O Mark Lanegan LIVE σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη

Ο κορυφαίος τραγουδιστής του σύγχρονου Rock'n'Roll θα βρίσκεται στην Αθήνα, μαζί με τη μπάντα του, την Πέμπτη 5 Απριλίου (Fuzz Live Music Club) για μία μοναδική βραδιά γεμάτη από τη μαγεία της σπάνιας φωνής και της υπέροχης, μελαγχολικής και ενίοτε σκοτεινής, μουσικής του.

Μία ημέρα νωρίτερα, την Τετάρτη 4 Απριλίου, θα εμφανιστεί στο Principal Club Theater, στη Θεσσαλονίκη.

Φωνή των θρυλικών Screaming Trees – ίσως της κορυφαίας και, χωρίς καμία αμφιβολία, πλέον παραγνωρισμένης μπάντας που ξεπήδησε από ολόκληρο το ρεύμα του grunge – ο Mark Lanegan αποτελεί, εδώ και 25 (και βάλε) χρόνια, μία από τις πιο εμβληματικές και γοητευτικές φιγούρες της underground σκηνής.

Προικισμένος με μια μοναδική φωνή – βαριά, επιβλητική και, ταυτόχρονα, αισθαντική και μελαγχολική – έχει κυκλοφορήσει μερικά συγκλονιστικά albums κατά τη διάρκεια της προσωπικής του καριέρας (The Winding Sheet/ 1990, Whiskey For The Holy Ghost / 1994, Scraps At Midnight / 1998, I'll Take Care Of You / 1999, Field Songs / 2001, Bubblegum / 2004) και έχει συνεργαστεί με ορισμένα από τα σπουδαιότερα ονόματα της σύγχρονης Rock σκηνής, όπως οι Queens Of The Stone Age, o Greg Dulli, η PJ Harvey, οι Masters Of Reality, καθώς και με τους Unkle, τους Soulsavers και την Isobel Campbell.

Πριν από λίγες ημέρες, στις 6 Φεβρουαρίου, κυκλοφόρησε το πρώτο προσωπικό του album εδώ και 8 χρόνια! Το “Blues Funeral” ηχογραφήθηκε για λογαριασμό της 4AD και ήδη γίνεται δεκτό με διθυραμβικές κριτικές από το σύνολο του μουσικού Τύπου σε ολόκληρο τον κόσμο. Ο ίδιος ο Lanegan δήλωσε πως οι βασικές επιρροές του όταν το έγραφε προήλθαν από αγαπημένα του albums, όπως το “Miami” των Gun Club και το “Closer” των Joy Division, μεταξύ άλλων.

Στην ηχογράφηση συμμετείχαν μόνιμοι συνεργάτες και επιφανείς φίλοι: ο Al Johannes (Eleven, QOTSA, Desert Sessions), o Jack Irons (Red Hot Chili Peppers, Eleven, Pearl Jam), o Dave Cathcing (Eagles Of Death Metal, QOTSA), o Greg Dulli (Afghan Wigs, Twilight Singers, Gutter Twins), o Josh Homme (QOTSA, Desert Sessions), o Chris Goss (Masters Of Reality, Desert Sessions).

ΠΕΜΠΤΗ 5 ΑΠΡΙΛΙΟΥ / FUZZ LIVE MUSIC CLUB (ΑΘΗΝΑ) www.fuzzclub.gr
Doors Open: 20.00 / Τιμή Εισιτηρίου: 25€ (Προπώληση) - 28€ (Ταμείο)
Διάθεση: Ticket House, Public (Πλ. Συντάγματος), www.ticketarena.gr

Από την Τετάρτη 15 Φεβρουαρίου, η προπώληση θα συνεχίζεται και στα Ticket House (Πανεπιστημίου 42, εντός στοάς, τηλ. 210 3608366) και Public (Πλ. Συντάγματος). Στο ταμείο, η τιμή θα είναι 28 ευρώ.


ΤΕΤΑΡΤΗ 4 ΑΠΡΙΛΙΟΥ / PRINCIPAL CLUB THEATER (Πολυχώρος Μύλος)
Τετάρτη 4/4/12, Principal Club Theater (Θεσσαλονίκη): Αγίου Γεωργίου 56 (Πολυχώρος Μύλος). Τηλ. 2310 428088 / www.principalclub.com.

http://marklanegan.com/

Cover song of the week:They Might Be Giants - 'Tubthumping' (Chumbawamba cover)

Οι They Might Be Giants είναι ένα αμερικανικό alternative rock συγκρότημα που από το 1982 και έχουν κυκλοφορήσει 15 albums. Είναι περισσότερο γνωστοί για ένα αντισυμβατικό και πειραματικό στυλ της εναλλακτικής μουσικής και το αποδυκνύουν με μια άκρως απολαυστική διασκευή του 'Tubthumping' των Chumbawamba, όπου έχουν για δεύτερη φωνή λίγα μόλις άτομα... γύρω στα δέκα και κάτι...

Human Tetris – 'Happy Way in the Maze of Rebirth' (2012)

Οι Human Tetris είναι μία τετραμελής post-punk / new wave μπάντα από τη Μόσχα και σχηματίστηκαν τον Οκτώβριο του 2008. Αποτελούν και αυτοί ένα σημαντικό αντιπροσωπευτικό δείγμα της ανερχόμενης ρωσσικής σκηνής με μπάντες όπως οι Motorama, Manicure και Project:Komakino. Το όνομα τους το έχουν δανειστεί από ένα πασίγνωστο γιαπωνέζικο τηλεοπτικό show και αποτελούνται από τους Arvid Kriger (κιθάρες, φωνητικά), Maxim Zaytsev (μπάσο), Maxim Keller (κιθάρα) και Sasha Kondyr (drums).

Με μία παραγωγή που αν και αυτοχρηματοδοτούμενη είναι σε πολύ υψηλά standards, το "Happy Way in the Maze of Rebith" μας εκπλήσσει ευχάριστα με την απλότητα του, τις εμπνευσμένες συνθέσεις του και τις εναλλαγές του. Οι Human Tetris σέβονται τις επηρροές τους από post- punk και indie μπάντες αλλά δε μένουν σε αυτές- μετουσιώνουν το ταλέντο τους και τη μουσική τους παιδεία σε ένα άλμπουμ- αποκάλυψη που θα εκπλήξει ευχάριστα όσους το ακούσουν. Μοιάζουν με τους Motorama αλλά σίγουρα διακρίνεις περισσότερα indie και pop στοιχεία στον ήχο τους.

Το "Happy Way in the Maze of Rebith" μπαίνει νωχελικά με το "Morning" που ακούγεται σα σάουντρακ ενός χιονισμένου πλάνου στη Μόσχα αλλά μας ξυπνάει με το δυναμικό "Summer In Crimea" και μας ξαναηρεμεί με το "Cold Wind" σαν ένα δροσερό κύμα αέρα. Στο "Insanity" το μπάσο ακούγεται σα να το παίζει η Kim Deal των Pixies αλλά μετά το τραγούδι εξελίσσεται μέσα από δυναμικά drums και κιθάρα που θυμίζει Robert Smith, το "Sailor" έχει μια μαγευτική μελωδία με κιθάρες που παίζουν όλο και πιο "τσιριχτά" ενώ στο "Spread Your Wings" μας δείχνουν την ποπ αισθητική τους θυμίζοντας μπάντες της Mute και Creation. Τέλος, στο "Silver Tears" ακούγονται να πλησιάζουν περισσότερο από ποτέ τους "Editors" για να κλείσει το άλμπουμ με το δυναμικό "Brotherhood" σε indie ρυθμούς και με μια ζωντάνια που μας θυμίζει τα εφηβικά μας χρόνια στα τέλη των 80s.

Tracklist:

1. Morning 02:03
2. Summer In Crimea 04:24
3. Cold Wind 05:21
4. Angel 04:58
5. Insanity 04:17
6. Sailor 04:38
7. Dreamland 04:37
8. Spread Your Wings 03:36
9. Silver Tears 04:49
10. Brotherhood 02:50

http://www.myspace.com/humantetrismoscow

Oι Maybeshewill έρχονται σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη.

Σύμφωνα με ανάρτηση στην επίσημη ιστοσελίδα τους http://maybeshewill.net/ οι Maybeshewill, θα βρεθούν για δύο συναυλίες στην Ελλάδα τον Μάιο.

Πιο συγκεκριμένα, στις 4 Μαιου 2011 θα παίξουν στην Αθήνα στο Six Dogs και στις 5 Μαιου στην Θεσσαλονίκη στο Gaia Live.

Αναμένουμε σύντομα περισσότερες πληροφορίες.

http://maybeshewill.net/2012/02/the-great-big-2012-show-announcement-part-2/

Prinzhorn Dance School – "Clay Class" (2012)

Οι Prinzhorn Dance School είναι ένα διμελές συγκρότημα από το Brighton αποτελούνενο από τον Tobin Prinz και τη Suzi Horn και έχουν δανειστεί το όνομα τους από τον πρωτοπόρο της outsider-art Dr. Hanz Prinzhorn, έναν ψυχίατρο που στις αρχές του 20ου αιώνα συγκέντρωσε την εκτενέστερη συλλογή έργων τέχνης ψυχασθενών ατόμων. Το 2006 οι Prinz και Horn υπέγραψαν συμβόλαιο συνεργασίας με τη Νεουορκέζικη DFA Records με πρώτη κυκλοφορία ένα επτάιντσο single με τα "You Are The Space Invader" και "Eat, Sleep".

Σε γενικά πλαίσια, παράγουν με drum’ n’ bass βάση ένα ήχο ωμό, αφαιρετικό και απογυμνωμένο, έναν ήχο που δεν τους εντάσσει σε καμία κατηγορία. Είναι τελειομανείς μέχρι της τελευταίας λεπτομέρειας και προσεγγίζουν τη μουσική από μια σκοπιά που εύκολα θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί από καλλιτεχνική έως υπεροπτική ή πολύ απλά σνομπ.

Οι Prinzhorn Dance School returns επιστρέφουν στις αρχές του 2012 με το νέο άλμπουμ τους με τίτλο "Clay Class" και πάλι από την DFA Records. Με το άλμπουμ αυτό, οι Prinzhorn επαναπροσδιορίζουν τη μουσική τους με τα περισσότερα από τα τραγούδια να στηρίζονται σε ένα λιτό μπάσο και drums φόρμουλες, θορυβωδεις κιθάρες και τους εκκεντρικούς στίχους του Tobin χωρις όμως να διχάζουν τελικά τους ακροατές τους.

Μουσικά, το "Clay Class" δεν μπορεί να μπερδέψει όλους αυτούς που τους αρέσει να ακούν ραδιόφωνο με παράσιτα. Το ντουέτο των Prinz και Horn ξεγυμνώνουν την indie rock και την πάνε πίσω στις post-punk ρίζες της με ένα τραχύ και σταθερό μπάσο, χαλαρά κρουστά και "βρώμικες" κιθάρες. Ακούγεται αργό και νωχελικό, αλλά και ενθουσιώδες, χωρίς να είναι εύκολο να το απολαύσεις με την πρώτη αλλά μετά από κάποιες ακροάσεις. Στο πρώτο άκουσμά του, αισθάνεσαι σα να ακούς ένα συνδυασμό Fall με anarcho-punk χροιά αλά The Ex αλλά και με φωνητικά που σου θυμίζουν Yeah Yeah Yeahs ή Sons and Daughters.
Φαινομενικά φαίνεται μικρό άλμπουμ σε διάρκεια, αλλά δεν είναι σε καμία περίπτωση περιορισμένο σε έμπνευση και λυρικότητα και τελικά αυτό που πετυχαίνει είναι πραγματικά να τους κάνει να ξεχωρίζουν από τις υπόλοιπες μπάντες που αναβιώνουν το post-punk. Το "Clay Class" δε θα σε εντυπωσιάσει ή θα σε καθηλώσει- απλα μπορεί να σου γεμίσει καποιες ώρες ανίας, με την ένταση του να σε αφυπνήσει, είναι έξυπνο και για ένα συγκεκριμένο κοινό ο ιδιαίτερος ήχος του που μετουσιώνεται σε 3λεπτα post- punk τραγούδια με αρκετή pop αισθητική δεν μπορεί να το αφήσει σε καμία περίπτωση ασυγκίνητο.

Tracklist:

01 – Happy In Bits
02 – Usurper
03 – Seed, Crop, Harvest
04 – I Want You
05 – Your Fire Has Gone Out
06 – Crisis Team
07 – The Flora And Fauna Of Britain In Bloom
08 – Turn Up The Light
09 – Sing Orderly
10 – Right Night Kay West
11 – Shake The Jar

http://www.prinzhorn-dance-school.com/prinzhorn/

Οι "The Men" ανακοινώνουν νέο άλμπουμ

Μετά την κυκλοφορία ενός από τα καλύτερα άλμπουμς του 2011, του εξαιρετικού "Leave Home", η post- punk μπάντα από το Brooklyn αναμένεται να παρουσιάσει το νέο της άλμπουμ, "Open Your Heart" και πάλι από τη Sacred Bones Records στις 6 Μαρτίου με νέο ήχο και έντονα στοιχεία surf, country και pop.

Στη συνέχεια αναμένεται να περιοδεύσουν στη Βόρεια Αμερική αφού πρώτα βέβαια θα επισκεφτούν τη χώρα μας και πιο συγκεκριμένα την Αθήνα στις 11 Φεβρουαρίου στο ΑN Club.

Μία πρώτη γεύση από το νέο άλμπουμ για να ξέρετε τι μας περιμένει....

Open Your Heart:

01 Turn It Around
02 Animal
03 Country Song
04 Oscillation
05 Please Don't Go Away
06 Open Your Heart
07 Candy
08 Cube
09 Presence
10 Ex-Dreams

Singapore Sling – "Never Forever" (2011)

Οι Singapore Sling είναι μία indie μπάντα από το Reykjavík της Ισλανδίας με πέντε albums και μία συλλογή best στο ενεργητικό τους μέχρι το 2011. Έχουν συμμετάσχει στο παρελθόν στην περιοδεία των "The Brian Jonestown Massacre" στη Βόρεια Αμερική και η μουσική τους έχει συγκριθεί με αυτή των My Bloody Valentine, The Jesus and Mary Chain και BRMC αν και ο frontman της μπάντας Henrik Bjornsson έχει δηλώσει ότι μοιάζουν με τους Simon και Garfunkel.

Το "Never Forever" είναι το έκτο τους άλμπουμ και στο πρώτο άκουσμα δεν μπορείς να διανοηθείς ότι ακούς μία μπάντα από την Ισλανδία- με ευρύτερη γκάμα στους στίχους και φανερά καλύτερη ηχοληψία σε σχέση με τις προηγούμενες κυκλοφορίες τους, το "Never Forever" είναι ένα κομβικό άλμπουμ. Ακούγεται πιο απελπιστικό και πιο ακουστικό από ποτέ αλλά και πιο πολυδιάστατο ταυτόχρονα. Το "Nothing Inside" που ανοίγει το άλμπουμ θυμίζει τις προηγούμενες δουλειές τους ενώ το "Freaks" με στίχους ειλικρινείς σαν τον τίτλο του αλλά και γεμάτο αγάπη εμπεριέχει όλη τη συναισθηματική ενέργεια του άλμπουμ. Στο "Tunnel Vision" μια φωνή από το βάθος ακολουθεί μία μελωδία μονότονη αλλά και τόσο οικεία για τους λάτρεις του είδους ενώ το "Sleep" είναι η ιστορία ενός άντρα κουρασμένου από τον έρωτα που δε θέλει τίποτα άλλο παρά να κοιμηθεί.Οι πειραματισμοί του άλμπουμ συνεχίζονται στο “You Can’t Compare”, ένα ημιακουστικό τραγούδι γεμάτο ανεξάντλητη ενέργεια αλλά και στο "Poison Ape" που ξεκινάει σαν το "Are You Gonna Be My Girl?" των Jet με επαναλαμβανόμενα drums, στίχους, κιθαριστικά σόλο, πένθιμα φωνητικά, τρεις όλες κι όλες νότες στο πιάνο και τέλεια αρμονία που τελικά σου ρουφάόλα τα συναισθήματα και σε αφήνει άδειο με το άκουσμα του. Το κλείσιμο του άλμπουμ με το ομώνυμο "Never Forever” ξεπερνά κάθε προσδοκία- κατά τη διάρκεια του, όλα τα όργανα επαναλαμβάνονται απελπιστικά και ασταμάτητα μέχρι να καταλήξουν στην κλασσική τους κιθαριστική γραμμή.

1. The Nothing Inside
2. Freaks
3. Tunnel Vision
4. Take
5. Now It/s Time To Disappear
6. All I Want
7. Sleep
8. You Can/t Compare
9. Poison Ape
10. Afterlife
11. On A Different Star
12. Never Forever

http://www.myspace.com/singaporesling

Track of the week: Alina Simone - 'Beautiful Machine'

H Alina Simone είναι μια τραγουδίστρια και συγγραφέας με έδρα το Μπρούκλιν, Νέα Υόρκη. Γεννήθηκε στο Χάρκοβο της Ουκρανίας και ήρθε στις ΗΠΑ σε νεαρή ηλικία. Μεγάλωσε στα προάστια της Μασαχουσέτης και μετά την αποφοίτησή της από τη σχολή καλών τεχνών στη Βοστώνη άρχισε να τραγουδά στο κοινό, στην πόρτα ενός εγκαταλειμμένου μπαρ στην 6th Street. Μετά την κυκλοφορία του πρώτου EP της, 'Prettier in the Dark' (2005), και το ντεμπούτο άλμπουμ της, 'Placelessness' (2007),κερδίσε επάξια καλές κριτικές.
Η εμφάνιση της μοιάζει λίγο με την Dolores O'Riordan των Τhe Cranberries σε... μια διαφορετική έκδοση.
Το 'Beautiful Machine' είναι από το τελευταίο της άλμπουμ που κυκλοφόρησε μέσα στο 2011 και έχει τίτλο 'Make Your Own Danger'.

http://www.alinasimone.com/

Tα καλύτερα τραγούδια που ακούσαμε τον Ιανουάριο 2012

Έστω και καθυστερημένα τα καλύτερα τραγούδια που ακούσαμε τον Ιανουάριο 2012, κατά την γνώμη μας πάντα, είναι:

1. Αir Cav - "Alliance"
2. Lower Cut – "Icarus"
3. Kankouran - "It's Alright, Follow"
4. 3 Foot Ninja – "Fear"
5. Crippled Black Phoenix - "Born In A Hurricane"

Καλά τραγούδια επίσης:

6. Feeder - "Borders"
7. Hollowmoon - "The Lovers Don't Mind"
8. Nada Surf - "Clear Eye Clouded Mind"
9. Pontiak - "Lions Of Least"
10. Django Django - "Default"

Cover song of the week : Lou Canon - 'Close to me' (Cure cover)

H Lou Canon είναι μια Indie / Pop / Rock τραγουδοποιός από το Τορόντο του Καναδά και κυκλοφόρησε το ντεμπούτο άλμπουμ της στα τέλη του 2011. Ελπίζει για αυτό που όλοι ελπίζουμε να επαναφέρει την αγάπη σε αυτόν τον κόσμο που λέμε ότι ζούμε. Ρομαντική και ελπιδοφόρα άποψη. Διασκευάζει The Cure - 'Close to me' μια πολύ ενδιαφέρουσα και αξιοπρόσεκτη διασκευή.

http://loucanon.com/

http://www.myspace.com/loucanon

Band of Skulls - "Sweet Sour" (2012)

Τρία χρόνια πέρασαν από την κυκλοφορία του παρθενικού τους δίσκου και οι Band Of Skulls (ένα βρετανικό τρίο αποτελούμενο από τους Emma Richardson σε φωνή και μπάσο, Russell Marsden σε φωνή και κιθάρα και Matt Hayward στα τύμπανα), επιστρέφουν με το “Sweet Sour”.
Πρέπει να αναφέρουμε ότι από το ντεμπούτο τους “Baby Darling Doll Face Honey” ακούστηκαν τραγούδια σε τηλεοπτικές σειρές όπως Gossip Girl, Skins, True Blood στις ταινίες Twilight: New Moon και The Hangover II καθώς και το single “I Know What I Am” παίζεται στο Guitar Hero: Warriors of Rock.
Το σίγουρο είναι ότι περιμένουμε και σε αυτό τον δίσκο να ακούσουμε έναν συνδυασμό rock και blues.
Με την πρώτη ακρόαση σου δίνεται η εντύπωση πως πρόκειται για νέο project του Jack White και συγκεκριμένα για μια αγγλική βερσιόν των Dead Weather με σαφή σοσιαλιστική φιλοσοφία. Τα τραγούδια γράφονται και από τα τρία μέλη του γκρουπ και την φωνητική εκτέλεση μοιράζονται ο κιθαρίστας Russell Marsden και η μπασίστρια Emma Richardson.
Ξεκινάνε κάνοντας μια βαθειά βουτιά στα blues rock∙ κοφτά riffs και γυρίσματα στο ψυχεδελικό ‘The Devil Takes Care Of His Own’, glam διάθεση και υπνωτιστικό fuzz στο ωμό ‘Wanderluster’ και με σαφείς επιρροές από The Kills και Zutons το ‘You’re Not Pretty But You Got it Going On’
Η χορευτική ροκ των 90' s και η παρουσία του παραγωγού Ian Davenport (Supergrass, Badly Drawn Boy), είναι εμφανής .

Best Tracks: ‘Wanderluster’, ‘The Devil Takes Care Of His Own’, και ‘You’re Not Pretty But You Got it Going On’

Tracklist:
1. Sweet Sour
2. Bruises
3. Wanderluster
4. The Devil Takes Care of His Own
5. Lay My Head Down
6. You're Not Pretty But You Got It Goin' On
7. Navigate
8. Hometown
9. Lies
10. Close To Nowhere

http://www.myspace.com/bandofskulls

Crippled Black Phoenix - "(Mankind) The Crafty Ape" [2012]

Οι Crippled Black Phoenix είναι μία ροκ μπάντα από τη Μεγάλη Βρεταννία με τη συνδρομή κατά καιρούς διαφόρων μουσικών από άλλες μπάντες (όπως οι Iron Monkey, Gonga, Mogwai, Electric Wizard και άλλες) και σχηματίστηκαν το 2004 από τον Justin Greaves και το Dominic Aitchison (τώρα όχι πια στην μπάντα). Παρά το κάπως ανορθόδοξο ξεκίνημά τους μιας και είχαν και παράλληλες δραστηριότητες τα μέλη τους, οι Crippled Black Phoenix παρέμειναν συγκεντρωμένοι γράφοντας συγκλονιστικές μελωδίες που ακροβατούν ανάμεσα στο progressive stoner, to freak-folk και το doom.

Το "(Mankind) The Crafty Ape" είναι το πέμπτο άλμπουμ τους και ανοίγει μία νέα εποχή στην ιστορία της μπάντας. Πραγματεύεται κυρίως τη διαφθορά του ανθρώπινου είδους και τη μη κατανομή δικαιοσύνης, αλλά με μία αισιόδοξη προσέγγιση ότι κάπου υπάρχει ένας αόρατος δεσμός ανάμεσα στους ανθρώπους με κοινές αντιλήψεις σε ολο τον κόσμο που κρατάει γερά τον κοινωνικό ιστό. Η μουσική του και τα θέματα παρουσιάζουν ένα φανταστικό και ιδεατό κόσμο μέσα και έξω από το νου χωρίς συμβιβασμούς.
Το άλμπουμ ολοκληρώνεται σε τρια κεφάλαια. Το πρώτο με τον τίτλο 'A Thread' μπαίνει με το επικό και αλά Pink Floyd "Nothing (We Are…)" με μία φωνή όπως στο "One of these days" σαν εισαγωγή στο υποτονικό και κάπως πένθιμο 'The Heart of Every Country' με φωνητικά που μοιάζουν επικίνδυνα με αυτά του Gilmour. Το 'Get Down and Live With It' είναι ευρηματικό και μελωδικό (για μένα ίσως το καλύτερο track του άλμπουμ...) και το 'A Letter Concerning Dogheads' ακούγεται σαν ένα κλειστοφοβικό grunge rock κομμάτι.
Στο Κεφάλαιο, με τον τίτλο 'The Trap', οι ρυθμοί γίνονται πιο έντονοι και πιο άμεσοι, ξεκινώντας με το 'Laying Traps' με ήχο που σου φέρνει στο νου Muse και ένα ανεπάντεχο και απροσδόκητο τέλος - τα 'Born in a Hurricane' και 'Release the Clowns' είναι τόσο διαφορετικά αλλά πολύ δυνατά ροκ τραγούδια από αυτά που περιμένεις να δεις να τα παίζουν ζωντανά (και εμείς ευτυχώς θα έχουμε αυτή την τύχη να τους δούμε στις 8 και 9 Μαρτίου στην χώρα μας).
Μετά από ένα μικρό ορχηστρικό στυλ mariachi μπαίνεις στο τρίτο και τελευταίο μέρος, 'The Blues of Man'. Και ενώ νομίζεις ότι εδώ θα έχεις μία μίξη των δύο προηγούμενων κεφαλαίων, γίνεται το αντίθετο- το τρίτο μέρος κινείται σε dirty blues και rock ballad μουσικά χωράφια. Και μόνο το τελευταίο 15λεπτο 'Faced With Complete Failure, Utter Defiance is the Only Response' το επιβεβαιώνει αυτό. Ένα επικό post-rock κομμάτι, με αυξομειώσεις στο τέμπο, που καταλήγει σε ένα εμπνευσμένο κρεσέντο αποτελεί το ιδανικό κλείσιμο σε ένα καταπληκτικό άλμπουμ.

Πρόκειται πραγματικά για ένα μουσικό αριστούργημα, επικό, ευέλικτο και όχι μουσικά μονοδιάστατο και έτσι μπορεί να ακουστεί από διαφορετικούς ακροατές. Ίσως μόνο το 2ο κεφάλαιο εχει κάποια κενά, αλλά στο τρίτο καλύπτονται και αυτά με τον καλύτερο τρόπο. Ένα άλμπουμ γεμάτο με σπουδαία τραγούδια, 15 τραγούδια σε ένα σπουδαίο progressive άλμπουμ...

CD 1:
Chapter I – A Thread
1. Nothing (We Are…)
2. The Heart Of Every Country
3. Get Down And Live With It
4. A Letter Concerning Dogheads
5. The Brain / Poznan
Chapter II – The Trap
6. Laying Traps
7. Born In A Hurricane
8. Release The Clowns
9. (What?)
CD 2:
Chapter III – The Blues Of Man
1. A Suggestion (Not A Very Nice One)
2. (Dig, Bury, Deny)
3. Operation Mincemeat
4. We Will Never Get Out This World Alive
5. Faced With Complete Failure, Utter Defiance Is The Only Response

http://www.crippledblackphoenix.co.uk/

http://www.myspace.com/crippledblackphoenix

Τα καλύτερα albums για τον μήνα Ιανουάριο 2012

Τα καλύτερα albums που ακούσαμε τον μήνα Ιανουάριο 2012 είναι:

1. Mark Lanegan Band - "Blues Funeral"
2. Crippled Black Phoenix- "(Mankind) The Crafty Ape"
3. Nada Surf - The Stars Are Indifferent To Astronomy
4. A Place to Bury Strangers - Onwards to the Wall EP
5. Hollowmoon - Closer Than The Blood
6. Feeder - Borders
7. Therapy? - A Brief Crack of Light
8. Tribes - Baby
9. The Big Pink - Future This
10. The Maccabees - Given To The Wild

Just Like Honey charity cover compilation

11 μπάντες. 1 τραγούδι. Όλα τα κέρδη για την Φροντίδα για τον Καρκίνο του Μαστού
Ο Bertie Bosrédon αυτός που συνέλαβε την ιδέα μας λέει:
“Διευθύνω τον Μαραθώνιο του Λονδίνου για την Φροντίδα για τον Καρκίνο του Μαστού (www.breastcancercare.org.uk). Ζήτησα από 11 μπάντες (Laki Mera, Oh Minnows, Keep Shelly in Athens, We Are Enfant Terrible, Kidcity, The Spruce Campbells, Glisk, Wanda and Wonder, Shark? Pursesnatchers, Seapony) που παρουσίαζα σε ένα podcast μου (www.JustLikeHoney.co.uk) να διασκευάσουν το ίδιο τραγούδι: το Just Like Honey (πρωτότυπο από τους The Jesus & Mary Chain).
Ο δίσκος κοστίζει τουλάχιστον 8 λίρες, αλλά μπορείτε να δώσετε περισσότερα για να στηρίξετε περισσότερο τους ανθρώπους που πάσχουν από καρκίνο του μαστού.”


http://justlikehoney.bandcamp.com/album/just-like-honey

http://justlikehoney.co.uk/covercompil/

Ακούστε εδώ την ενδιαφέρουσα διασκευή από τους δικούς μας Keep Shelly in Athens:

Pop. 1280 - "The Horror"

Οι Pop. 1280 πήρανε το όνομά τους από την ομώνυμη σκοτεινή νουβέλα του Jim Thompson που εκδόθηκε την δεκαετία του ’60, η οποία απηχεί κατά πολύ και το πνεύμα της μουσικής τους. Σχηματίστηκαν το 2009 από τους Ivan Lip και Chris Bug και ένα χρόνο αργότερα παρουσιάσανε το ep «Grid», το οποίο περιέχει έξι κομμάτια, που λειτούργησαν ως προάγγελος του φετινού ντεμπούτου τους υπό τον τίτλο «The Horror».
Οι τίτλοι και μόνο δίνουν μια εικόνα για τις διαθέσεις τους. Το εναρκτήριο «Step into the grid» από την άλλη μάλλον στάθηκε αρκετό για να πειστούν όσοι το άκουσαν ότι οι Pop. 1280 διαθέτουν σπάνια μουσική στόφα. Η δισκογραφική εταιρία Sacred Bones τελευταία συνηθίζει να μην χάνει τέτοιες ευκαιρίες και άμεσα ενέταξε την μπάντα από το Μπρούκλιν στο δυναμικό της. Έπειτα από μια περιοδεία λοιπόν το 2010, οπόταν και ενσωματώθηκαν άλλα δύο μέλη, το συγκρότημα ηχογράφησε τον πρώτο του δίσκο και τον παρουσίασε πριν λίγες μέρες επιβεβαιώνοντας τις προσδοκίες που είχαν δημιουργηθεί με την πρότερη σύντομη δουλειά του.
Αντιπροσωπευτικότερος τίτλος από τον «The Horror» δεν θα μπορούσε να υπάρξει για να χαρακτηρίσει τις δέκα συνθέσεις. Η κινηματογραφική αίσθηση της αγωνίας και του τρόμου δημιουργούνται κυρίως από τους πειραγμένους ήχους στα όργανα και τα μπάσα φωνητικά. Από εκεί κι έπειτα η μουσική των Pop. 1280 βρίσκεται πολύ κοντά σε μινιμαλιστικές post punk αρχές αλλά όχι στην πρωτόλεια μορφή τους καθώς πέρα από τους ρυθμούς όλα τα υπόλοιπα στο δίσκο δομούνται με στιβαρό τρόπο.
Γενικώς για να επιτευχθεί το προσδοκώμενο αποτέλεσμα αποφεύγεται η μελωδικότητα και κύριο μέλημα είναι η δημιουργία μια θορυβώδης και ερεβώδης έντασης. Κορυφαίες στιγμές στο δίσκο τα «Hang ‘em high» και «Bodies in the dunes» που αποδίδουν άψογα την νιχιλιστή εικόνα της μπάντας, το ιδίωμα της οποίας βρίσκεται πολύ κοντά μ’ αυτό των Amen Dunes και των The Men, που υπογράφουν άλλωστε τις δουλειές τους στην ίδια εταιρία.

Tracklisting:

1. Burn the Worm
2. New Electronix
3. Nature Boy
4. Bodies in the Dunes
5. Cyclotron
6. Beg Like a Human
7. Dogboy
8. West World
9. Hang Em’ High
10. Crime Time

http://www.myspace.com/population1280

Πηγή: http://www.maxitisartas.gr