνευσμένοι κυρίως από τη synth prog των 70s και τη lo-fi electronic και industrial των 80s, η πρώτη τους δισκογραφική απόπειρα έγινε με ένα track στη συλλογή της Wierd Records, "Analogue Electronic Music Vol II". Τον Ιανουάριο του 2008, κυκλοφόρησαν το πρώτο τους 7ιντσο και το Νοέμβριο του 2009 το πρώτο τους άλμπουμ, "Dust on Common", πάλι στη Wierd Records. Μεταγράφηκαν στη συνέχεια στην Captured Tracks με την οποία ηχογράφησαν ένα 7ιντσο και ενα EP.
Μάλλον αυτό αποτέλεσε και το διαβατήριο τους να υπογράψουν στο label της ανερχόμενης εναλλακτικής Sacred Bones και την κυκλοφορία από αυτή του νέου τους άλμπουμ "The Diver". Οι Led Er Est δε σπάνε τους δεσμούς τους με την cold wave αλλά προσπαθούν να μπουν και σε synth pop χωρικά ύδατα. Απόμακρες synth μελωδίες με φρενήρη drum machines και κιθαριστικά riffs κυριαρχούν σε συνδυασμό με νωχελικά φωνητικά θυμίζοντας μπάντες όπως οι Cabaret Voltaire, The Wake και DAF.
Γενικά, το άλμπουμ αμφιταλαντεύεται ανάμεσα σε δύο μουσικές τάσεις. Απο τη μία, με tracks όπως τα "The Diver" και "Agua Fuerte" με δραματική διάθεση και τον Kklovenhoof να ακούγεται σαν το Marc Almond στα καλύτερα του και τα ορχηστρικά "Bladiator" και "Sanetta" και από την άλλη τα απόλυτα ηλεκτρονικά με μια αισθητική 80s "Kaiyo Maru" και "Divided Parallel". Η punk άποψη των "Animal Smear" και "La Lluvia y Memoria" είναι μάλλον παράταιρη με τους γενικά ήσυχους και κάπως μονότονους τόνους του υπόλοιπου άλμπουμ.
Θα υπάρχει πάντα ένα κοινό με μία μανία ρετρό όσον αφορά την alternative σκηνή και αυτό σίγουρα το συγκινούν μπάντες όπως οι Led Er Est είτε για τη νοσταλγία που αποπνέουν. Χωρίς αμφιοβολία, οι μεγάλες μουσικές προκύπτουν πάντα από ένα κράμμα έμπνευσης και "κλοπής", μόνο που στη δική τους περίπτωση φαίνεται να επικρατεί ελαφρώς το δεύτερο...
Μάλλον αυτό αποτέλεσε και το διαβατήριο τους να υπογράψουν στο label της ανερχόμενης εναλλακτικής Sacred Bones και την κυκλοφορία από αυτή του νέου τους άλμπουμ "The Diver". Οι Led Er Est δε σπάνε τους δεσμούς τους με την cold wave αλλά προσπαθούν να μπουν και σε synth pop χωρικά ύδατα. Απόμακρες synth μελωδίες με φρενήρη drum machines και κιθαριστικά riffs κυριαρχούν σε συνδυασμό με νωχελικά φωνητικά θυμίζοντας μπάντες όπως οι Cabaret Voltaire, The Wake και DAF.
Γενικά, το άλμπουμ αμφιταλαντεύεται ανάμεσα σε δύο μουσικές τάσεις. Απο τη μία, με tracks όπως τα "The Diver" και "Agua Fuerte" με δραματική διάθεση και τον Kklovenhoof να ακούγεται σαν το Marc Almond στα καλύτερα του και τα ορχηστρικά "Bladiator" και "Sanetta" και από την άλλη τα απόλυτα ηλεκτρονικά με μια αισθητική 80s "Kaiyo Maru" και "Divided Parallel". Η punk άποψη των "Animal Smear" και "La Lluvia y Memoria" είναι μάλλον παράταιρη με τους γενικά ήσυχους και κάπως μονότονους τόνους του υπόλοιπου άλμπουμ.
Θα υπάρχει πάντα ένα κοινό με μία μανία ρετρό όσον αφορά την alternative σκηνή και αυτό σίγουρα το συγκινούν μπάντες όπως οι Led Er Est είτε για τη νοσταλγία που αποπνέουν. Χωρίς αμφιοβολία, οι μεγάλες μουσικές προκύπτουν πάντα από ένα κράμμα έμπνευσης και "κλοπής", μόνο που στη δική τους περίπτωση φαίνεται να επικρατεί ελαφρώς το δεύτερο...
Tracklist:
01 animal smear
02 housefire at zumi's
03 kaiyo maru
04 the diver
05 bladiator
06 agua fuerte
07 arab tide
08 divided parallel
09 iron the mandala
10 la lluvia y memoria
11 sanetta
02 housefire at zumi's
03 kaiyo maru
04 the diver
05 bladiator
06 agua fuerte
07 arab tide
08 divided parallel
09 iron the mandala
10 la lluvia y memoria
11 sanetta
links:
Κυριακή 22 Ιανουαρίου 2012
The Big Pink - "Future This" (2012)
Οι Big Pink είναι ένα βρεταννικό electro-rock ντουέτο που το αποτελούν οι πολυτάλαντοι Robbie Furze και Milo Cordell. Υπέγραψαν στην 4AD το 2009 και κέρδισαν αμέσως το βραβείο πρωτοεμφανιζόμενου καλλιτέχνη NME έχοντας κυκλοφορήσει πέντε singles για να ακολουθήσει το ντεμπούτο άλμπουμ τους "A Brief History of Love" το Σεπτέμβριο του 2009. Τα γιγαντιαία ορχηστρικά μέρη του, η πολύ καλή παραγωγή και ο δυνατός του ήχος του "A Brief History of Love" του έδωσαν πολύ χρόνο στα ραδιόφωνα.
Το επόμενο άλμπουμ τους είναι το "Future This" και τους βρίσκει να ανακυκλώνουν τις ίδιες ιδέες αλλά με έναν τρόπο φρέσκο και ανανεωτικό. Από τα πρώτα δευτερόλεπτα του "Stay Gold" σου έρχεται στο νου το επιτυχημένο hit του προηγούμενου άλμπουμ "Dominos" με τη μόνη διαφοροποίηση τους πιο συντηρητικούς στίχους. Ενώ είχαν παγιωθεί στη συνείδηση του κοινού σα μία μοναχική και βαθιά σκεπτόμενη μπάντα με τραγούδια όπως το "Jump Music" προσπαθούν να αποτινάξουν από πάνω τους αυτό το χαρακτηρισμό.
Oι Big Pink προσπαθούν να χτίσουν ένα μύθο βάζοντας αναφορές από το ντεμπούτο αλμπουμ τους σε νέα τραγούδια. Στο "Hit the Ground (Superman)" χρησιμοποιούν ένα μέρος από το "O Superman" της Laurie Anderson προσπαθώντας να ενισχύσουν τις δικές τους συνθέσεις. Το "1313" ακούγεται σαν ύμνος ενώ στίχοι που έχουν ακουστεί στο παρελθόν όπως οι "I wanna be adored", "yesterday's gone" και "doing it on my own" που περιεχονται στο πετυχημένο "Lose Your Mind" δείχνουν ότι η έμπνευση υστερεί κάπως. Ευχάριστη έκπληξη το τρυφερό "77" που κλείνει το άλμπουμ με τον Robbie Furze να είναι σα να απαγγέλει ποίηση με ένα απίστευτο συναισθηματισμό που αντιτίθεται στην κυνικότητα τους σαν μπάντα.
Γενικά, οι Big Pink είναι ένα ακόμη κλασσικό παράδειγμα μιας μπαντας με ένα εκπληκτικό ντεμπούτο άλμπουμ και ένα πολύ καλό δεύτερο άλπμουμ να ακολουθεί πάνω στους δρόμους που χάραξε το πρωτο. Δηλαδή, ενώ στο προηγούμενο album ακούγονταν πραγματικά πρωτοποριακοί, στο "Future This" είναι κάπως πιο δειλοί και συνεσταλμένοι και κατά κάποιο τροπο επαναλαμβάνονται.
1. "Stay Gold" 3:38
2. "Hit the Ground (Superman)" 4:56
3. "Give It Up" 4:49
4. "The Palace" 4:19
5. "1313" 5:52
6. "Rubbernecking" 3:27
7. "Jump Music" 4:38
8. "Lose Your Mind" 4:09
9. "Future This" 3:56
10. "77" 4:43
http://musicfromthebigpink.com/
Το επόμενο άλμπουμ τους είναι το "Future This" και τους βρίσκει να ανακυκλώνουν τις ίδιες ιδέες αλλά με έναν τρόπο φρέσκο και ανανεωτικό. Από τα πρώτα δευτερόλεπτα του "Stay Gold" σου έρχεται στο νου το επιτυχημένο hit του προηγούμενου άλμπουμ "Dominos" με τη μόνη διαφοροποίηση τους πιο συντηρητικούς στίχους. Ενώ είχαν παγιωθεί στη συνείδηση του κοινού σα μία μοναχική και βαθιά σκεπτόμενη μπάντα με τραγούδια όπως το "Jump Music" προσπαθούν να αποτινάξουν από πάνω τους αυτό το χαρακτηρισμό.
Oι Big Pink προσπαθούν να χτίσουν ένα μύθο βάζοντας αναφορές από το ντεμπούτο αλμπουμ τους σε νέα τραγούδια. Στο "Hit the Ground (Superman)" χρησιμοποιούν ένα μέρος από το "O Superman" της Laurie Anderson προσπαθώντας να ενισχύσουν τις δικές τους συνθέσεις. Το "1313" ακούγεται σαν ύμνος ενώ στίχοι που έχουν ακουστεί στο παρελθόν όπως οι "I wanna be adored", "yesterday's gone" και "doing it on my own" που περιεχονται στο πετυχημένο "Lose Your Mind" δείχνουν ότι η έμπνευση υστερεί κάπως. Ευχάριστη έκπληξη το τρυφερό "77" που κλείνει το άλμπουμ με τον Robbie Furze να είναι σα να απαγγέλει ποίηση με ένα απίστευτο συναισθηματισμό που αντιτίθεται στην κυνικότητα τους σαν μπάντα.
Γενικά, οι Big Pink είναι ένα ακόμη κλασσικό παράδειγμα μιας μπαντας με ένα εκπληκτικό ντεμπούτο άλμπουμ και ένα πολύ καλό δεύτερο άλπμουμ να ακολουθεί πάνω στους δρόμους που χάραξε το πρωτο. Δηλαδή, ενώ στο προηγούμενο album ακούγονταν πραγματικά πρωτοποριακοί, στο "Future This" είναι κάπως πιο δειλοί και συνεσταλμένοι και κατά κάποιο τροπο επαναλαμβάνονται.
1. "Stay Gold" 3:38
2. "Hit the Ground (Superman)" 4:56
3. "Give It Up" 4:49
4. "The Palace" 4:19
5. "1313" 5:52
6. "Rubbernecking" 3:27
7. "Jump Music" 4:38
8. "Lose Your Mind" 4:09
9. "Future This" 3:56
10. "77" 4:43
http://musicfromthebigpink.com/
Παρασκευή 30 Σεπτεμβρίου 2011
Digitalism - "I Love You Dude" [2011]
Οι Digitalism είναι ένα γερμανικό dance ντουέτο που σχηματίστηκε στο Αμβούργο το 2004, αποτελούμενο από τον Jens “Jence” Moelle και τον Ismail “Isi” Tufekci. Έγιναν ευρέως γνωστοί μετά το remix τους στο "Seven Nation Army" των White Stripes κάνοντας ένα τέλειο συνδυασμό χορευτικής και ροκ μουσικής.
Αυτό είναι το δεύτερο studio αλμπουμ τους μετά το σούπερ επιτυχημένο "Idealism" του 2007. Για το δεύτερο τους αλμπουμ, οι Jens Moelle και Ismail Tufekci δεν παρέκκλιναν σημαντικά απο τα πρότυπα, εντονα συρτά συνθετικά riffs με ένα μπάσο που πλησιάζει αυτό των Daft Punk, τη στιγμή που τα φωνητικά του Moelle δείχνουν ότι το αλμπουμ δεν πρέπει να ανησυχεί για το αν βγαζει συναισθημα ή οχι τελικά.
Το "Antibiotics" είναι το σημείο αναφοράς του άλμπουμ. Υπάρχουν επίσης το "Forrest Gump" που φέρνει σε μια ηλεκτρονική έκδοση των Strokes και για το οποίο το ντουέτο συνεργάστηκε με τον Julian Casablancas. Το μόνο πιθανό ψεγάδι του άλμπουμ (εκτός ίσως από τον τίτλο του) είναι ότι γίνεται αποδεκτό μόνο υπό την έννοια ενός αλμπουμ και όχι κάθε track ξεχωριστά. Από την άλλη βέβαια, μπορεί να παιχτεί ολόκληρο και να έχεις την ιδανική μουσική υπόκρουση για ένα πάρτυ.
Tracklist:
1. "Stratosphere"
2. "2 Hearts"
3. "Circles"
4. "Blitz"
5. "Forrest Gump"
6. "Reeperbahn"
7. "Antibiotics"
8. "Just Gazin'"
9. "Miami Showdown"
10. "Encore"
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)