Οι Girls Namesείναι μια τετραμελής alternative μπάντα από το Belfast που σχηματίστηκε το 2009 αρχικά ως διμελές σχήμα από το συνθέτη, τραγουδιστή και κιθαρίστα Cathal Cully και το drummer Neil Brogan, με τον Claire Miskimmin στο μπάσο να μπαίνει την επόμενη χρονιά και τους Charles Hurts και Philip Quinn να προστίθενται στη σύνθεσή τους το 2012. Έχουν κυκλοφορήσει μέχρι στιγμής το ντεμπούτο άλμπουμ τους “Dead To Me” του 2011 από την Tough Love στην Ευρώπη και τη Slumberland Records στις ΗΠΑ όπως και πολλά EPs, singles και split singles σε εταιρίες όπως οι Captured Tracks και CF Records.
Επιστρέφουν φέτος με το δεύτερο τους ‘The New Life’ και αποδεικνύουν ότι το “Dead to Me” είχε περάσει στο παρελθόν για αυτούς από τη στιγμή που το ηχογραφήσαν κιόλας και ήθελαν να ξεκινήσουν κάτι φρέσκο και εντελώς καινούργιο. Οι pop συγχορδίες έχουν αντικατασταθεί από υπνωτικές μελωδίες αλλά και post-punk riffs που ξεπηδάνε μέσα από το σκοτάδι και παραπέμπουν σε μπάντες των 80s όπως οι The Birthday Party, Joy Division και Bauhaus αλλά και πιο σύγχρονες όπως οι The Horrors.
Οι φωνητικές βαρύτονες ικανότητες του Cully αποτυπώνονται στο ‘Drawing Lines’ που είναι σα να ακούς τους Wipers στα πιο ήσυχα τους ενώ το ‘A Second Skin’ ακούγεται εντελώς στοιχειωμένο βγαλμένο από ταινία τρόμου. Στο ‘Hypnotic Regression’ το garage rock συναντά μουσικά την goth των μέσων της δεκαετίας του 80 ενώ στο “Occultation’’ τα synths είναι τόσο νωχελικά και μεμψίμηρα θυμίζοντας το ‘Disintegration’ των The Cure. Αλλά, τελικά, οι Girls Names δεν είναι μόνο σκοτεινοί αλλά έχουν και στιγμές ανάλαφρες στο άλμπουμ όπως η εισαγωγή τους στο “Portrait”, τα βασικά κιθαριστικά solos στο “Pittura Infamante” αλλά και τα μυστηριώδη ανατολίτικα riffs στο “The Olympia”.
Προφανώς, ο καθένας μπορεί να “κλέψει” ιδέες από το παρελθόν για να ακούγεται κάπως retro αλλά οι Girls Names το κάνουν πραγματικά με σεβασμό και διοχετεύουν πολλές από τις εμπνεύσεις τους μέσα από αυτό το πρίσμα. Για το λόγο αυτό, το ‘The New Life’ είναι χωρίς αμφιβολία από τα άλμπουμς που πρέπει να τύχουν προσοχής και πολλών ακροατών όχι μόνο για την ελκυστική του δυναμική αλλά και την πρωτοτυπία του...
Oι New Myths είναι ένα γυναικείο τριμελές New wave/electronic/rock συγκρότημα από την Ν. Υόρκη αποτελούμενο από τις Rosie Glassman, Marina Ross και Britney Boras. Το τραγούδι κυκλοφόρησε τον Μάρτιο 2012 μέσα από το http://newmyths.bandcamp.com/ και είναι μέσα από το πρώτο τους ομότιτλο ep όπου προσφέρεται σε ότι τιμή δώσεις, αλλά το video του κυκλοφόρησε σχεδόν ένα χρόνο μετά στις 19 Φεβρουαρίου 2013.
Η μουσική τους επηρεασμένη αρκετά από Blondie αλλά και από The Pixies και Joy Division, με το ντεμπούντο άλμπουμ τους να είναι στα σκαριά δηλ. την άνοιξη του 2013, είναι ένα από τα καινούρια ελπιδοφόρα συγκροτήματα που φυσικά το περιμένουμε με μεγάλο ενδιαφέρον.
Οι Useless Eaters είναι μια psych/ garage μπάντα από το Nashville του Tennessee με frontman το 23χρονο Seth Sutton (κιθάρες- φωνητικά) και τους Joey Genovese (κιθάρες), Taylor Elias (μπάσο) και Jessica DeStefano (drums) να είναι τα υπόλοιπα μέλη της. O Seth Sutton είναι μια πολυσχιδής προσωπικότητα- αυτοδίδακτος μουσικός και συγγραφέας, συμμετείχε τα τελευταία 4 χρόνια σε διάφορα projects, όπως οι hardcore Vile Nation και το post punk trio Feral Beat. Κυκλοφόρησαν ήδη 2 άλμπουμς, το “Daily Commute” από την Tic Tac Totally! Records το 2011 και το “C'est Bon!” από τη Southpaw Records το 2012.
Στις 19 Φεβρουαρίου, ήταν η επίσημη ημέρα κυκλοφορίας για το τρίτο τους άλμπουμ “Hypertension” που κυκλοφόρησε από την Jeffry Drag Records. Είναι εύκολο να το περιγράψεις σαν ένα punk, neo-punk ή post-punk άλμπουμ αλλά σε όλα τα τραγούδια τους θα βρεις επιρροές από Joy Division, The Cure, Television και πολλές άλλες μπάντες των 80s αλλά με garage punk riffs, νευρώδη keyboards και ψυχεδέλεια των τελών των 60s.
Με ένα φονικό surf riff, ο Sutton μπαίνει κατευθείαν στο θέμα με το εναρκτήριο “A New Program” ψελλίζοντας τους αυτοκαταστροφικούς στίχους που έχει γράψει ο ίδιος. Στο “Life on a Grid” μας εξηγεί ότι όλοι μας είμαστε ευάλλωτοι σε μια κοινωνία που η ιδέα του σχολείου περισσότερο έχει οικονομική παρά την πρωτεύουσα εκπαιδευτική της σημασία. Στο ομώνυμο τραγούδι ο Sutton κάνει μία ακόμη προσωπική αναζήτηση για το σκεπτικό των συνανθρώπων του, το “Black Night Ultraviolet” αν και punk δεν είναι τόσο καταιγιστικό αλλά περισσότερο “γλυκό” ενώ τα “Addicted to the Blade” και “Shapes of a Mannequin” είναι ίσως τα πιο αντιπροσωπευτικά όσον αφορά το κεντρικό θέμα του άλμπουμ.
Το “Hypertension” δεν μπορείς να το χαρακτnρίσεις ως το τέλειο αλλά οι Useless Eaters, τελικά, κατάφεραν να φτιάξουν ένα άλμπουμ που μπορείς να το ακούσεις μονορούφι σε ένα βράδυ ειδικά αν σου αρέσουν οι post punk μελωδίες με δηκτικούς στίχους και θανατηφόρα riffs.
Tracklist:
1. A New Program
2. Moody Bitch
3. Addicted to the Blade
4. Death Gripped
5. Life On a Grid
6. Black Night Ultraviolet
7. Hypertension
8. Shapes of a Mannequin
9. Wyte Girls
10. Smoke Alarm
11. Malfunction
O εντυπωσιακός Nick Cave, ο Αυστραλός τραγουδοποιός και όχι μόνο, που λατρεύεται όσο λίγοι στην Ελλάδα έδωσε στη δημοσιότητα το νέο του τραγούδι αφιερωμένο στις εικόνες διαμαρτυρίας και εξαθλίωσης που βλέπει στην Ελλάδα και την Αθήνα της φτώχειας, των διαδηλώσεων και των δακρυγόνων.
Συνθέτης ιδιαίτερης ευφυΐας, στιχουργός και ποιητής ο Cave επιστρέφει με ένα τραγούδι γροθιά στο στομάχι με αρκετή δόση ειρωνείας για την ανθρώπινη κοινωνία και μια κραυγή αλληλεγγύης προς τους δοκιμαζόμενους Ελληνες.
Το τραγούδι του παγκοσμίου φήμης μουσικού που κυκλοφορεί με την αγαστή συνεργασία των εδώ και τριάντα περίπου χρόνια συνοδοιπόρων του, των Bad Seeds, τιτλοφορείται «Lightning Bolts», δηλαδή «Κεραυνοί» ως μια ευθεία αναφορά στον αρχαίο Θεό των Ελλήνων τον Δία.
Αλλωστε έτσι ξεκινάνε και οι στίχοι στου κομματιού «Δύο κεραυνοί ήρθαν στο δωμάτιό μου, δώρο από τον Δία», ενώ κάνει ειδική αναφορά στις διαδηλώσεις και τις τραγικές καταστάσεις που βιώνουν οι Ελληνες τα τελευταία χρόνια,
«Στην Αθήνα οι νέοι κλαίνε από τα δακρυγόνα» αναφέρει ο Nick Cave και με τρόπο καυστικό συνεχίζει «εγώ είμαι δίπλα στην πισίνα και μαυρίζω» και περιγράφει μια εφιαλτική εικόνα σημειώνοντας «στο λίκνο της δημοκρατίας ακόμη και τα περιστέρια φοράνε αντιασφυξιογόνες μάσκες»
Στις 2008 διαλύθηκε ένα πολύ καλό συγκρότημα από το Σέφιλντ της Αγγλίας, οι Milburn. Τα μέλη των Milburn, Thomas Rowley (είναι και μέλος των Reverend and the Makers), Joe Green μαζί με τον Ryan Sellars δημιούργησαν τους The Backhanded Compliments οι οποίοι μετά από κάποια demos κυκλοφόρησαν το καταπληκτικό ομώνυμο ΕΡ τους. Όλως περιέργως οι The Backhanded Compliments αποφάσισαν, μετά την προσθήκη 2 νέων μελών, να αλλάξουν το όνομά τους σε Dead Sons. Κυκλοφορούν μια σειρά από singles, όπως τα "I Am The Lord/City Nights", "Junk Room", "Berlin", "Shotgun Woman" το 2011 και τα "Bangonfullturn", "Room 54", "Hangman" το 2012 καθώς και το Boom Booom (ΕΡ). Πολλά από αυτά περιλαμβάνονται στο ντεμπούτο τους άλμπουμ που μόλις κυκλοφόρησε με τίτλο “The Hollers and the Hymns”. Η μουσική τους παραπέμπει σύμφωνα με τον PR τους, στους Arctic Monkeys, Queens of the Stone Age και βέβαια στους Milburn Είμαι βέβαιος ότι θα παρατηρήσετε τις ομοιότητες που υπάρχουν με τους Arctic Monkeys και QOTSA, αλλά βλέπουμε ότι οι Dead Sons προσθέτουν έναν πιο ψυχεδελικό και βρώμικο τόνο, μια σχεδόν psychobilly ή horror punk (βλέπε ‘Ghost Train’) αίσθηση, που τους βάζει σε μια ελαφρώς διαφορετική κατηγορία, που τους κάνει να είναι λίγο τραχείς, πιο ωμοί και πιο dark από τους σύγχρονους τους. Στην πραγματικότητα, το άλμπουμ είναι μια αρκετά βίαιη (14 τραγουδιών 41 λεπτών) επίθεση στις αισθήσεις σας! Ξεχωρίζουν τα "Junk Room", "Shotgun Woman" "Bangonfullturn", "Room 54", "Hangman"… Tracklist: 01 – Ghost Train 02 – Shotgun Woman 03 – Bangonfullturn 04 – A Love As Good As Ours 05 – Hangman 06 – Temptation Pool 07 – Room 54 08 – Junk Room 09 – Quest For The Fire 10 – Stuck In The Maze 11 – The Last Man Standing At The Nine Till Noon Inn 12 – Black Hole Machines 13 – The Hollers and the Hymns 14 – Hold On
Την προηγούμενη εμφάνιση των Samsara Blues Experiment πριν από ένα χρόνο και κάτι στην πόλη μας δυστυχώς την είχα χάσει αλλά από καλούς φίλους (και όχι μόνο...) που είχαν την τύχη να τους δουν είχα ακούσει τις καλύτερες εντυπώσεις για τη ανερχόμενη βερολινέζικη heavy psych μπάντα. Επόμενο ήταν, μόλις ενημερώθηκα εδώ και καιρό για το ότι θα μας επισκεφτούν και πάλι συναυλιακά και έχοντας στο μεταξύ ακούσει κυρίως το εξαιρετικό “Revelation and Mystery” αλλά και τις άλλες τους δουλειές, να μην απουσιάσω από την φετινή τους συνάντηση με το κοινό της πόλης.
Τη συναυλία θα άνοιγαν όπως ήταν γνωστό οι 45 Rats. Για κάτι παραπάνω από μισή ώρα το τρίο από την Αθήνα παρουσίασε ένα setlist με κύριο άξονα το EP τους “First Gear”, κομμάτια από την αναμενόμενη νέα κυκλοφορία τους όπως και μία ενδιαφέρουσα διασκευή από Black Sabbath. Oρχηστρικό stoner rock με πιασάρικα riffs και σαφείς επιρροές από μπάντες όπως οι The Atomic Bitchwax και Karma to Burn αποτέλεσαν τελικά ένα ιδανικό προοίμιο για τις μπάντες που θα ακολουθούσαν.
Η ώρα είχε φτάσει 10 και κάτι και ενώ το 8ball είχε γεμίσει ασφυκτικά, ήρθε η στιγμή για τους This is Nowhere που μας εξέπληξαν με ένα διαφορετικό setlist από τις προηγούμενες εμφανίσεις τους (και τους έχουμε δει ουκ ολίγες φορές ευτυχώς...). Πολύ δεμένη μπάντα, με ένα κοινό που, στην πόλη μας τουλάχιστον, τους ακολουθεί πλέον πιστά και με ήχο γεμάτο ψυχεδέλεια και noise, garage και desert rock επιρροές, άφησαν τη σκηνή γύρω στις 11 με τον κόσμο να τους αποθεώνει κυριολεκτικά. Για μένα, προσωπικά. όπως ομολόγησα και στον τραγουδιστή τους και φίλο Μάνο (τον οποίο και ευχαριστώ και για την playlist που ευγενικά μας παραχώρησε) ήταν η πιο μεστή και ώριμη εμφάνιση τους on stage.
1.Everything
2.Peter
3.Lies
4.Perfect helpless
5.Awake=exiled
6.Burn the line
7.Two nights
8.I got a thing, you got a thing, everybody's got a thing (Funkadelic cover)
Αφού μεσολάβησε ένα διάλειμμα 20 λεπτών (ίσα ίσα να γίνει ο σχετικός ανεφοδιασμός από το bar...), η τετράδα από τo Βερολίνο είχε πάρει τη θέση της στη σκηνή με τον τραγουδιστή και κιθαρίστα τους Christian Peters να καλωσορίζει το κοινό γρατζουνώντας τις πρώτες νότες του Singata Mystic Queen δίνοντας μια πρώτη ιδέα από το ηχητικό μανιφέστο που θα ακολουθούσε. Από εκείνο το σημείο, και για δύο περίπου ώρες οι κιθάρες άρχισαν να πετάνε σπίθες ακολουθώντας το ντράμερ που άλλαζε το τέμπο διαρκώς από classic rock σε heavy psych και kraut με απίστευτα γυρίσματα και τον μπασίστα να προσθέτει τα τελευταία κομμάτια αυτού του ηχητικού παζλ με το νωχελικό αλλά πολύ δυνατό παίξιμο του.
Αν και ολιγομίλητοι ήταν πραγματικά αεικίνητοι και γεμάτοι πάθος επί της σκηνής μεταδίδοντας αυτή την ενέργεια και στο νεανικό κατά τα άλλα κοινό που επιδόθηκε σε ένα ατελείωτο headbanging πότε δυνατό και πότε πιο ράθυμο ανάλογα με την ένταση των drums και τα ξεσπάσματα των riffs. Κατάφεραν να καλύψουν σε μεγάλο βαθμό και τις δυο επίσημες δισκογραφικές κυκλοφορίες (“Long Distance Trip” και “Revelation & Mystery”) αλλά και το ολοκαίνουργιο 12ιντσο τους ("Center of the Sun/Midnight Boogie/World In Sound").
Το βασικό τους setlist το ολοκλήρωσαν στις 1 και 10 για να επανέλθουν λίγα λεπτά αργότερα μετά τις έντονες παραινέσεις του κόσμου για ένα encore τριών τραγουδιών (το πρώτο από τα οποία το καλύτερο τους ορχηστρικό κατά την ταπεινή μου άποψη...) και να κατέβουν οριστικά από τη σκηνή στις 1 και 25 αποζημιώνοντας και με το παραπάνω το κοινό που είχε κλείσει σχεδόν 4 ώρες στο 8ball.
Για ακόμη μία φορά, θα ήθελα να ευχαριστήσω τον καλό φίλο Άκη Καλλόπουλο για το άψογο φωτογραφικό υλικό που ευγενικά μας παραχώρησε!
Αν και δυστυχώς δεν είχαμε πρόσβαση στη setlist των SBE (μιας και δεν υπήρχε απλά...), παραθέτουμε απλά τους τίτλους των τραγουδιών που καταφέραμε να συγκρατήσουμε μέσα στο γενικό παραλήρημα...
Singata Mystic Queen
Flipside Apocalypse
Army Of Ignorance
Center Of The Sun
For The Lost Souls
Into The Black
Waiting For The Flood
Double Freedom
Oι Cold in Berlin είναι μια apocalyptic goth-garage τετραμελής μπάντα από το Λονδίνο με μουσικές επιρροές από το goth των πρώιμων 80s αλλά και από μπάντες των 90s (Swans, Sonic Youth). Με γυναικεία φωνητικά και την αύρα της Siouxsie Sioux να συναντά τον τσαμπουκά της PJ Harvey των πρώτων χρόνων της, οι συνθέσεις τους σου φέρνουν στο νου τους Yeah yeah yeahs αν αποφάσιζαν να παίξουν goth και dirty garage rock. Μετά το "Give me Walls" του 2011 που ήταν και το ντεμπούτο άλμπουμ τους και προκάλεσε αίσθηση στο δισκογραφικό γίγνεσθαι (“Αlbum of the year” κατά το ArtRocker), επανέρχονται με το δεύτερο τους “And yet” που κυκλοφόρησε από την Candlelight Records στο δεύτερο μισό του 2012. Σε σύγκριση με το προγενέστερο τους, το ”And Yet” είναι πιο αργό, πιο gothic, λίγο πιο ώριμο, πιο σύγχρονο αλλά και πιο ετερόκλητο μουσικά με δεδομένη πάντα την ποιότητα στον ήχο τους. Αυτό γίνεται αντιληπτό από το πρώτο κιόλας “Take Control” που σε γεμίζει ηχητικά αν και έχει αργό τέμπο και κάπως τρομακτικό αλλά σε αφήνει με ένα αίσθημα προσμονής για να ακολουθήσει το single τους “…and the Darkness Bangs” με τη διάθεση να γίνεται ακόμη πιο μουντή και τις κιθάρες στο επίκεντρο που αφήνουν όμως χώρο για τα υπέροχα φωνητικά της Maya (ή απλά My). Η φωνή της διαταρράσει την αρμονία σε τραγούδια όπως τα “Roll on in” και “Brick by Brick” μετατρέποντας τα σε πένθιμα εμβατήρια πλημμυρισμένα με θυμό. Στο “Love Is Shame” ακούς το psychobilly των Cramps διανθισμένο με blues πινελιές ενώ στο ”The Visionary’ πειραματίζονται με neo-folk ακούσματα αλλά οι στίχοι είναι ναρκωτικοί, ερωτικοί και νευρωτικοί ταυτόχρονα. Τέλος, στα “John” και “Whisper” είναι πιο σκοτεινοί από ποτέ με ένα εντελώς ‘new wave’ μπάσο. Αυτό που, τελικά, μπορείς να πεις με σιγουριά είναι ότι εν ετοι 2012 υπάρχει μια μπάντα που συνδυάζει πολύ καλά τους Joy Division, Christian Death και Refused αλλά αν στο μέλλον δεν καταφέρουν να το ξεπεράσουν στις επόμενες δουλειές τους, υπάρχει κίνδυνος οι Cold in Berlin να παραμείνουν στάσιμοι μουσικά αν και είχαν εξαρχής εξαιρετικές προοπτικές σαν μπάντα.
Tracklist: 1. Take Control 2. …And the Darkness Bangs 3. The Witch 4. Brick By Brick 5. The Visionary 6. Roll On In 7. Love Is Shame 8. John 9. The Lie 10. Whisper 11. …And Yet
To 'Have to Pretend' είναι από το τέταρτο άλμπουμ των Αμερικανών από το Σηάτλ The Cave Singers το οποίο κυκλοφορεί στις αρχές Μαρτίου 2013 και έχει τίτλο 'Naomi'. Δημιουργήθηκαν στις αρχές της δεκαετίας του 2000 και όλα αυτά τα χρόνια είχαν μια σταθερή πορεία στο χώρο της folk/rock μουσικής. Με εμφανείς επιρροές από τους Bob Dylan και Woody Guthrie πάντα έχουν να δείξουν κάτι πολύ ενδιαφέρον στα άλμπουμ τους και αξίζουν την προσοχή μας.
Aν σας έλειψαν οι The Smiths μην απογοητεύεστε, διότι οι Ancient Times είναι εδώ. Πρόκειται για μια καινούρια Βρετανική μπάντα της Coastal Wizars Records που μαζί με τους Furrow συνθέτουν την τρίτη κυκλοφορία της ενλόγω εταιρίας το 'From The Land To The Sea' ep και κυκλοφορεί στις 25 Φεβρουαρίου 2013 στη Μ. Βρετανία.
Οι Barb Wire Dolls είναι μια punk μπάντα που ξεκίνησε σε ένα κέντρο για καλλιτέχνες (The Ikarus) στην Κρήτη με αρχικά τους μέλη τον Pyn Doll και την Isis Queen με κοινό πάθος για την punk μουσική. Τα υπόλοιπα μέλη της μπάντας είναι ο Greg στα ντραμς –πρώην σούπερ μοντέλο και διακεκριμένος αθλητής του στίβου σε ευρωπαϊκό επίπεδο– ο Tas στην κιθάρα και ο Gabriel στο μπάσο. Τους πρωτοείδαμε σε μια περίεργη εμφάνιση τους στο show της ελληνικής τηλεόρασης «Ελλάδα Έχεις Ταλέντο» (η οποία μάλλον ήταν ένα είδος πειράματος).
Η ξέφρενη πορεία τους, όμως, προς τη διεθνή αναγνώριση ξεκίνησε όταν τους ανακάλυψε κατά τη διάρκεια των διακοπών του στην Μύκονο, ο πλέον διακεκριμένος Αμερικανός μουσικός παραγωγός Rodney Bingenheimer (ανακάλυψε εκτός των άλλων τους Sex Pistols, Blondie, Nirvana, Ramones, Oasis...) σε ένα live act τους στο νησί. Ακολούθησε σχεδόν άμεσα η πρόταση για μόνιμη παραμονή στο Λος Άντζελες με κλεισμένες εμφανίσεις στο «ναό» Sunset Strip στο Hollywood.
Από τότε έχουν αφήσει έντονο το στίγμα τους στην punk σκηνή του Los Angeles παίζοντας ένα μίγμα pop punk και rock’n’roll με την τραγουδίστρια τους Queen (!) Isis να έχει όλα τα συστατικά ενός female music icon, με εκπληκτική φωνή και σέξυ σκηνική παρουσία αλλά και τα υπόλοιπα μέλη να έχουν το δικό τους μουσικό background (π.χ. ο Voodoo Doll έπαιζε μπάσο στους Fuzztones).
Το Νοέμβριο του 2012, οι Barb Wire Dolls κυκλοφόρησαν το πολυαναμενόμενο ντεμπούτο άλμπουμ τους, “Slit” (με παραγωγό το Steve Albini - Nirvana, Stooges, Pixies) που από σημαντική μερίδα του τύπου χαρακτηρίστηκε σαν το καλύτερο punk ντεμπούτο μετά το "Bleach" των Nirvana. Ακολούθησε τον Ιανουάριο, ένα κοινό single με τους OFF!, η βράβευσή τους με το βραβείο "Best Live Punk Act" του 2012 (Indy PRN) και αναμένεται το DVD τους "Barb Wire Dolls live at Tremont Music Hall". Ξεκίνησαν ήδη την τρίτη Αμερικανική περιοδεία τους για να ακολουθήσει και η πρώτη τους στη Μεγάλη Βρεταννία με ονόματα θρύλλους όπως GBH, 999 και The Lurkers αλλά και η παρουσία τους ακόμη και σα headliners σε μεγάλα festivals.
Στο “Revolution” που ανοίγει το άλμπουμ περιγράφουν στην ουσία την απόρριψη τους στην Ελλάδα και τη μεγάλη απόφαση τους να περάσουν τον Ατλαντικό για να πραγματοποιήσουν τα μουσικά τους όνειρα ενώ στο “Your Escape” το αποτυπώνουν και με τους στίχους: “You better get out, get out, get out, get out, get out / Before it’s too late ... / This is your escape.” Το “Walking Dead” είναι μάλλον μομφή στο ομότιτλο TV show και έχει απίστευτες εναλλαγές στο ρυθμό του ενώ με το single τους “L.A.” αποδίδουν φόρο τιμής στη punk μουσική σκηνή της California. Στο “Devil’s Full Moon” αφήνει έντονη τη σφραγίδα του ο Albini με τις συγχορδίες και τα riffs να θυμίζουν έντονα το “In Bloom” των Nirvana.
Συνοψίζοντας, το “Slit” είναι ένα άλμπουμ που παρά τα πολιτικά του μηνύματα και την προτροπή του για δράση, μπορεί να σε κάνει ακόμα και να χοροπηδάς στον καναπέ του σπιτιού σου. Οι Barb Wire Dolls διοχετεύουν αυτό τον εσωτερικό τους θυμό σε κάτι πραγματικά μεγαλειώδες και μόνο τυχαίο δεν μπορεί να χαρακτηριστεί το ότι έχουν ανοίξει συναυλίες του Jello Biafra σε αυτή τη σύντομη πορεία τους! Εμείς δεν έχουμε παρά να τους καμαρώνουμε...
Tracklist:
01 - Revolution 02 - Your Escape 03 - Devil’s Full Moon 04 - World On Fire 05 - Walking Dead 06 - Destroyer Boy 07 - Wild Child Diamonds 08 - Shut Up Slut 09 - L.A. 10 - I Wanna Know 11 - Teenage Crisis
Info:Oι The Dark Flowers είναι ένα project του συνθέτη Paul Statham (Dido, Peter Murphy) με συνεργασίες με τους Peter Murphy φωνή των Bauhaus, Jim Kerr (Simple Minds), Dot Allison (τραγουδίστρια των Massive Attack), Shelly Poole (Alisha’s Attic, Red Sky July), Helicopter Girl, Catherine Ad και Kate Havnevik. Επηρεασμένος από την μεγάλη του αγάπη τον Brian Eno και με αυτές τις συνεργασίες ειλικρινά δε θέλω τίποτε άλλο...
Οι Ooga Boogas είναι μία τετραμελής alternative μπάντα από τη Μελβούρνη με έντονα στοιχεία boogie, intergalactic surf αλλά και punk rock στη μουσική τους. Ανήκουν στο δυναμικό της Aarght!! Records στην οποία είχαν κυκλοφορήσει μέχρι πρότινος ένα LP (“Romance And Adventure” - 2009 και δύο 7ιντσα (“The Octopus Is Back” - 2008 και “Sentimental Stranger” - 2010). Το ομώνυμο και δεύτερο τους LP κυκλοφόρησε στις 1 Φεβρουαρίου 2013 και πάλι από την Aarght!! Records και είναι ιδιαίτερα πολυσυλλεκτικό όσον αφορά τα ακούσματα και τις μελωδίες του. Τα πρώτα “Circle Of Trust” και “Archie & Me” έχουν έντονα shoegaze χαρακτηριστικά, το “FYI” είναι το πιο pop τραγούδι του άλμπουμ ενώ στο “Oogie Boogie II (The Hobo Hoedown)” νοιώθεις σαν το boogie να ακουμπά πάνω στα blues. Στο “Mind Reader” οι πινελιές blues είναι ακόμη πιο έντονες αλλά στο “It Is A Sign” έρχονται πιο κοντά στον alternative ήχο που μας έχει συνηθίσει η Αυστραλία από τη δεκαετία του 80 μέχρι τις μέρες μας. Εξαιρετικό, επίσης, και το “The Studio Of My Mind” με φοβερά πλήκτρα και μια μελωδία που σου σφηνώνεται στο μυαλό και θες να το ακούς και να το ξανακούς συνέχεια όπως και το “A Night To Remember” που πλησιάζει περισσότερο στο αμερικάνικο altrernative ock. Συνοψίζοντας, οι Ooga Boogas μας προσφέρουν μια ακόμη ενδιαφέρουσα δισκογραφική δουλειά από τη μαγική “μουσικά” Αυστραλία που πάντα έχει ένα ξεχωριστό ήχο και μια εντελώς ιδιαίτερη ανεξάρτητη σκηνή...
.jpg)
.jpg)
.jpeg)