Artist: Hanna Cash
Song: 'Worst Birthday'
Published: on Mar 20, 2013
Published: on Mar 20, 2013
Come from: Manchester, UK
Πέμπτη 23 Μαΐου 2013
Τρίτη 21 Μαΐου 2013
NoSound - 'Afterthoughts' (2013)
Οι Nosound είναι μια progressive rock μπάντα από την Ιταλία και ξεκίνησαν σαν ένα project του frontman τους Giancarlo Erra με τις πρώτες τους δουλειές να είναι συνθέσεις του και να ηχογραφούνται και να μιξάρονται από τον ίδιο. Η απαίτηση για ζωντανές εμφανίσεις ανάγκασε τον Giancarlo να συγκροτήσει τελικά μια μπάντα από προικισμένους μουσικούς που κατάφεραν να παίζουν εξίσου καλά διάφορα είδη όπως progressive rock, post rock και ambient.
Η μουσική τους έχει ξεκάθαρες επιρροές από Pink Floyd, Porcupine Tree, Brian Eno και Genesis. Δύο από τα τρία πρώτα άλμπουμ τους (A Sense of Loss - 2009 και Lightdark – 2008) κέρδισαν τα Ιταλικά βραβεία Progressive Music.
Oι Nosound επιστρέφουν δισκογραφικά μετά από τέσσερα χρόνια (αν και μεσολάβησε το ακουστικό τους άλμπουμ “The Northern Religion Of Things” και το EP “At The Pier”) με το “Afterthoughts”, το τέταρτο κατά σειρά στούντιο άλμπουμ τους με τη συνδρομή του πρώην drummer των Porcupine Tree και Blackfield, Chris Maitland. Τα πρώτα 500 αντίτυπα, μάλιστα, κυκλοφορούν αριθμημένα και υπογεγγραμμένα μαζί με ένα bonus CD με ορχηστρικές εκτελέσεις των τραγουδιών του άλμπουμ.
Η παρουσία του Maitland δίνει μια ξεχωριστή δυναμική στους Nosound και μεταφέρει τον ατμοσφαιρικό τους rock σε ένα άλλο επίπεδο πιο δυναμικό και εκλεπτυσμένο. Γενικά, έχει αποσπάσει διθυραμβικές κριτικές από έγκριτα μουσικά περιοδικά και sites και χαρακτηρίζεται το πληρέστερο τους άλμπουμ μέχρι στιγμής και ο γνώμονας για τις μελλοντικές τους δουλειές.
Ξεχωρίζουν στο πρώτο άκουσμα αναμφίβολα τα “I Miss The Ground”, “The Anger Song”, “Encounter” και “Paralysed' χωρίς όμως να υστερούν σε τίποτε και τα υπόλοιπα τραγούδια...
Η μουσική τους έχει ξεκάθαρες επιρροές από Pink Floyd, Porcupine Tree, Brian Eno και Genesis. Δύο από τα τρία πρώτα άλμπουμ τους (A Sense of Loss - 2009 και Lightdark – 2008) κέρδισαν τα Ιταλικά βραβεία Progressive Music.
Oι Nosound επιστρέφουν δισκογραφικά μετά από τέσσερα χρόνια (αν και μεσολάβησε το ακουστικό τους άλμπουμ “The Northern Religion Of Things” και το EP “At The Pier”) με το “Afterthoughts”, το τέταρτο κατά σειρά στούντιο άλμπουμ τους με τη συνδρομή του πρώην drummer των Porcupine Tree και Blackfield, Chris Maitland. Τα πρώτα 500 αντίτυπα, μάλιστα, κυκλοφορούν αριθμημένα και υπογεγγραμμένα μαζί με ένα bonus CD με ορχηστρικές εκτελέσεις των τραγουδιών του άλμπουμ.
Η παρουσία του Maitland δίνει μια ξεχωριστή δυναμική στους Nosound και μεταφέρει τον ατμοσφαιρικό τους rock σε ένα άλλο επίπεδο πιο δυναμικό και εκλεπτυσμένο. Γενικά, έχει αποσπάσει διθυραμβικές κριτικές από έγκριτα μουσικά περιοδικά και sites και χαρακτηρίζεται το πληρέστερο τους άλμπουμ μέχρι στιγμής και ο γνώμονας για τις μελλοντικές τους δουλειές.
Ξεχωρίζουν στο πρώτο άκουσμα αναμφίβολα τα “I Miss The Ground”, “The Anger Song”, “Encounter” και “Paralysed' χωρίς όμως να υστερούν σε τίποτε και τα υπόλοιπα τραγούδια...
Tracklist:
1.In My Fears
2.I Miss The Ground
3.Two Monkeys
4.The Anger Song
5.Encounter
6.She
7.Wherever You Are
8.Paralysed
9.Afterthought
1.In My Fears
2.I Miss The Ground
3.Two Monkeys
4.The Anger Song
5.Encounter
6.She
7.Wherever You Are
8.Paralysed
9.Afterthought
Κυριακή 19 Μαΐου 2013
Beaches - 'She Beats' (2013)
.jpg)
Οι Beaches ειναι μια psych-rock μπάντα από τη Μελβούρνη και αποτελούνται από τους Antonia Sellbach (Love Of Diagrams), Alison Bolger (Panel Of Judges) και Ali McCann στις κιθάρες και φωνητικά, Gill Tucker (Spider Vomit) στο μπάσο και Karla Way στα drums και φωνητικά. Για πρώτη φορά έπαιξαν ζωντανά τον Οκτώβριο του 2007 για να ακολουθήσει το ομώνυμο ντεμπούτο άλμπουμ τους το 2008 (κέρδισε το βραβείο Oz στην Αυστραλία) και διάφορες συμμετοχές σε μεγάλα festivals καθώς και μια περιοδεία στις ΗΠΑ.
Μετά από μια δισκογραφική παύση 5 ετών, το δεύτερο τους άλμπουμ “She Beats” κυκλοφόρησε από την Αυστραλέζικη Chapter Music με το Michael Rother των Neu! και Kraftwerk να υπογράφει 2 τραγούδια. Το αποτέλεσμα είναι ένα εκρηκτικό μίγμα psychedelic και noise/prog rock με μια αισθητική pop των 60s.
Στο πρώτο “Out of Mind” φανερώνουν απροκάλυπτα όλες τις επιρροές στον ήχο τους σε ένα μάλλον κιθαριστικά επικό τραγούδι και την πιο δυνατή σύνθεση του άλμπουμ. Ακόμη, όμως και το σχετικά νωχελικό “Keep on Breaking Through” και το κάπως ανατολίτικο “Veda” ακούγονται περισσότερο σαν ιντερλούδια από πραγματικά τραγούδια. Τα δύο τραγούδια που εμπλέκεται ο Rother, “Distance” και “Granite Snake”, έρχονται να αναδείξουν τις δυνατότητες της μπάντας να αναμιγνύει τη shoegaze με ambient pop φωνητικά μέσα από μια επανάληψη στα κιθαριστικά riffs και τα drums.
To ορχηστρικό ‘The Good Comet Returns’ είναι βγαλμένο μέσα από τις καλές εποχές του new wave των 80s, στο ‘Send Them Away’ καταφέρνουν με ένα dreampop/ shoegaze συνδυασμό συγχορδιών να θυμίσουν Ride σε υπερθετικό βαθμό ενώ στο “Runaway” είναι σα να ακούς την pop να “αιμορραγεί”¨.
Οι Beaches γράφουν τελικά μάλλον μίζερα τραγούδια με αξιομνημόνευτες όμως μελωδίες αλλά το κάνουν απίστευτα καλά οπότε αυτός είναι ένας λόγος όχι μόνο να τους μισήσεις ή να τους αγνοήσεις αλλά να τους ακούσεις με προσοχή και ίσως και να “κολλήσεις” μαζί τους.
Μετά από μια δισκογραφική παύση 5 ετών, το δεύτερο τους άλμπουμ “She Beats” κυκλοφόρησε από την Αυστραλέζικη Chapter Music με το Michael Rother των Neu! και Kraftwerk να υπογράφει 2 τραγούδια. Το αποτέλεσμα είναι ένα εκρηκτικό μίγμα psychedelic και noise/prog rock με μια αισθητική pop των 60s.
Στο πρώτο “Out of Mind” φανερώνουν απροκάλυπτα όλες τις επιρροές στον ήχο τους σε ένα μάλλον κιθαριστικά επικό τραγούδι και την πιο δυνατή σύνθεση του άλμπουμ. Ακόμη, όμως και το σχετικά νωχελικό “Keep on Breaking Through” και το κάπως ανατολίτικο “Veda” ακούγονται περισσότερο σαν ιντερλούδια από πραγματικά τραγούδια. Τα δύο τραγούδια που εμπλέκεται ο Rother, “Distance” και “Granite Snake”, έρχονται να αναδείξουν τις δυνατότητες της μπάντας να αναμιγνύει τη shoegaze με ambient pop φωνητικά μέσα από μια επανάληψη στα κιθαριστικά riffs και τα drums.
To ορχηστρικό ‘The Good Comet Returns’ είναι βγαλμένο μέσα από τις καλές εποχές του new wave των 80s, στο ‘Send Them Away’ καταφέρνουν με ένα dreampop/ shoegaze συνδυασμό συγχορδιών να θυμίσουν Ride σε υπερθετικό βαθμό ενώ στο “Runaway” είναι σα να ακούς την pop να “αιμορραγεί”¨.
Οι Beaches γράφουν τελικά μάλλον μίζερα τραγούδια με αξιομνημόνευτες όμως μελωδίες αλλά το κάνουν απίστευτα καλά οπότε αυτός είναι ένας λόγος όχι μόνο να τους μισήσεις ή να τους αγνοήσεις αλλά να τους ακούσεις με προσοχή και ίσως και να “κολλήσεις” μαζί τους.
Tracklist:
01 – Out Of Mind
02 – Keep On Breaking Through
03 – Dune
04 – Send Them Away
05 – The Good Comet Returns
06 – Distance
07 – Weather
08 – Granite Snake
09 – Tanzanite
10 – Veda
11 – Runaway
01 – Out Of Mind
02 – Keep On Breaking Through
03 – Dune
04 – Send Them Away
05 – The Good Comet Returns
06 – Distance
07 – Weather
08 – Granite Snake
09 – Tanzanite
10 – Veda
11 – Runaway
Παρασκευή 17 Μαΐου 2013
Cover song of the week: The Maine - "Girls Just Wanna Have Fun" (Cyndi Lauper cover)
Cover song of the week:
The Maine - "Girls Just Wanna Have Fun" (Cyndi Lauper cover)
Κυριακή 12 Μαΐου 2013
The National - 'Trouble Will Find Me' (2013)
Οι The National είναι μία indie rock μπάντα που σχηματίστηκε στο Ohio το 1999 αλλά εδρεύει πλέον στο Brooklyn με την εμβληματική φιγούρα και τη βαρύτονη φωνή του frontman τους Matt Berninger να ξεχωρίζει και τη μουσική τους να έχει χαρακτηριστεί σαν ένα κράμα Joy Division, Leonard Cohen, Wilco και Nick Cave & the Bad Seeds. Mε το άλμπουμ τους 'Alligator' (2005), κατάφεραν να βγουν στο μουσικό προσκήνιο, με τα 'Boxer' (2007) και 'High Violet' (2010), κέρδισαν τον καθολικό σεβασμό της μουσικής κοινότητας.
Οι The National επιτρέφουν δισκογραφικά τρία χρόνια μετά το 'High Violet' με το έκτο τους studio άλμπουμ “Trouble Will Find Me” και πάλι από την ιστορική 4AD με ενδιαφέρουσες συνεργασίες όπως των Sufjan Stevens, Richard Reed Parry (Arcade Fire), Annie Clark (St. Vincent) και Sharon Van Etten μεταξύ άλλων.
Το “Trouble Will Find Me” είναι υπό μία έννοια ένα εντελώς καινούργιο άλμπουμ- αν και τα τραγούδια είναι πιο δυναμικά αλλά με ένα ήχο πιο συγκρατημένο και εκλεπτυσμένο με κύρια χαρακτηριστικά τη γενική του μελαγχολία και την εμμονή στα έγχορδα και πνευστά. Επίσης, η βαρύτονη φωνή του Matt Berninger έχει γίνει λίγο πιο βαθιά σε σχέση με το “High Violet” με όλα τα υπόλοιπα να θυμίζουν τους παλιούς The National.
Το μεγαλύτερο μέρος του άλμπουμ κινείται σε ήρεμους τόνους με κάποιες εξάρσεις όπως στο “Sea of love” και το “Humiliation” με τα κάπως ταλαιπωρημένα αλλά λιτά φωνητικά του Berninger. Οι σταθερές αξίες των συνθέσεων τους, δηλαδή η σταθερότητα και η συνοχή τους, παραμένουν και σε αυτό τους εγχείρημα σε υπερθετικό βαθμό μάλιστα. Ξεχωρίζουν επίσης τα singles που προηγήθηκαν της κυκλοφορίας του άλμπουμ, “Demons” και “Don’t Swallow the Cap” όπως και τα “I Should Live in Salt”, “Fireproof” και “Graceless” (προσωπική αδυναμία...)
To “Trouble Will Find Me”, αν και δεν είναι το άλμπουμ που θα σε στιγματίσει, είναι πραγματικά “ήρεμη” δύναμη και αντικατοπτρίζει στο απόλυτο την εξέλιξη του ήχου τους και τη μουσική τους ταυτότητα. Για μια ακόμη φορά, οι the National έφτιαξαν ένα πολύ καλό National άλμπουμ...
Οι The National επιτρέφουν δισκογραφικά τρία χρόνια μετά το 'High Violet' με το έκτο τους studio άλμπουμ “Trouble Will Find Me” και πάλι από την ιστορική 4AD με ενδιαφέρουσες συνεργασίες όπως των Sufjan Stevens, Richard Reed Parry (Arcade Fire), Annie Clark (St. Vincent) και Sharon Van Etten μεταξύ άλλων.
Το “Trouble Will Find Me” είναι υπό μία έννοια ένα εντελώς καινούργιο άλμπουμ- αν και τα τραγούδια είναι πιο δυναμικά αλλά με ένα ήχο πιο συγκρατημένο και εκλεπτυσμένο με κύρια χαρακτηριστικά τη γενική του μελαγχολία και την εμμονή στα έγχορδα και πνευστά. Επίσης, η βαρύτονη φωνή του Matt Berninger έχει γίνει λίγο πιο βαθιά σε σχέση με το “High Violet” με όλα τα υπόλοιπα να θυμίζουν τους παλιούς The National.
Το μεγαλύτερο μέρος του άλμπουμ κινείται σε ήρεμους τόνους με κάποιες εξάρσεις όπως στο “Sea of love” και το “Humiliation” με τα κάπως ταλαιπωρημένα αλλά λιτά φωνητικά του Berninger. Οι σταθερές αξίες των συνθέσεων τους, δηλαδή η σταθερότητα και η συνοχή τους, παραμένουν και σε αυτό τους εγχείρημα σε υπερθετικό βαθμό μάλιστα. Ξεχωρίζουν επίσης τα singles που προηγήθηκαν της κυκλοφορίας του άλμπουμ, “Demons” και “Don’t Swallow the Cap” όπως και τα “I Should Live in Salt”, “Fireproof” και “Graceless” (προσωπική αδυναμία...)
To “Trouble Will Find Me”, αν και δεν είναι το άλμπουμ που θα σε στιγματίσει, είναι πραγματικά “ήρεμη” δύναμη και αντικατοπτρίζει στο απόλυτο την εξέλιξη του ήχου τους και τη μουσική τους ταυτότητα. Για μια ακόμη φορά, οι the National έφτιαξαν ένα πολύ καλό National άλμπουμ...
Tracklist:
01 I Should Live in Salt
02 Demons
03 Don’t Swallow the Cap
04 Fireproof
05 Sea of Love
06 Heavenfaced
07 This is the Last Time
08 Graceless
09 Slipped
10 I Need My Girl
11 Humiliation
12 Pink Rabbits
13 Hard to Find
01 I Should Live in Salt
02 Demons
03 Don’t Swallow the Cap
04 Fireproof
05 Sea of Love
06 Heavenfaced
07 This is the Last Time
08 Graceless
09 Slipped
10 I Need My Girl
11 Humiliation
12 Pink Rabbits
13 Hard to Find
links:
Σάββατο 11 Μαΐου 2013
Track of the week: His Clancyness - 'Machines'
Oι His Clancyness είναι ένα
psych-pop
συγκρότημα πίσω από το οποίο κρύβεται ο Clancy Jonathan. Γεννημένος στην Οτάβα, μεγάλωσε μεταξύ του Καναδά και της Ιταλίας μέχρι το τέλος της εφηβείας του, όπου τελικά εγκαταστάθηκε μόνιμα στην Μπολόνια. Κερδίσε τις πρώτες εμπειρίες του παίζοντας σε μια σειρά από hardcore / punk μπάντες, και έχοντας περιοδεύσει τον κόσμο, ξεκίνησε μόνος του ως His Clancyness το 2009 και άρχισε να κερδίζει κάποια πρώιμη αναγνώριση σε blogs στο διαδίκτυο, όταν άρχισαν να κυκλοφορούν μια σειρά από τραγούδια του.
Το 'Machines' είναι το πρόσφατο video-single του από το τελευταίο του ep με τίτλο Charade EP, που κυκλοφορεί στις 20 Μαίου 2013 από την FatCat Records.
links:
Παρασκευή 10 Μαΐου 2013
Cover Song of the week:Violet Bones - " Gossip" ( iremembertapes Cover)
.jpg)
Για την επερχόμενη γερμανική περιοδεία τους, το electro-pop τρίο iremembertapes. και οι indie-rockers Violet Bones έχουν συνεργαστεί και διασκευάζουν ο ένας τραγούδι του άλλου με το ψευδώνυμο 'Violet Tapes' . Οι iremembertapes. το 'Chemicals' και οι Violet Bones το 'Gossip'.
Μπορείτε να τα ακούσετε εδώ:
http://theanimalfarm.bandcamp.com/album/violet-tapes
Μπορείτε να τα ακούσετε εδώ:
http://theanimalfarm.bandcamp.com/album/violet-tapes
Πέμπτη 9 Μαΐου 2013
Frustration - 'Uncivilized' (2012)
Δημιουργήθηκαν το Σεπτέμβριο του 2002 από μέλη της παρισινής "παρέας" των Anteenagers mc, Teckels, Operation S, No Talents, Steve & the jerks, Four Slicks, Les Terribles & Warum Joe.
Οι Frustration αποφάσισαν να διερευνήσουν τη σκοτεινή, κρύα, λυπημένη, αλλά γεμάτη με ένταση πλευρά του rock'n'roll. Επηρεασμένοι από τις postpunk & coldwave μπάντες όπως οι Crisis, Warsaw / Joy Division, Killing Joke, The Fall κ.α. ... οι Frustration είναι περισσότερο ένα σύγχρονο συγκρότημα και όχι τόσο προσκολλημένο στα 80’s.
Δεύτερο LP αυτό των Frustration με τίτλο 'Uncivilized' θα αποδειχθεί από τους πιο σημαντικούς γαλλικούς δίσκους που κυκλοφόρησαν τα τελευταία 5 έως 10 χρόνια.
Το beat είναι κρύο, σκληρό, και στατικό, και η μπάσα, εκστατική φωνή του Fabrice Gilbert ρέει πάνω σε όλο το θέμα με καρδιά και κέφι.
Δυνατά, ρυθμικά τραγούδια γεμάτα με ωμό post-punk ήχο. Απλά φανταστείτε τους WARSAW να συναντούν τους WIRE να συναντούν τους FALL και θα έχετε μια καλή ιδέα για το μουσικό τους αποτέλεσμα.
Με άλλα λόγια: πολύ καλός δίσκος. Ακούστε τα Worries, Its Gonna Be The Same και Dying City.
Tracklist:
Δεύτερο LP αυτό των Frustration με τίτλο 'Uncivilized' θα αποδειχθεί από τους πιο σημαντικούς γαλλικούς δίσκους που κυκλοφόρησαν τα τελευταία 5 έως 10 χρόνια.
Το beat είναι κρύο, σκληρό, και στατικό, και η μπάσα, εκστατική φωνή του Fabrice Gilbert ρέει πάνω σε όλο το θέμα με καρδιά και κέφι.
Δυνατά, ρυθμικά τραγούδια γεμάτα με ωμό post-punk ήχο. Απλά φανταστείτε τους WARSAW να συναντούν τους WIRE να συναντούν τους FALL και θα έχετε μια καλή ιδέα για το μουσικό τους αποτέλεσμα.
Με άλλα λόγια: πολύ καλός δίσκος. Ακούστε τα Worries, Its Gonna Be The Same και Dying City.
Tracklist:
1. Worries
2. Assassination
3. Around
4. Its Gonna Be The Same
5. Uncilized
6. One Of Them
7. Angle Grinder
8. Believe Me Or Not
9. Dying City
10. We Miss You
11. Premeditation
12. I Cant Forget You
Τετάρτη 8 Μαΐου 2013
Filthy Boy - 'Smile That Won't Go Down' (2013)
.jpg)
Οι Filthy Boy είναι μια τετραμελής alternative μπάντα από το Peckham του Νότιου Λονδίνου και ανήκουν στο δυναμικό της Stranger Records. Έχουν εμφανιστεί ήδη δίπλα στους Palma Violets και έχουν αποσπάσει τις καλύτερες κριτικές από έγκριτα μουσικά μέσα, όπως τα NME, The Fly και TimeOut London.
Το “Smile That Won’t Go Down” είναι το ντεμπούτο άλμπουμ τους και στο άκουσμα του σου φέρνει στο νου αυθόρμητα το αντίστοιχο ομώνυμο ντεμπούτο άλμπουμ των Franz Ferdinand κάποια χρόνια πίσω με τα φωνητικά να θυμίζουν έντονα Alex Kapranos με πινελιές από Alex Turner, Jarvis Cocker και Morrissey. Αυτά τα σχεδόν σκοτεινά αλλά μελωδικά φωνητικά σε συνδυασμό με ωμές και μοχθηρές κιθάρες και τις αφοπλιστικά απλές τους συνθέσεις κάνουν τους Filthy Boy να φαντάζουν μια από τις μεγάλες ελπίδες για την αναβίωση της indie στο μεγάλο νησί.
Το ‘Waiting On The Doorstep’ με ένα απλό σχετικά riff και ταχύτατα drums αλλά και τα πονεμένα φωνητικά του Paraic και το ‘Biggest Fan Ever’ είναι ίσως τα πιο απαισιόδοξα τραγούδια του άλμπουμ. Το ‘Oh Dear’ αν και ξεκινά με ένα μάλλον χαλαρωτικό R&B ρυθμό, ανεβαίνει σταδιακά προς το τέλος ενώ στο αληγορικό ‘Jimmy Jammies’, οι ασαφείς και δυσοίωνοι στίχοι συμπληρώνονται με τη σχεδόν βαρύτονη φωνή αλά Morrissey. Στο ‘That Life’, οι στίχοι είναι, αντίθετα, σχεδόν αφελείς και δένουν με τη νεανική του σπιρτάδα που συνεχίστηκε και στο video clip του single ‘Naughty Corner’. Ξεχωρίζουν ακόμη ο φρενήρης ρυθμός του ‘Charm of the Dangerous Minx’ αλλά και ο folk και κάπως ψυχεδελικό τόνος του 'Mental Conditions'.
Οπως συμβαίνει με τα ντεμπούτο άλμπουμς, το 'Smile That Won't Go Down' είναι επιτυχημένο- πνευματώδες αλλά και χαριτωμένο όπως και δελεαστικό. Η λυρικότητα, η λιτότητα και η ποιότητα των συνθέσεων τους σε συνδυασμό με την εξαιρετική φωνή του Paraic είναι από μόνα τους οι αφορμές να το ακούσεις και να το ξανακούσεις.
Το “Smile That Won’t Go Down” είναι το ντεμπούτο άλμπουμ τους και στο άκουσμα του σου φέρνει στο νου αυθόρμητα το αντίστοιχο ομώνυμο ντεμπούτο άλμπουμ των Franz Ferdinand κάποια χρόνια πίσω με τα φωνητικά να θυμίζουν έντονα Alex Kapranos με πινελιές από Alex Turner, Jarvis Cocker και Morrissey. Αυτά τα σχεδόν σκοτεινά αλλά μελωδικά φωνητικά σε συνδυασμό με ωμές και μοχθηρές κιθάρες και τις αφοπλιστικά απλές τους συνθέσεις κάνουν τους Filthy Boy να φαντάζουν μια από τις μεγάλες ελπίδες για την αναβίωση της indie στο μεγάλο νησί.
Το ‘Waiting On The Doorstep’ με ένα απλό σχετικά riff και ταχύτατα drums αλλά και τα πονεμένα φωνητικά του Paraic και το ‘Biggest Fan Ever’ είναι ίσως τα πιο απαισιόδοξα τραγούδια του άλμπουμ. Το ‘Oh Dear’ αν και ξεκινά με ένα μάλλον χαλαρωτικό R&B ρυθμό, ανεβαίνει σταδιακά προς το τέλος ενώ στο αληγορικό ‘Jimmy Jammies’, οι ασαφείς και δυσοίωνοι στίχοι συμπληρώνονται με τη σχεδόν βαρύτονη φωνή αλά Morrissey. Στο ‘That Life’, οι στίχοι είναι, αντίθετα, σχεδόν αφελείς και δένουν με τη νεανική του σπιρτάδα που συνεχίστηκε και στο video clip του single ‘Naughty Corner’. Ξεχωρίζουν ακόμη ο φρενήρης ρυθμός του ‘Charm of the Dangerous Minx’ αλλά και ο folk και κάπως ψυχεδελικό τόνος του 'Mental Conditions'.
Οπως συμβαίνει με τα ντεμπούτο άλμπουμς, το 'Smile That Won't Go Down' είναι επιτυχημένο- πνευματώδες αλλά και χαριτωμένο όπως και δελεαστικό. Η λυρικότητα, η λιτότητα και η ποιότητα των συνθέσεων τους σε συνδυασμό με την εξαιρετική φωνή του Paraic είναι από μόνα τους οι αφορμές να το ακούσεις και να το ξανακούσεις.
Tracklist:
01.In The Name Of
02.Naughty Corner
03.Waiting On The Doorstep
04.Jimmy Jammies
05.Charm Of The Dangerous Minx
06.When Everyone Cheers
07.Mental Conditions
08.Spiral Eyes
09.That Life
01.In The Name Of
02.Naughty Corner
03.Waiting On The Doorstep
04.Jimmy Jammies
05.Charm Of The Dangerous Minx
06.When Everyone Cheers
07.Mental Conditions
08.Spiral Eyes
09.That Life
10.Biggest Fan Ever
11.Oh Dear
11.Oh Dear
links:
Τρίτη 7 Μαΐου 2013
The Telewire - 'Everything Over My Head' (2013)
.jpg)
Ο τραγουδιστής / τραγουδοποιός Stephen Thurman είναι ο άνθρωπος πίσω από τη μουσική των The Telewire. Από το Austin του Τέξας, οι The Telewire παίζουν ένα θορυβώδες, αλλά ονειρικό shoegaze rock που φέρνουν το όραμα και τη συνέχεια, απευθείας από το μυαλό του Stephen. Υπάρχουν ορισμένες γραμμές synth θαμμένες στη μουσική αλλά ο εξαιρετικά εκλεπτυσμένος θορυβώδης ήχος κάνει πραγματικά τους The Telewire τόσο ιδιοφυείς. Το τελευταίο τους άλμπουμ με τίτλο " Everything Over My Head " είναι ένα ταξίδι 6- noise-rock κομματιών που αξίζει να ακούσει κάθε οπαδός, και όχι μόνο, του shoegaze.
Μπορείται να το κατεβάσετε δίνοντας όποια τιμή θέλετε από την σελίδα τους στο bandcamp.. http://thetelewire.bandcamp.com/album/everything-over-my-head
Tracklist:
01 Feels Like Fire
02 It's Alright
03 Tell Me Your Lies
04 Loud As Rain
05 Decide (The Hurtful Song)
06 Wasted On Us All
Μπορείται να το κατεβάσετε δίνοντας όποια τιμή θέλετε από την σελίδα τους στο bandcamp.. http://thetelewire.bandcamp.com/album/everything-over-my-head
Tracklist:
01 Feels Like Fire
02 It's Alright
03 Tell Me Your Lies
04 Loud As Rain
05 Decide (The Hurtful Song)
06 Wasted On Us All
links:
http://thetelewire.bandcamp.com/album/everything-over-my-head
http://www.facebook.com/pages/The-Telewire/177922455650463
http://www.facebook.com/pages/The-Telewire/177922455650463
Δευτέρα 6 Μαΐου 2013
Τα καλύτερα άλμπουμς του Απριλίου 2013
Τα καλύτερα άλμπουμς του Απριλίου 2013
Blackmail – Bones
Still Corners - Strange Pleasures
IO Echo - Ministry of Love
Division Of Laura Lee - Tree
The KVB - Immaterial Visions
Bazooka - Bazooka
- posted by Thomas Priest
Fernand - 'Fernand' (2012)
.jpg)
Οι Fernand είναι μια μπάντα από το Μεξικό που δημιουργήθηκε το 2008.
Αποτελούνται από τον Abraham Fernando Campos, κιθαρίστα, κημπορντίστα και τραγουδιστή, τον Diego στα τύμπανα, τον Titos στο μπάσο και τον Pablo, στη κιθάρα.
Μόλις πέρυσι κυκλοφόρησαν το ομώνυμο ντεμπούτο άλμπουμ τους τους που κέντρισε το ενδιαφέρον πολλών εκτός Μεξικού.
Ο ήχος του είναι ένα μίγμα από παλαιότερο post-punk σαν τους The Chameleons, με πιο σύγχρονο όπως των Interpol, καθώς και στοιχεία από new wave και pop synth, τα οποία έκαναν τον δίσκο αρκετά ενδιαφέρον.
Ξεχωρίζει η γεμάτη reverb, σοβαρή και μελαγχολική φωνή του Abraham, η οποία ακούγεται σαν μια διασταύρωση μεταξύ Paul Banks και The New Division.
Καλή προσπάθεια, ελπίζοντας σε περισσότερα από το δεύτερο άλμπουμ τους που κυκλοφορεί αυτό τον καιρό.
Tracklist:
1.You & Me
2.Sometimes
3.See You Again
4.Tearing My Heart Apart
5.Save Me From My Own
6.Everything You Dream
7.Time Of The Night
8.Sunday The 13
9.Thoughts About Love & Death
10.When Autumn Ends
Αποτελούνται από τον Abraham Fernando Campos, κιθαρίστα, κημπορντίστα και τραγουδιστή, τον Diego στα τύμπανα, τον Titos στο μπάσο και τον Pablo, στη κιθάρα.
Μόλις πέρυσι κυκλοφόρησαν το ομώνυμο ντεμπούτο άλμπουμ τους τους που κέντρισε το ενδιαφέρον πολλών εκτός Μεξικού.
Ο ήχος του είναι ένα μίγμα από παλαιότερο post-punk σαν τους The Chameleons, με πιο σύγχρονο όπως των Interpol, καθώς και στοιχεία από new wave και pop synth, τα οποία έκαναν τον δίσκο αρκετά ενδιαφέρον.
Ξεχωρίζει η γεμάτη reverb, σοβαρή και μελαγχολική φωνή του Abraham, η οποία ακούγεται σαν μια διασταύρωση μεταξύ Paul Banks και The New Division.
Καλή προσπάθεια, ελπίζοντας σε περισσότερα από το δεύτερο άλμπουμ τους που κυκλοφορεί αυτό τον καιρό.
Tracklist:
1.You & Me
2.Sometimes
3.See You Again
4.Tearing My Heart Apart
5.Save Me From My Own
6.Everything You Dream
7.Time Of The Night
8.Sunday The 13
9.Thoughts About Love & Death
10.When Autumn Ends
links:
http://fernand.bandcamp.com/album/fernand
http://www.fernandmusic.com/
http://www.facebook.com/fernandmusic
https://soundcloud.com/fernandmusic
http://www.fernandmusic.com/
http://www.facebook.com/fernandmusic
https://soundcloud.com/fernandmusic
Πέμπτη 2 Μαΐου 2013
Tα καλύτερα τραγούδια για τον μήνα Απρίλιο 2013
Τα καλύτερα τραγούδια για τον μήνα Απρίλιο 2013
Still Corners – Berlin Lovers
British India – Summer forgive me
The Black Angels – Love me forever
Pueblo People – Hunger moon
The Knife – Wrap your arms around me
Poni Hoax – There's nothing left for you
Gun Outfit – Death Drive
Future – Skylights
Wavves – Paranoid
Hookworms – Form & Function
Die! Die! Die! - Erase waves
Nightmares for a Week – Dead men
Shannon Wright – Noise parade
Dirt Dress – Stray Cats
Paint Fumes – Sally smoked dope
- posted by Thomas Priest
Golden Gurls – 'Typo Magic' (2012)
Οι Golden Gurls είναι μια τριμελής indie rock μπάντα από τη Βαλτιμόρη που πρωτοσυναντήθηκαν (Andy – κιθάρες/ φωνητικά, Donald - drums και Jesse - μπάσο) μεταξύ τους το 1994 και από τότε προσπαθούν να τελειοποιήσουν τον indie ήχο τους που έχει ένα φρενήρη ρυθμό με φωνητικά που περνάνε σε δεύτερη μοίρα.
Μόλις πέρσι (και για την ακρίβεια σα σήμερα στις 1 Μαίου...) κατάφεραν να κυκλοφορήσουν το πρώτο τους άλμπουμ “Typo Magic” που ηχογραφήθηκε στα Mobtown and Magpie Cage studios στη Βαλτιμόρη στο διάστημα μεταξύ Ιουλίου - Νοεμβρίου 2011.
Με το πρώτο άκουσμα του, σου έρχονται αναπόφευκτα στο νου κορυφαίες μπάντες των 90s όπως οι Dinosaur Jr, Seam και Pavement αλλά σε μια πιο σύγχρονη έκδοση. Το μόνο σίγουρο είναι ότι ακόμη και για κάποιον που δε γνώριζε καν την ύπαρξή τους (σε αυτούς φυσικά ανήκει και ο υπογράφων την παρούσα κριτική...) πραγματικά είναι ένα άλμπουμ που θα μπορούσε επάξια να σταθεί δίπλα στα shoegaze άλμπουμς που λατρέψαμε τη δεκαετία του 90. Θα μπορούσες ακόμη και να βρεις κάποια στοιχεία από Sonic Youth της εποχής του "Daydream Nation" στις κιθάρες και στα φωνητικά.
Γενικά, υπάρχει ενας νωχελικός αλλά απόλυτα κιθαριστικός τόνος στα τραγούδια τους χωρίς όμως να λείπουν και οι φρενήρεις μελωδίες όπως στο "Uphill Fight". Ξεχωρίζει χωρίς αμφιβολία το ορχηστρικό "End Of The War" που αν και ξεκινά με μια αργή, μελαγχολική κιθάρα, ο ρυθμός του δυναμώνει στη συνέχεια και φτάνει στην κορύφωση δίνοντας ένα τέλειο ηχητικό αποτέλεσμα. Δεν μπορείς να παραβλέψεις φυσικά και το εντελώς shoegaze "Cars On Mars" και το σύντομο αλλά πολύ μεστό "Providence".
Αν και δε σας έχουμε συνηθίσει σε κριτικές περσινών άλμπουμς, σε ορισμένες περιπτώσεις κυκλοφοριών που δεν έτυχαν της αντίστοιχης προβολής, αυτό επιβάλλεται – και σίγουρα μια από αυτές είναι και οι Golden Gurls!!!
Μόλις πέρσι (και για την ακρίβεια σα σήμερα στις 1 Μαίου...) κατάφεραν να κυκλοφορήσουν το πρώτο τους άλμπουμ “Typo Magic” που ηχογραφήθηκε στα Mobtown and Magpie Cage studios στη Βαλτιμόρη στο διάστημα μεταξύ Ιουλίου - Νοεμβρίου 2011.
Με το πρώτο άκουσμα του, σου έρχονται αναπόφευκτα στο νου κορυφαίες μπάντες των 90s όπως οι Dinosaur Jr, Seam και Pavement αλλά σε μια πιο σύγχρονη έκδοση. Το μόνο σίγουρο είναι ότι ακόμη και για κάποιον που δε γνώριζε καν την ύπαρξή τους (σε αυτούς φυσικά ανήκει και ο υπογράφων την παρούσα κριτική...) πραγματικά είναι ένα άλμπουμ που θα μπορούσε επάξια να σταθεί δίπλα στα shoegaze άλμπουμς που λατρέψαμε τη δεκαετία του 90. Θα μπορούσες ακόμη και να βρεις κάποια στοιχεία από Sonic Youth της εποχής του "Daydream Nation" στις κιθάρες και στα φωνητικά.
Γενικά, υπάρχει ενας νωχελικός αλλά απόλυτα κιθαριστικός τόνος στα τραγούδια τους χωρίς όμως να λείπουν και οι φρενήρεις μελωδίες όπως στο "Uphill Fight". Ξεχωρίζει χωρίς αμφιβολία το ορχηστρικό "End Of The War" που αν και ξεκινά με μια αργή, μελαγχολική κιθάρα, ο ρυθμός του δυναμώνει στη συνέχεια και φτάνει στην κορύφωση δίνοντας ένα τέλειο ηχητικό αποτέλεσμα. Δεν μπορείς να παραβλέψεις φυσικά και το εντελώς shoegaze "Cars On Mars" και το σύντομο αλλά πολύ μεστό "Providence".
Αν και δε σας έχουμε συνηθίσει σε κριτικές περσινών άλμπουμς, σε ορισμένες περιπτώσεις κυκλοφοριών που δεν έτυχαν της αντίστοιχης προβολής, αυτό επιβάλλεται – και σίγουρα μια από αυτές είναι και οι Golden Gurls!!!
Tracklist:
1. Kid Tested
2. I Can See the City
3. Cars on Mars
4. Uphill Fight
5. End of the War
6. Tidal (free)
7. Excited
8. Double Negatives
9. Providence
10. 7 of 10
11. Shasta Masta
Τετάρτη 1 Μαΐου 2013
Santa Rita – 'High On The Seas' (2013)
Τέσσερα κορίτσια από την Βαρκελώνη, οι Natalia Brovedanni (κιθάρα / φωνητικά), Martha Wood (μπάσο / φωνητικά), Ceci Su (φωνητικά) και Laura Oliveras (ντραμς) σχημάτισαν τις Santa Rita και εδώ και πέντε χρόνια συνεχίζουν το ταξίδι τους από το καλύτερα κρυμμένο μυστικό της Βαρκελώνης σε ένα από τα must see συγκροτήματα της πόλης. Το 2011 ταρακουνούν την σκηνή με την κυκλοφορία του ντεμπούτου τους EP Santa Rita. Με επιρροές από μερικές από τις πιο μυστικές γωνιές του rock από συγκροτήματα όπως οι Sleater-Kinney, Babes In Toyland, The Pillows, και οι Nirvana, πρίν από λίγο καιρό κυκλοφόρησαν το πρώτο τους full length άλμπουμ 'High On The Seas'.
Με παραγωγή από τον Santi Garcia (Toundra, Daniel Higgs, Tokyo Sex Destruction) και master από τον Victor Garcia η μπάντα παραμένει επιθετική όσο ποτέ, έχοντας ηχογραφήσει ένα άλμπουμ αναμφισβήτητης ωριμότητας, με ένα πιο ολοκληρωμένο ήχο που ενισχύεται από τις πολύ ενεργητικές ζωντανές εμφανίσεις τους.
Ξεχωρίζουν τα Cantábrico, Báltico και Mar Muerto
Με παραγωγή από τον Santi Garcia (Toundra, Daniel Higgs, Tokyo Sex Destruction) και master από τον Victor Garcia η μπάντα παραμένει επιθετική όσο ποτέ, έχοντας ηχογραφήσει ένα άλμπουμ αναμφισβήτητης ωριμότητας, με ένα πιο ολοκληρωμένο ήχο που ενισχύεται από τις πολύ ενεργητικές ζωντανές εμφανίσεις τους.
Ξεχωρίζουν τα Cantábrico, Báltico και Mar Muerto
Tracklist:
01. Báltico
02. Necochea
03. Cantábrico
04. Mar Muerto
05. Cap de Creus
06. Fidji
07. Adriático
08. Pacífico
09. Fisterra
links:
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)