Info:Oι Fossil Collective είναι ένα ντουέτο από το Leeds που αποτελείται από τους David Fendick και Jonny Hooker. Με εμφανείς επιρροές από Neil Young, Fleetwood Mac και Simon and Garfunkel συνθέτουν εξεραιτικά ποιοτικά τραγούδια με ωραίες μελωδίες. Αν σας αρέσουν οι Fleet Foxes, Midlake και Bon Iver τότε ακούστε άφοβα.
Οι Frightened Rabbit είναι ένα πενταμελές συγκρότημα από την Γλασκόβη. Το σχήμα που ξεκίνησε ο Scott Hutchinson μόνος του και προσέθετε σιγα-σιγά μέλη (στρατολογώντας τα ακόμα και σε bar) είχε εντυπωσιάσει τους λίγους τυχερούς που έπεσαν πάνω στο δίσκο τους: ολοκληρωμένες συνθέσεις που πατούσαν πάνω στη Σκωτσέζικη folk-rock χωρίς να λείπουν και τα ξεσπάσματα των Idlewild και των πρώιμων Snow Patrol. Oι Frightened Rabbit, με το τέταρτο τους άλμπουμ και τίτλο ''Pedestrian Verse'' συνδυάζουν τις δυνατές indie rock κιθάρες με αρκετά folk στοιχεία δημιουργώντας έτσι ένα απολαυστικό μουσικό κοκτέιλ. Παράλληλα παρατηρείται η στιβαρή φωνή του Scott Hutchison, που ξεπροβάλλει σε κάθε κομμάτι και του δίνει ένα ξεχωριστό ύφος. Οι στίχοι τους μιλάνε για απόδραση και ελευθερία, και η μπάντα εκφράζεται με έναν επιβλητικό τρόπο, στιχουργικά, μουσικά, αλλά και φωνητικά. Το στοιχείο της θάλασσας, όσο και του βουνού υπάρχει σε κάθε σημείο του δίσκου, άλλωστε σε ένα τέτοιο έντονα φυσικό τοπίο πραγματοποιήθηκαν και οι ηχογραφήσεις του. Το 'Pedestrian Verse' είναι αρκούντως σκοτεινό και καταθλιπτικό, αν και -όπως δηλώνουν οι ίδιοι- πάντα προσπαθούν να δώσουν μία θετική χροιά στα τραγούδια τους ακόμα και αν οι στίχοι είναι 'μαύροι'. Δυνατός και ολοκληρωμένος δίσκος (εντυπωσιάζουν τα ' The Woodpile' πρώτο single του δίσκου, 'Holy ' και ' Backyard Skulls) Tracklist:
1. Acts Of Man 2. Backyard Skulls 3. Holy 4. The Woodpile 5. Late March, Death March 6. December’s Traditions 7. Housing (in) 8. Dead Now 9. State Hospital 10. Nitrous Gas 11. Housing (out) 12. The Oil Slick
Οι Horror Vacui είναι μία post-punk/goth μπάντα που σχηματίστηκε στο Λονδίνο και τη Μπολόνια το χειμώνα του 2010. Μετά από κάποια προβλήματα βρήκαν σταθερή σύνθεση την άνοιξη του 2011 με τα περισσότερα από τα μέλη τους να έχουν περάσει από hardcore punk μπάντες όπως οι Kontatto, Giuda, Campus Sterminii, Headed Nowhere, Noia όλοι τους με πάθος για το goth rock/post punk/dark wave των πρώιμων 80s.
Μετά την κυκλοφορία των “Black Rivers” (CDr, EP, Dem) το 2011 και του 7ιντσου “Can You Still See Reality?” το 2012, κυκλοφόρησαν πλέον το πρώτο τους LP “In Darkness You Will Feel Alright” από την Avant Records σε συνεργασία με το δικό τους label Legion of the Dead. Πρόκειται για μία ιδανική σύγχρονη αναβίωση του goth/punk των 80's με μελωδίες που σε καθηλώνουν και σε ταξιδεύουν και φωνητικά βγαλμένα από το “Romeo's Distress” των Christian Death.
To “I Like It When A Soldier Dies” έχει την ίδια σπίθα και τις punk κιθάρες με το “Dance With Me” από το πρώτο άλμπουμ των TSOL και το “fight war, not wars” που ακούγεται μεταξύ άλλων στους στίχους του είναι ενδεικτικό του κοινωνικού περιβάλλοντος και της κυβερνητικής διαφθοράς που έχουν βιώσει τα μέλη της μπάντας ζώντας στην Ιταλία του Berlusconi. Γενικά, οι Horror Vacui ανακατεύουν με επιτυχία πολλές από τις εκλεπτυσμένες διαστάσεις του Ευρωπαϊκού goth rock. Η βασική μελωδία στο “Everytime” είναι κλασσική goth, όπως και τα θρηνυτικά φωνητικά στο εξαιρετικό “Corvus Corax”. Τα φωνητικά γενικά είναι και αυτά που κάνουν τη διαφορά με τα drums να κάνουν τη “βρώμικη” δουλειά στο βάθος υποστηρίζοντας τις στοιχειωμένες κιθάρες και το σκοτεινό μπάσο.
Το “In Darkness You Will Feel Alright” έρχεται να προσθέσει τους Horror Vacui σε μια ανερχόμενη new wave/ dark wave/gothic σκηνή που παρουσιάζει εδώ και κάποια χρόνια η γειτονική μας Ιταλία με μπάντες όπως οι Soviet Soviet, Silver Rocket, Low-Fi!!!
Οι Diorama ξεκίνησαν το 1999 σαν προσωπικό project του Torben Wendt. Albums όπως τα 'The Art of Creating Confusing Spirits', 'Αmaroid', 'Α different life' και 'Cubed' καθιερώνουν τους Diorama στην συνείδηση του dark wave / electro κοινού και η στενή διαπροσωπική σχέση τους αλλά και η ηχητική ομοιότητα με τους diary of dreams τους κάνει τα αγαπημένα παιδιά των φανατικών οπαδών τους. Σχεδόν τρία χρόνια έχουν περάσει από το τελευταίο άλμπουμ "Cubed”. Το νέο album της πολύ αγαπητής και στην Ελλάδα electro/dark wave μπάντας από την Γερμανία έχει τίτλο "Even the Devil doesn't Care", περιέχει 12 κομμάτια και θα κυκλοφορήσει από την Accession Records. Είναι το 8ο στούντιο άλμπουμ μέχρι σήμερα. Για το artwork του συνεργάστηκαν με την Katharina Schellenberger, επιχειρώντας μέσω της τέχνης της να δημιουργήσουν μια οπτική πρόσβαση στην ατμόσφαιρα της μουσικής τους. Αυτή τη φορά, oι Diorama κυκλοφόρησαν ένα πολύ μελαγχολικό και συναισθηματικό άλμπουμ. Είναι πολύ πιο προσγειωμένο και σε σύγκριση με τα προηγούμενα άλμπουμ τα περισσότερα κομμάτια που είναι για club έχουν περισσότερο ή λιγότερο μπει στην άκρη για να δώσουν χώρο σε ένα πολύπλοκο σύνολο mid-tempo τραγουδιών. Η μπάντα συνδυάζει στοιχεία του alternative rock όπως στο "When We Meet Again In Hell", αλλά με ένα έντονο συναισθηματικό ύφος που υπάρχει σε όλα τα τραγούδια. Το “The Scale” είναι ίσως το μόνο up-tempo κομμάτι, με δυνατό μπάσο και έντονα beats. Λείπει σίγουρα περισσότερο αυτό το είδος των τραγουδιών που έχουν κάνει τους Diorama να ξεχωρίσουν (βλέπε: “Ignite”, “Exit The Grey”, “Synthesize Me”, “HLA”, “Howland Road”). Τραγούδια όπως το " The Long Way Home From The Party " και “My Justice For All” είναι δύο σημαντικά κομμάτια. Είναι βαθιά, συναισθηματικά και σε ένα πολύ έντονο και σκοτεινό περιβάλλον. Και όλα αυτά δένουν με την εκπληκτική φωνή του Torben Wendt. Tracklist:
01. Maison Du Tigre 02. Hope 03. The Scale 04. My Favourite Song 05. The Expatriate 06. Summit 07. Weiß und Anthrazit 08. When We Meet Again In Hell 09. The Long Way Home From The Party 10. Hellogoodbye 11. My Justice For All 12. Over
Oι NARWHAL είναι ένα Psych Rock συγκρότημα από το Auckland της Ν. Ζηλανδίας και αποτελέιται από τους Maurice Miller: Vocals, Liam Ironic Last Name Small: Guitar, David Evans: Guitar, Jamie Pyne: Bass και Matt VK: Drums
Έχουν κυκλοφορήσει ένα μόλις ep τον Ιανουάριο του 2013, απ' το οποίο είναι και το 'SuperSonic Girl', ep το οποίο το προσφέρουν δωρεάν, αλλά και σε όποια τιμή θέλεις στο bandcamp τους στη διεύθυνση http://narwhal-nz.bandcamp.com/
Nέο άλμπουμ κυκλοφόρησε ο Αdam Ant, 17 χρόνια μετά τη τελευταία του δισκογραφική δουλειά. Το άλμπουμ ονομάζεται 'Adam Ant Is The Blueblack Hussar in Marrying The Gunner's Daughter' και όπως αποκάλυψε ο ίδιος, θα συμμετέχει ένα πρώην μέλος των Oasis, καθώς και ο πρώην κιθαρίστας των 3 Colours Red, Chris McCormack. Επιπλέον, ο συνεργάτης του Morrissey, Boz Boorer, έχει συνεισφέρει συνθετικά στο άλμπουμ. Ένα κομμάτι από την επικείμενη δουλειά, θα είναι αφιερωμένο και στον εκλιπόντα Maclom McLaren, που για μία περίοδο, υπήρξε μάνατζερ των Adam & The Ants. Το κομμάτι τιτλοφορείται “Who's A Goofy Bunny Then?” και σύμφωνα με τον Ant, είχε γραφτεί μαζί τον McLaren πριν 30 χρόνια περίπου. “Ο Malcom υπήρξε ο μέντοράς μου, ο θετός μου πατέρας”, είπε χαρακτηριστικά. Στο καινούριο του άλμπουμ, μερικές φορές υπάρχει μια συνειδητή επίκληση στο πρώιμο, σκοτεινό υλικό των Adam & the Ants, αλλά αυτό επισκιάζεται από την εμπλοκή του Boorer, ο οποίος κρατά τα πράγματα ζωντανά και περίεργα. Ο Adam Ant δεν φλέρταρε ποτέ αρκετά με το rockabilly ή τα μπλουζ εδώ, αλλά όλα αυτά τα στοιχεία υποβάλλονται σε επεξεργασία, και μέσω της ψηφιακής καταγραφής, προσδίδουν μια πιο άγρια νότα. Ειλικρινά, δεν υπάρχει τίποτα αρκετά "απλό" εδώ: από το γλυκό pop "Valentines," στο παλιό ροκ "Vince Taylor" και στο φουτουριστικό industrial "Hardmentoughblokes”. Υπάρχουν πάρα πολλά διαφορετικά στοιχεία σε κάθε επιμέρους κομμάτι και στα 17 κομμάτια του Adam Ant Is The Blueblack Hussar in Marrying The Gunner's Daughter, και είναι απλά πάρα πολύ δύσκολο να το καταλάβεις αμέσως ... και όμως, αυτό ακριβώς είναι η γοητεία του. Ο Adam Ant ποτέ δεν ήταν τόσο χαλαρός, ποτέ δεν έχει προσπαθήσει τόσα πολλά σε έναν δίσκο, ποτέ δεν ακούστηκε τόσο φιλόδοξος και καλλιτεχνικός. Tracklist:
1. Cool Zombie 2. Stay In The Game 3. Marrying The Gunner s Daughter 4. Vince Taylor 5. Valentines 6. Darlin’ Boy 7. Dirty Beast 8. Punkyoungirl 9. Sausage 10. Cradle Your Hatred 11. Hardmentoughblokes 12. Shrink 13. Vivienne’s Tears 14. Who s A Goofy Bunny? 15. How Can I Say I Miss You? 16. Bullshit 17. How Can I Say I Miss You? (reprise)
Οι The Night Marchers είναι μια alternative rock μπάντα που σχηματίστηκε το 2007 στο San Diego της California και αποτελείται από τους John Reis – πρώην Rocket from the Crypt, Hot Snakes, The Sultans (φωνή, κιθάρες), Gar Wood (κιθάρες) και τους ελληνικής καταγωγής Tommy Kitsos (μπάσο) και Jason Kourkounis (drums). Οι Reis, Wood και Kourkounis είχαν συνυπάρξει προηγούμενα στους Hot Snakes ενώ ο Kitsos έπαιζε πριν στους CPC Gangbangs. Το ντεμπούτο άλμπουμ τους “See You in Magic” είχε κυκλοφορήσει το 2008 από τη Vagrant Records. Το δεύτερο τους άλμπουμ “Allez Allez” έρχεται πέντε χρόνια αργότερα και παρά το κενό αυτό, ακούγεται σα να έχει ηχογραφηθεί μαζί με το ντεμπούτο τους. Έχει την ίδια σπίθα και ορμή με δύο “επιθετικές” κιθάρες με τη μόνη διαφορά ότι έχει προστεθεί φυσαρμόνικα και κάποια πνευστά σε ορισμένα από τα τραγούδια του που κάνουν τον ήχο τους κάπως πιο ήπιο και προσιτό. Μουσικά, το “Allez Allez” έχει μεγαλύτερη γκάμα ακουσμάτων από τα προγούμενα μουσικά projects του Reis. Το “Tropical Depression” ανοίγει δυνατά το άλμπουμ με “ωμά” κιθαριστικά riffs με το "Loud, Dumb and Mean" να ακολουθεί με μία ακόμη πιο hard-rock διάθεση. Το εν- δυνάμει hit single "All Hits" ρίχνει κάπως τους τόνους βάζοντας και κάποια στοιχεία swing στον ήχο τους ενώ το “Pain” είναι ένα ιδανικό midtempo pop τραγούδι. Προσωπική αδυναμία το εξαιρετικό “Guitars Sing" ενώ το “Big In Germany” έχει ένα ξεκάθαρο blues-rock χαρακτήρα. Στο "I Wear the Horns" επιστρέφουν στα garage rock μονοπάτια τους, στο "Roll On" μιλάνε ανοικτά για την κυβερνητική καταστολή και στο “Fisting The Fan Base” θυμίζουν το “Woman” των Wolfmother. Το “Allez Allez” γενικά θα μπορούσε να είναι κάλλιστα μια κυκλοφορία στην περίοδο της έκρηξης του punk και indie rock στις αρχές της δεκαετίας του 80. Τελικά, οι The Night Marchers αποδεικνύονται να είναι ένα αμάλγαμα όλων των προηγούμενων projects του Reis, από τις καλές rock εποχές των Rocket from the Crypt στην ένταση των Drive Like Jehu και των Hot Snakes.
Οι I Are Droid είναι μια alternative rock μπάντα από τη Στοκχόλμη της οποίας ηγείται το παλιό μέλος των Lowrider Peder Bergstrand (φωνή, κιθάρες) μαζί με τους Fredrik Okazaki Bergström (drums) και Jens Lagergren (μπάσο). Κυκλοφόρησαν το ντεμπούτο άλμπουμ τους “I Are Debut” τον Ιούνιο του 2008 από τη Razzia Records γνωρίζοντας μια πρώτη αναγνώριση από το κοινό και εκτός Σκανδιναβίας. Το “The Winter Ward” κυκλοφόρησε και πάλι από τη Razzia Records στις 16 Ιανουαρίου με τον Peder Bergstrand να συνθέτει τη συντριπτική πλειοψηφία των τραγουδιών και να εντάσσει την περίφημη Σουηδική μελαγχολία στις επικές γλυκόπικρες συνθέσεις του, με τραγούδια που καταφέρνουν να είναι δυσάρεστα αλλά και αισιόδοξα την ίδια στιγμή, ικανά να ακουστούν από μικρές μουσικές σκηνές έως και τη main stage των μεγάλων festivals. Οι πρώτες ηχογραφήσεις ξεκίνησαν από το 2009 με σημαντικό συντελεστή στο εντυπωσιακό τελικό αποτέλεσμα να είναι και ο παραγωγός τους Daniel Bergstrand (Meshuggah, In Flames) που κατάφερε να κατευνάσει τον Bergstrand και να τον κάνει να είναι πιο χαλαρός στο στούντιο. Χωρίς να γίνει αυτό δε θα μπορούσαμε να έχουμε κάποια εξαιρετικά τραγούδια όπως τα “With Lowered Arms”, “Given Is Given (Part 1)”, “Feathers & Dust”, “ 22:22” (εδώ μοιάζουν πολύ με Coldplay) και “Constrict/Contract”. Χωρίς αμφιβολία, το “The Winter Ward” θα είναι μια φωτεινή εξαίρεση στο μουντό Σκανδιναβικό χειμώνα που ευτυχώς μουσικά πάντα μας τροφοδοτεί με πολύ καλές μπάντες σε όλο το φάσμα της alternative και όχι μόνο....
Tracklist:
01. Then, At 15 02. With Lowered Arms 03. Given Is Given (Part I) 04. Kill It Good 05. Feathers & Dust 06. Leaving Ground 07. Odes 08. 22:22 09. Constrict / Contract 10. The Winter Ward (Part II) 11. Given Is Given (Part II)
Info: Oι Slide on Venus* είναι ένα τετραμελές συγκρότημα από την Γαλλία. Δημιουργήθηκαν το 2008και το'Topless' είναι το πρώτο τους άλμπουμ. Δυναμική indie-rock, με θετικά σχόλια από πολλά Ευρωπαικά μέσα ενημέρωσης, με τον ήχο τους να θυμίζει αρκετά Biffy Clyro, Bloc Party και αρκετά τους Foo Fighters.
Οι Pissed Jeans είναι μια πενταμελής noise rock/ hardcore punk μπάντα από το Allentown της Pensylvannia και έχουν επηρρεαστεί σαν μπάντα από τις hardcore μπάντες της δεκαετίας του 80. Έχουν κυκλοφορήσει διάφορα 7ιντσα (Throbbing Organ , Don’t Need Smoke to Make Myself Disappear) και 3 LPs (Shallow, Hope For Men, King of Jeans- τα δύο τελευταία από τη Sub Pop Records) πριν το Honeys που είναι και η τρίτη κυκλοφορία τους από το συγκεκριμένο label.
To “Honeys” τους βρίσκει καπως πιο ήρεμους και να εμβαθύνουν ακόμη περισσότερο στο sludgy και κάπως παρανοϊκό punk rock των “Hope for Men” και “King of Jeans”. Είναι πλέον πιο κατασταλλαγμένοι μουσικά με τραγούδια που είναι άμεσα χωρίς να είναι ρηχά, αναπολητικά αλλά όχι αόριστα και προσωπικά αλλά όχι συναινετικά. Σε κάποιες στιγμές, ακούγονται σα να ηρεμούν και να ξυπνούν από ένα εφιάλτη που ούτε καν θυμούνται.
Υπάρχουν και τα γνωστά φρενήρη τραγούδια όπως τα “Bathroom Laughter” και “Romanticize” με την ενέργεια του hardcore punk αλλά με πιο εκλεπτυσμένες κιθάρες και πολύπλοκο μπάσο. Εκεί που πραγματικά ξεχωρίζουν, όμως, είναι στη λιτή και επική βρωμιά του “Chain Worker” και στον καλλιτεχνικό υλισμό του “Cafeteria Food” με παραπομπές στους Mudhoney στα drums και τις κιθάρες. Το ‘Male Gaze’ αφήνει μια βρώμικη αίσθηση φιλτράροντας όλες τις επιρροές τους με μία έκρηξη αλά Black Flag.
Το “Honeys” είναι ένα απρόσμενα θετικό μουσικό ταξίδι αλλά και ταυτόχρονα απολαυστικό να βλέπεις τους Jeans να διαφοροποιούνται σε σχέση με τα προηγούμενα τους άλμπουμς. Τελικά, αυτό που μένει σαν απορία είναι αν οι ίδιοι είναι αδιάλλακτοι λάτρεις του punk ή αναβιωτές του grunge...
Tracklist:
01 – Bathroom Laughter 02 – Chain Worker 03 – Romanticize Me 04 – Vain In Costume 05 – You’re Different (In Person) 06 – Cafeteria Food 07 – Something About Mrs. Johnson 08 – Male Gaze 09 – Cathouse 10 – Loubs 11 – Health Plan 12 – Teenage Adult
TALES OF MURDER AND DUST neo-psychedelic/shoegaze/rock - Δανία 7 Φεβρουαρίου - Λάρισα @ Stage Club 8 Φεβαρουαρίου - Θεσσαλονίκη @ TBA 9 Φεβρουαρίου - Αθήνα @ six d.o.g.s
Σε μια μουσική συγκυρία όπου η πεσιμιστική στατικότητα των Velvet Underground συνάντησε την γοτθική δραματικότητα του spaghetti western τοπίου των Wall of Voodoo, το σεξτέτο των Tales of Murder and Dust εφηύρε την δική του εκδοχή πάνω στην κιθαριστική psych-pop μελαγχολία. Δημιουργημένοι στο μακρινό Άαρχους της Δανίας, κατάφεραν να συντονιστούν με τον ανανεωμένο ήχο της νωχελικής ψυχεδέλειας των Velvet Underground και 13th Floor Elevators (όπως την γνωρίσαμε από τους Black Angels, Blue Angel Lounge), εμπλουτίζοντας τον αιθέριο shoegazey ήχο τους με τους raga-like μελωδικούς τονισμούς του σιτάρ και τις μεσμερικές John Cale μονοτονίες του βιολιού. Ο μοναδικός τους ήχος καταφέρνει να συνδέσει με τρόπο μοναδικό και σύγχρονο περιοχές του neo-psych φάσματος που έστεκαν μέχρι σήμερα αγεφύρωτες: πότε ομαλός και πότε χειμαρρώδης, συνθέτει την αμερικάνικη guitar oriented psych-pop και soundtrack μουσική με την ανατολικότροπη ηχητική εξερεύνηση των 70s κάτω από μια μυστικιστική σκανδιναβική αύρα. Με το πρώτο τους full length με τίτλο “Hallucination of Beauty” (σε παραγωγή και κυκλοφορία των ίδιων) να αποτυπώνει τον μουσικό τους στόχο πεντακάθαρα, αναζητούν – όπως και στην μουσική τους – την ομορφιά μέσα στη ροή του χρόνου, δημιουργώντας ένα πλουραλιστικό, φρέσκο και αψεγάδιαστο δίσκο που κοσμεί μερικές από τις πιο ψαγμένες best of 2012 λίστες συντακτών. Οι You Trip Me Up και Μelotron και Catch The Soap Productions υποδέχονται τους Tales of Murder and Dust – το νέο μεγάλο όνομα του neopsychedelic ήχου – για 3 εμφανίσεις σε Λάρισα, Θεσσαλονίκη και Αθήνα, στις 7, 8 και 9 Φεβρουαρίου αντίστοιχα.
Το 2003 τρεις άνθρωποι, οι Max (ντραμς) Ralf (κιθάρα, synth, μπάσο) Franz (φωνητικά, κιθάρα) συναντήθηκαν στα βόρειο-δυτικά της Λειψίας, στη Γερμανία και δημιούργησαν τους Monozid. Στις 17 Δεκεμβρίου 2012 κυκλοφόρησαν το δεύτερο τους άλμπουμ " A Splinter for the Pure ". Η σκοτεινή μπάντα Monozid δεν ήταν στο επίκεντρο του mainstream, δεδομένου ότι άρχισαν το 2003, και είχαν αρκετές κυκλοφορίες (2 ΕΡs, ένα άλμπουμ και ένα split 7 "με τους Νεοϋορκέζους Bootblacks). Καθώς άρχισαν να κινούνται πιο κοντά προς τον post-punk ήχο, είχαν ακόμα μερικά shoegaze vibes που κατάφεραν να βάλουν στην καρδιά του ήχου τους. Αυτό θα μπορούσε απλώς να είναι μια συνέχεια του προηγούμενου άλμπουμ τους "Say Hello To Artificial Grey". Στη θέση της μινιμαλιστικής εμπειρίας έχουμε μια πιο πομπώδη και οπτικά ενδιαφέρουσα προοπτική. Αλλά υπάρχουν ακόμα στοιχεία του no wave, τα οποία συμπληρώνουν το συνολικό ήχο τους σε μεγάλο βαθμό. Αν και τα τραγούδια τους είναι εντελώς διαφορετικά μεταξύ τους, και αυτό φαίνεται έντονα στην αρχή, από το (Glowing) Big Stars " στο πιο shoegaze "Hello Bomb", στην συνέχεια με τραγούδια όπως το " Rita, You Know We`re Doomed" και " Dead End ", βυθίζονται στο πιο εξωφρενικό post-punk ήχο της δεκαετίας του '80, με μια δόση no wave για να πλησιάσουν λίγο προς το goth rock. Εάν είστε οπαδός του - The Birthday Party συναντούν τους The Foreign Resort - ήχου, θα απολαύσετε αυτό τον δίσκο ακόμη περισσότερο.
Tracklist
01. (Glowing) Big Stars 02. A Room For The Damned 03. Details (Moving) 04. In Shades 05. Hello Bomb 06. A Splinter For The Pure 07. The Drowning 08. Rita, You Know We`re Doomed 09. Dead End 10. The Desperate
.jpg)
.jpg)
.jpg)